ید بیضا
| موسی پیامبر | |
ید بَیضَاء (دست تابان) یکی از معجزات نهگانه حضرت موسی(ع) است[۱] که قرآن از آن در سورههایی همچون اعراف، طٰه، شعراء، نمل و قصص یاد کرده است.[۲] بنابر آیات قرآن، این معجزه دو بار رخ داد: یکبار پیش از دیدار موسی با فرعون برای آمادگی ایشان و بار دیگر در برابر فرعون. براساس آیه ۳۲ سوره قصص: «اسْلُكْ يَدَكَ فِي جَيْبِكَ تَخْرُجْ بَيْضَاءَ مِنْ غَيْرِ سُوءٍ»، خداوند به موسی(ع) فرمان داد تا دستش را در گریبان فرو برد، تا بدون هیچ عیبی، سفید و درخشان بیرون آید.[۳]
مفسران در تفسیر «بیضاء» دو دیدگاه اصلی دارند. برخی آن را به معنای نورانی شدن دست موسی(ع) دانستهاند که نوری میتابانید.[۴] بعضی روایات نیز این تفسیر را تأیید میکنند.[۵] در مقابل، برخی دیگر معتقدند با توجه به گندمگون بودن رنگ پوست موسی(ع)، سفید شدن دست، مایه شگفتی دیگران میشد.[۶] در آیات قرآن با توجه به کلمه «من غیر سوء»، تأکید شده که این سفیدی از نوع بیماریهای پوستی نبوده است.[۷] این معنا در برخی روایات نیز دیده شده است؛[۸] اما در تورات این واقعه یعنی سفیدی دست حضرت موسی(ع) بهعنوان بیماری برص توصیف شده است.[۹]
جستار وابسته
پانویس
- ↑ سوره نمل، آیه ۱۲.
- ↑ سوره اعراف، آیه۱۰۸؛ سوره طه، آیه۲۲؛ سوره شعراء، آیه۳۳؛ سوره نمل، آیه۱۲؛ سوره قصص، آیه۳۲.
- ↑ سوره قصص، آیه ۳۲.
- ↑ شبر، تفسیر القرآن الکریم، ۱۴۱۲ق، ج۱، ص۱۸۰؛ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۴، ص۷۰۵.
- ↑ قمی، تفسیر قمی، ۱۴۰۴ق، ج۲، ص۱۴۰.
- ↑ شیخ طوسی، التبیان، ج۴، ص۴۹۲؛ مغنیه، تفسیر الکاشف، ۱۴۲۴ق، ج۳، ص۳۷۵.
- ↑ فخر رازی، مفاتیح الغیب، ۱۴۲۰ق، ج۱۴، ص۳۳۰؛ قرطبی، الجامع لأحکام القرآن، ۱۳۶۴ش، ج۷، ص۲۵۷.
- ↑ شیخ صدوق، معانی الأخبار، ۱۴۰۳ق، ص۱۷۳.
- ↑ کتاب مقدس، سِفر خروج؛ باب ۴: فقره ۶-۷.
منابع
- تورات، ترجمه انجمن کلیمیان ایران.
- سیوطی، جلالالدین، الدر المنثور فی تفسیر المأثور، قم، کتابخانه آیة الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۴ق.
- شبر، سید عبدالله، تفسیر القرآن الکریم، بیروت، دارالبلاغة للطباعة و النشر، چاپ اول، ۱۴۱۲ق.
- شیخ صدوق، معانی الاخبار، به تحقیق و تصحیح علیاکبر غفاری، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ اول، ۱۴۰۳ق.
- شیخ طوسی، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، مقدمه شیخ آقابزرگ تهرانی، به تحقیق احمد قصیرعاملی، بیروت، دار احیاء التراث العربی، بیتا.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، مقدمه محمدجواد بلاغی، تهران، ناصر خسرو، چاپ سوم، ۱۳۷۲ش.
- قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر القمی، به تحقیق و تصحیح سید طیب موسوی جزائری، قم، دارالکتاب، چاپ سوم، ۱۴۰۴ق.
- فخرالدین رازی، ابوعبدالله محمد بن عمر، مفاتیح الغیب، بیروت، دار احیاء التراث العربی، چاپ سوم، ۱۴۲۰ق.
- قرطبی، محمد بن احمد، الجامع لأحکام القرآن، تهران، ناصر خسرو، چاپ اول، ۱۳۶۴ش.
- مغنیه، محمدجواد، تفسیر الکاشف، تهران، دارالکتب الإسلامیة، چاپ اول، ۱۴۲۴ق.