سوره نوح

سوره نوح

شماره سوره	۷۱
جزء	۲۹
نزول
ترتیب نزول	۷۱
مکی/مدنی	مکی
اطلاعات آماری
تعداد آیات	۲۸
تعداد کلمات	۲۲۷
تعداد حروف	۹۶۵
معارج سوره معارج نوح جن سوره جن

سوره نوح هفتادویکمین سوره و از سوره‌های مکی قرآن است که در جزء ۲۹ قرار دارد. این سوره در ترتیب نزول نیز هفتادویکمین سوره نازل‌شده بر پیامبر(ص) است و نام آن از حضرت نوح(ع) گرفته شده است؛ زیرا همه آیاتش به شرح دعوت او و مخالفت قومش اختصاص دارد. محور اصلی سوره، دعوت به توحید، تقوا و اطاعت از پیامبر است. همچنین به نعمت‌های الهی، نشانه‌های توحید، آموزه‌های اعتقادی و اخلاقی و دعاهای حضرت نوح می‌پردازد.

یکی از موضوعات تفسیری سوره، نقش استغفار در جلب رحمت و برکت الهی است. آیه چهارم درباره تأخیر اجل و آیه پایانی درباره طلب آمرزش برای خود، پدر و مادر، خویشان و مؤمنان، از آیات مشهور آن هستند. در روایات نیز برای تلاوت این سوره فضائلی مانند برخورداری از دعای حضرت نوح(ع) و ورود به بهشت و آثاری همچون رهایی از اسارت، سلامتی در سفر، بهبود وضعیت مالی و برآورده شدن حاجات نقل شده است.

آیه ۲۸ سوره نوح به خط معلی

معرفی سوره

نام‌گذاری سوره نوح به این نام، به‌دلیل اختصاص یافتن تمام آیات آن به شرح داستان حضرت نوح(ع) است. سوره نوح از سوره‌های مکی است و در ترتیب نزول، هفتادو‌یکمین سوره‌ای است که بر پیامبر(ص) نازل شده است. این سوره در چینش کنونی مُصحَف نیز هفتاد و یکمین سوره است و در جزء ۲۹ قرآن قرار دارد.

سوره نوح ۲۸ آیه، ۲۲۷ کلمه و ۹۶۵ حرف دارد و از نظر حجم، در شمار سوره‌های مفصلات (سوره‌های نسبتاً کوچک قرآن) قرار می‌گیرد. این سوره همچنین در شمار سوره‌های ممتحنات آمده است

محتوی سوره

مقالهٔ اصلی: نوح (پیامبر)

به گفته مفسران، سوره نوح به بخش مشخصی از زندگی این پیامبر اختصاص دارد که با این شیوه و تفصیل در سوره‌های دیگر قرآن نیامده است. محور اصلی این سوره، دعوت مستمر حضرت نوح(ع) به توحید، شیوه‌های گوناگون او در دعوت و چگونگی مواجهه‌اش با قوم سرکش خود است؛ قومی که از پذیرش دعوت او و ایمان آوردن سر باز می‌زدند.

در کنار گزارش دعوت حضرت نوح، موضوعات دیگری نیز متناسب با محتوای سوره مطرح شده است؛ از جمله، نقل اندرزها و مواعظ او درباره تقوای الهی و اطاعت از خدا و پیامبر، بیان نعمت‌های الهی و نشانه‌های توحید، اشاره به اصول اعتقادی، فقهی، اخلاقی و اجتماعی و نیز نقل دعاهای آموزنده حضرت نوح و بیان شیوه دعا کردن.

نکات تفسیری

در تفسیر برخی آیات سوره نوح، نکاتی درباره اصول دعوت این پیامبر و آثار استغفار بیان شده است:

اصول سه‌گانه دعوت حضرت نوح(ع): آیه ۳ سوره نوح سه اصل دعوت حضرت نوح(ع)، یعنی عبادت خدا، تقوا و اطاعت از پیامبر را دربردارد. علامه طباطبایی عبارت «أَنِ اعْبُدُوا اللَّـهَ» را دعوت به توحید در عبادت می‌داند؛ زیرا قوم نوح با وجود شناخت خدا، بت‌ها را به‌عنوان شفیع نزد خدا عبادت می‌کردند. عبارت «وَاتَّقُوهُ» بر پرهیز از گناهان کبیره و صغیره و انجام اعمال صالح و عبارت «وَأَطِيعُونِ» بر اطاعت از نوح(ع)، تصدیق رسالت او و دریافت آموزه‌های دینی از وی دلالت دارد.

کسب رحمت و برکت با استغفار: آیات ۱۰ تا ۱۲ سوره نوح، استغفار را از عوامل جلب رحمت و برکت الهی معرفی می‌کنند. در این آیات، طلب آمرزش با نزول باران، افزایش اموال و فرزندان و برخورداری از باغ‌ها و نهرها مرتبط دانسته شده است.

آیات مشهور

دو آیه ۴ و ۲۸ سوره نوح درباره تأخیر اجل و طلب آمرزش برای خود و مؤمنان، از آیات مشهور این سوره‌اند:

• آیه تأخیر اجل (آیه ۴ سوره نوح): به تأخیر افتادن اَجَل یا زمان مرگ انسان، از مباحث کلامی مطرح‌شده ذیل آیه چهارم سوره نوح است. در این آیه، به مشرکان وعده داده شده است که با ایمان به اصول سه‌گانه دعوت حضرت نوح(ع)، گناهانشان بخشیده و اجلشان به تأخیر می‌افتد. بسیاری از مفسران شیعه، اجل را براساس این آیه به اجل معلق و اجل مسمی تقسیم کرده‌اند. اجل معلق، مشروط و قابل تأخیر با عواملی مانند استغفار است؛ اما اجل مسمی یا نهایی که «اجل الله» نیز نامیده می‌شود، حتمی و تغییرناپذیر است. علامه طباطبایی تأخیر اجل در این آیه را نتیجه عبادت خدا، تقوا و اطاعت از پیامبر دانسته و معتقد است اجل کوتاه‌تر کافران در صورت برخورداری از این ویژگی‌ها تا اجل مسمی به تأخیر می‌افتد.
• آیه طلب آمرزش برای خود، پدر و مادر و خویشان (آیه ۲۸ سوره نوح): این آیه از دعاهای مشهور قرآنی به شمار می‌رود که در قنوت نماز نیز خوانده می‌شود. طلب آمرزش حضرت نوح(ع) برای خود را به احتمال ترک اولی از سوی او مرتبط دانسته‌اند؛ زیرا اولیای الهی با وجود تلاش در راه خدا، همچنان خود را مقصر می‌دانند تا گرفتار غرور نشوند. علامه طباطبایی، عبارت «و لمن دخل بیتی» را ناظر به خویشان مؤمن و «و للمؤمنین و المؤمنات» را شامل همه مردان و زنان مؤمن تا روز قیامت می‌داند. به نظر او، «تبار» به هلاکت دنیوی و اخروی اشاره دارد که مصداق آن گمراهی و غرق شدن قوم نوح است. فرازهایی از این آیه در رکعت دوم نماز والدین، برای طلب آمرزش پدر و مادر، ده بار خوانده می‌شود.

فضیلت و خواص

مقالهٔ اصلی: فضائل سور

در فضیلت تلاوت سوره نوح از پیامبر اکرم(ص) نقل شده است که هر کس این سوره را قرائت کند، از مؤمنانی خواهد بود که دعای حضرت نوح شامل حال آنان می‌شود. از امام صادق(ع) نیز روایت شده است که هر کس به خدا و کتاب او ایمان دارد، قرائت سوره نوح را ترک نکند. همچنین هر بنده‌ای که با امید به پاداش الهی و شکیبایی در راه خدا، این سوره را در نمازهای واجب و مستحب بخواند، خداوند او را در بهشت و در خانه‌های نیکوکاران (ابرار) جای می‌دهد.

در برخی روایات، رهایی از اسارت و سلامتی در سفر، بهبود وضعیت مالی و برآورده شدن حاجات از خواص قرائت این سوره دانسته شده است.

محتوای سوره نوح
تلاش خستگی‌ناپذیر حضرت نوح برای هدایت انسان‌ها گفتار دوم؛ آیه ۲۱-۲۸ هلاکت قوم حضرت نوح گفتار اول؛ آیه ۱-۲۰ اقدامات حضرت نوح برای هدایت و نجات قومش مطلب اول؛ آیه ۲۱-۲۳ علت عذاب؛ پیروی قوم نوح از رهبران فاسد اقدام اول؛ آیه ۱-۴ ابلاغ پیام توحیدی خود به مردم مطلب دوم؛ آیه ۲۴-۲۷ تقاضای نوح از خدا برای نزول عذاب بر کافران اقدام دوم؛ آیه ۵-۹ دعوت مستمر مردم به توحید مطلب سوم؛ آیه ۲۸ دعای نوح برای مؤمنان اقدام سوم؛ آیه ۱۰-۱۲ دعوت مردم به توبه از گناهان اقدام چهارم؛ آیه ۱۳-۲۰ احتجاج با مشرکان و اثبات ربوبیت خدا

متن و ترجمه سوره نوح

متنمتن / ترجمهترجمه

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

﴿إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ۝١ قَالَ يَا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ ۝٢ أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ ۝٣ يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذَا جَاءَ لَا يُؤَخَّرُ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ۝٤ قَالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَنَهَارًا ۝٥ فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَائِي إِلَّا فِرَارًا ۝٦ وَإِنِّي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا ۝٧ ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا ۝٨ ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًا ۝٩ فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّارًا ۝١٠ يُرْسِلِ السَّمَاءَ عَلَيْكُمْ مِدْرَارًا ۝١١ وَيُمْدِدْكُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَيَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهَارًا ۝١٢ مَا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا ۝١٣ وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا ۝١٤ أَلَمْ تَرَوْا كَيْفَ خَلَقَ اللَّهُ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا ۝١٥ وَجَعَلَ الْقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًا وَجَعَلَ الشَّمْسَ سِرَاجًا ۝١٦ وَاللَّهُ أَنْبَتَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ نَبَاتًا ۝١٧ ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًا ۝١٨ وَاللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ بِسَاطًا ۝١٩ لِتَسْلُكُوا مِنْهَا سُبُلًا فِجَاجًا ۝٢٠ قَالَ نُوحٌ رَبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِي وَاتَّبَعُوا مَنْ لَمْ يَزِدْهُ مَالُهُ وَوَلَدُهُ إِلَّا خَسَارًا ۝٢١ وَمَكَرُوا مَكْرًا كُبَّارًا ۝٢٢ وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًا ۝٢٣ وَقَدْ أَضَلُّوا كَثِيرًا وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا ضَلَالًا ۝٢٤ مِمَّا خَطِيئَاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا نَارًا فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْصَارًا ۝٢٥ وَقَالَ نُوحٌ رَبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّارًا ۝٢٦ إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوا إِلَّا فَاجِرًا كَفَّارًا ۝٢٧ رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَبَارًا ۝٢٨﴾

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

﴿إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ ۝١﴾

﴿ما نوح را به سوی قومش فرستادیم که قومت را پیش از آنکه عذابی دردناک به آنان رسد هشدار ده ۝١﴾

﴿قَالَ يَا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ ۝٢﴾

﴿[نوح] گفت ای قوم من من شما را هشدار دهنده‌ای آشکارم ۝٢﴾

﴿أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ ۝٣﴾

﴿که خدا را بپرستید و از او پروا دارید و مرا فرمان برید ۝٣﴾

﴿يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذَا جَاءَ لَا يُؤَخَّرُ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ ۝٤﴾

﴿[تا] برخی از گناهانتان را بر شما ببخشاید و [اجل] شما را تا وقتی معین به تأخیر اندازد اگر بدانید چون وقت مقرر خدا برسد تأخیر برنخواهد داشت ۝٤﴾

﴿قَالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَنَهَارًا ۝٥﴾

﴿[نوح] گفت پروردگارا من قوم خود را شب و روز دعوت کردم ۝٥﴾

﴿فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَائِي إِلَّا فِرَارًا ۝٦﴾

﴿و دعوت من جز بر گریزشان نیفزود ۝٦﴾

﴿وَإِنِّي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا ۝٧﴾

﴿و من هر بار که آنان را دعوت کردم تا ایشان را بیامرزی انگشتانشان را در گوشهایشان کردند و ردای خویشتن بر سر کشیدند و اصرار ورزیدند و هر چه بیشتر بر کبر خود افزودند ۝٧﴾

﴿ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا ۝٨﴾

﴿سپس من آشکارا آنان را دعوت کردم ۝٨﴾

﴿ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًا ۝٩﴾

﴿باز من به آنان اعلام نمودم و در خلوت [و] پوشیده نیز به ایشان گفتم ۝٩﴾

﴿فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّارًا ۝١٠﴾

﴿و گفتم از پروردگارتان آمرزش بخواهید که او همواره آمرزنده است ۝١٠﴾

﴿يُرْسِلِ السَّمَاءَ عَلَيْكُمْ مِدْرَارًا ۝١١﴾

﴿[تا] بر شما از آسمان باران پی در پی فرستد ۝١١﴾

﴿وَيُمْدِدْكُمْ بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ وَيَجْعَلْ لَكُمْ جَنَّاتٍ وَيَجْعَلْ لَكُمْ أَنْهَارًا ۝١٢﴾

﴿و شما را به اموال و پسران یاری کند و برایتان باغها قرار دهد و نهرها برای شما پدیدآورد ۝١٢﴾

﴿مَا لَكُمْ لَا تَرْجُونَ لِلَّهِ وَقَارًا ۝١٣﴾

﴿شما را چه شده است که از شکوه خدا بیم ندارید ۝١٣﴾

﴿وَقَدْ خَلَقَكُمْ أَطْوَارًا ۝١٤﴾

﴿و حال آنکه شما را مرحله به مرحله خلق کرده است ۝١٤﴾

﴿أَلَمْ تَرَوْا كَيْفَ خَلَقَ اللَّهُ سَبْعَ سَمَاوَاتٍ طِبَاقًا ۝١٥﴾

﴿مگر ملاحظه نکرده‌اید که چگونه خدا هفت آسمان را توبرتو آفریده است ۝١٥﴾

﴿وَجَعَلَ الْقَمَرَ فِيهِنَّ نُورًا وَجَعَلَ الشَّمْسَ سِرَاجًا ۝١٦﴾

﴿و ماه را در میان آنها روشنایی‌بخش گردانید و خورشید را [چون] چراغی قرار داد ۝١٦﴾

﴿وَاللَّهُ أَنْبَتَكُمْ مِنَ الْأَرْضِ نَبَاتًا ۝١٧﴾

﴿و خدا[ست که] شما را [مانند] گیاهی از زمین رویانید ۝١٧﴾

﴿ثُمَّ يُعِيدُكُمْ فِيهَا وَيُخْرِجُكُمْ إِخْرَاجًا ۝١٨﴾

﴿سپس شما را در آن بازمی‌گرداند و بیرون می‌آورد بیرون‌آوردنی [عجیب] ۝١٨﴾

﴿وَاللَّهُ جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ بِسَاطًا ۝١٩﴾

﴿و خدا زمین را برای شما فرشی [گسترده] ساخت ۝١٩﴾

﴿لِتَسْلُكُوا مِنْهَا سُبُلًا فِجَاجًا ۝٢٠﴾

﴿تا در راه‌های فراخ آن بروید ۝٢٠﴾

﴿قَالَ نُوحٌ رَبِّ إِنَّهُمْ عَصَوْنِي وَاتَّبَعُوا مَنْ لَمْ يَزِدْهُ مَالُهُ وَوَلَدُهُ إِلَّا خَسَارًا ۝٢١﴾

﴿نوح گفت پروردگارا آنان نافرمانی من کردند و کسی را پیروی نمودند که مال و فرزندش جز بر زیان وی نیفزود ۝٢١﴾

﴿وَمَكَرُوا مَكْرًا كُبَّارًا ۝٢٢﴾

﴿و دست به نیرنگی بس بزرگ زدند ۝٢٢﴾

﴿وَقَالُوا لَا تَذَرُنَّ آلِهَتَكُمْ وَلَا تَذَرُنَّ وَدًّا وَلَا سُوَاعًا وَلَا يَغُوثَ وَيَعُوقَ وَنَسْرًا ۝٢٣﴾

﴿و گفتند زنهار خدایان خود را رها مکنید و نه و د را واگذارید و نه سواع و نهٔ غوث و نهٔ عوق و نه ن سر را ۝٢٣﴾

﴿وَقَدْ أَضَلُّوا كَثِيرًا وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا ضَلَالًا ۝٢٤﴾

﴿و بسیاری را گمراه کرده‌اند [بار خدایا] جز بر گمراهی ستمکاران میفزای ۝٢٤﴾

﴿مِمَّا خَطِيئَاتِهِمْ أُغْرِقُوا فَأُدْخِلُوا نَارًا فَلَمْ يَجِدُوا لَهُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ أَنْصَارًا ۝٢٥﴾

﴿[تا] به سبب گناهانشان غرقه گشتند و [پس از مرگ] در آتشی درآورده شدند و برای خود در برابر خدا یارانی نیافتند ۝٢٥﴾

﴿وَقَالَ نُوحٌ رَبِّ لَا تَذَرْ عَلَى الْأَرْضِ مِنَ الْكَافِرِينَ دَيَّارًا ۝٢٦﴾

﴿و نوح گفت پروردگارا هیچ‌کس از کافران را بر روی زمین مگذار ۝٢٦﴾

﴿إِنَّكَ إِنْ تَذَرْهُمْ يُضِلُّوا عِبَادَكَ وَلَا يَلِدُوا إِلَّا فَاجِرًا كَفَّارًا ۝٢٧﴾

﴿چرا که اگر تو آنان را باقی گذاری بندگانت را گمراه می‌کنند و جز پلیدکار ناسپاس نزایند ۝٢٧﴾

﴿رَبِّ اغْفِرْ لِي وَلِوَالِدَيَّ وَلِمَنْ دَخَلَ بَيْتِيَ مُؤْمِنًا وَلِلْمُؤْمِنِينَ وَالْمُؤْمِنَاتِ وَلَا تَزِدِ الظَّالِمِينَ إِلَّا تَبَارًا ۝٢٨﴾

﴿پروردگارا بر من و پدر و مادرم و هر مؤمنی که در سرایم درآید و بر مردان و زنان با ایمان ببخشای و جز بر هلاکت‌ستمگران میفزای ۝٢٨﴾

﴿ما نوح را به سوی قومش فرستادیم که قومت را پیش از آنکه عذابی دردناک به آنان رسد هشدار ده ۝١ [نوح] گفت ای قوم من من شما را هشدار دهنده‌ای آشکارم ۝٢ که خدا را بپرستید و از او پروا دارید و مرا فرمان برید ۝٣ [تا] برخی از گناهانتان را بر شما ببخشاید و [اجل] شما را تا وقتی معین به تأخیر اندازد اگر بدانید چون وقت مقرر خدا برسد تأخیر برنخواهد داشت ۝٤ [نوح] گفت پروردگارا من قوم خود را شب و روز دعوت کردم ۝٥ و دعوت من جز بر گریزشان نیفزود ۝٦ و من هر بار که آنان را دعوت کردم تا ایشان را بیامرزی انگشتانشان را در گوشهایشان کردند و ردای خویشتن بر سر کشیدند و اصرار ورزیدند و هر چه بیشتر بر کبر خود افزودند ۝٧ سپس من آشکارا آنان را دعوت کردم ۝٨ باز من به آنان اعلام نمودم و در خلوت [و] پوشیده نیز به ایشان گفتم ۝٩ و گفتم از پروردگارتان آمرزش بخواهید که او همواره آمرزنده است ۝١٠ [تا] بر شما از آسمان باران پی در پی فرستد ۝١١ و شما را به اموال و پسران یاری کند و برایتان باغها قرار دهد و نهرها برای شما پدیدآورد ۝١٢ شما را چه شده است که از شکوه خدا بیم ندارید ۝١٣ و حال آنکه شما را مرحله به مرحله خلق کرده است ۝١٤ مگر ملاحظه نکرده‌اید که چگونه خدا هفت آسمان را توبرتو آفریده است ۝١٥ و ماه را در میان آنها روشنایی‌بخش گردانید و خورشید را [چون] چراغی قرار داد ۝١٦ و خدا[ست که] شما را [مانند] گیاهی از زمین رویانید ۝١٧ سپس شما را در آن بازمی‌گرداند و بیرون می‌آورد بیرون‌آوردنی [عجیب] ۝١٨ و خدا زمین را برای شما فرشی [گسترده] ساخت ۝١٩ تا در راه‌های فراخ آن بروید ۝٢٠ نوح گفت پروردگارا آنان نافرمانی من کردند و کسی را پیروی نمودند که مال و فرزندش جز بر زیان وی نیفزود ۝٢١ و دست به نیرنگی بس بزرگ زدند ۝٢٢ و گفتند زنهار خدایان خود را رها مکنید و نه و د را واگذارید و نه سواع و نهٔ غوث و نهٔ عوق و نه ن سر را ۝٢٣ و بسیاری را گمراه کرده‌اند [بار خدایا] جز بر گمراهی ستمکاران میفزای ۝٢٤ [تا] به سبب گناهانشان غرقه گشتند و [پس از مرگ] در آتشی درآورده شدند و برای خود در برابر خدا یارانی نیافتند ۝٢٥ و نوح گفت پروردگارا هیچ‌کس از کافران را بر روی زمین مگذار ۝٢٦ چرا که اگر تو آنان را باقی گذاری بندگانت را گمراه می‌کنند و جز پلیدکار ناسپاس نزایند ۝٢٧ پروردگارا بر من و پدر و مادرم و هر مؤمنی که در سرایم درآید و بر مردان و زنان با ایمان ببخشای و جز بر هلاکت‌ستمگران میفزای ۝٢٨﴾

سوره پیشین: سوره معارج	سوره نوح سوره‌های مکی • سوره‌های مدنی	سوره پسین: سوره جن
۱.فاتحه ۲.بقره ۳.آل‌عمران ۴.نساء ۵.مائده ۶.انعام ۷.اعراف ۸.انفال ۹.توبه ۱۰.یونس ۱۱.هود ۱۲.یوسف ۱۳.رعد ۱۴.ابراهیم ۱۵.حجر ۱۶.نحل ۱۷.اسراء ۱۸.کهف ۱۹.مریم ۲۰.طه ۲۱.انبیاء ۲۲.حج ۲۳.مؤمنون ۲۴.نور ۲۵.فرقان ۲۶.شعراء ۲۷.نمل ۲۸.قصص ۲۹.عنکبوت ۳۰.روم ۳۱.لقمان ۳۲.سجده ۳۳.احزاب ۳۴.سبأ ۳۵.فاطر ۳۶.یس ۳۷.صافات ۳۸.ص ۳۹.زمر ۴۰.غافر ۴۱.فصلت ۴۲.شوری ۴۳.زخرف ۴۴.دخان ۴۵.جاثیه ۴۶.احقاف ۴۷.محمد ۴۸.فتح ۴۹.حجرات ۵۰.ق ۵۱.ذاریات ۵۲.طور ۵۳.نجم ۵۴.قمر ۵۵.الرحمن ۵۶.واقعه ۵۷.حدید ۵۸.مجادله ۵۹.حشر ۶۰.ممتحنه ۶۱.صف ۶۲.جمعه ۶۳.منافقون ۶۴.تغابن ۶۵.طلاق ۶۶.تحریم ۶۷.ملک ۶۸.قلم ۶۹.حاقه ۷۰.معارج ۷۱.نوح ۷۲.جن ۷۳.مزمل ۷۴.مدثر ۷۵.قیامه ۷۶.انسان ۷۷.مرسلات ۷۸.نبأ ۷۹.نازعات ۸۰.عبس ۸۱.تکویر ۸۲.انفطار ۸۳.مطففین ۸۴.انشقاق ۸۵.بروج ۸۶.طارق ۸۷.اعلی ۸۸.غاشیه ۸۹.فجر ۹۰.بلد ۹۱.شمس ۹۲.لیل ۹۳.ضحی ۹۴.شرح ۹۵.تین ۹۶.علق ۹۷.قدر ۹۸.بینه ۹۹.زلزله ۱۰۰.عادیات ۱۰۱.قارعه ۱۰۲.تکاثر ۱۰۳.عصر ۱۰۴.همزه ۱۰۵.فیل ۱۰۶.قریش ۱۰۷.ماعون ۱۰۸.کوثر ۱۰۹.کافرون ۱۱۰.نصر ۱۱۱.مسد ۱۱۲.اخلاص ۱۱۳.فلق ۱۱۴.ناس

پیوند به بیرون

قرائت سوره نوح