سوره طارق هشتادوششمین سورهقرآن، از سورههای مکی و در جزء سیام قرآن است. این سوره در ترتیب نزول، سیوششمین سوره نازلشده بر پیامبر(ص) است و ۱۷ آیه دارد. نام سوره از آیه نخست آن گرفته شده است که در آن به آسمان و طارق سوگند یاد شده است؛ طارق به معنای ستاره یا موجودی است که شبهنگام میآید.
براساس منابع تفسیری، محتوای سوره بر دو محور معاد و اهمیت قرآن استوار است. سوره با اشاره به مراقبت الهی بر انسان، از آفرینش او سخن میگوید و امکان زندهشدن دوباره انسان در قیامت را تبیین میکند؛ سپس بر جایگاه قرآن تأکید میورزد و با تهدید کافران به مجازات الهی پایان مییابد.
از آیات مشهور آن، آیه نهم، «يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ» است که به آشکارشدن رازها و نهانیهای انسان در روز قیامت اشاره دارد. در روایتی از پیامبر اکرم(ص) نیز برای قرائت این سوره، پاداشی به شمار ستارگان آسمان نقل شده است.
معرفی
سوره طارق به مناسبت سوگند به آسمان و طارق در آیه نخست، به این نام خوانده شده است.[۱] طارق در این آیه به معنای ستاره[۲] یا موجودی است که شبهنگام میآید.[۳] این سوره مکی است و در ترتیب نزول، سیوششمین سوره نازلشده بر پیامبر(ص) به شمار میرود.[۴]
در چینش کنونیمُصحَف، سوره طارق هشتادوششمین سوره قرآن است و در جزء سیام قرار دارد. این سوره ۱۷ آیه، ۶۱ کلمه و ۲۵۴ حرف دارد و از سورههای مفصلات (دارای آیات کوتاه) و سورههای آغازشده با سوگند است.[۵]
محتوا
در تفسیر نمونه، محتوای سوره طارق در دو محور معاد و قرآن و اهمیت آن بررسی شده است.[۶] سوره با سوگندهایی آغاز میشود و به وجود مراقبان الهی بر انسان اشاره میکند. سپس، با یادآوری آفرینش انسان از آب نطفه، بر قدرت خداوند بر آفرینش دوباره انسان و امکان وقوع معاد استدلال میکند. در ادامه، برخی ویژگیهای رستاخیز را بیان میکند و با سوگندهایی دیگر، بر اهمیت و جایگاه قرآن تأکید میورزد. سوره در پایان نیز کافران را به مجازات الهی تهدید میکند.[۷]
نام دیگر قیامت، آیه نهم سوره طارق
آیات مشهور
از آیات مشهور سوره طارق میتوان به آیات ۴ و ۹ اشاره کرد که بهترتیب بر وجود نگهبان برای هر نفس و آشکارشدن اسرار و حقیقت اعمال انسان در روز قیامت دلالت دارند:
آیه ۴: «إِنْ كُلُّ نَفْسٍ لَمَّا عَلَيْهَا حَافِظٌ»؛ این آیه مبنای بحث درباره بقای نفس و هویت انسان پس از مرگ قرار گرفته است. علامه طباطبایی حقیقت انسان را وابسته به نفس میداند و معتقد است با بازگشت نفس به بدن در قیامت، همان شخص دنیوی دوباره زنده میشود؛ هرچند بدن اخروی لزوماً عین بدن دنیوی نباشد.[۸]عبدالله جوادی آملی نیز روح را حقیقت انسان و بدن را ابزار آن میشمارد و بر بقای روح پس از مرگ و بازگشت آن به بدن تأکید میکند.[۹]
آیه ۹: «يَوْمَ تُبْلَى السَّرَائِرُ»؛ این آیه به آشکارشدن رازها و نهانیهای انسان در روز قیامت اشاره دارد. درباره چگونگی این آشکارشدن، دو احتمال مطرح شده است: آشکارشدن رازها تنها برای خود انسان یا برای همگان.[۱۰] در تفسیر نمونه نیز آمده است که این آشکارشدن برای مؤمنان مایه افتخار و برای مجرمان موجب رسوایی و سرافکندگی است.[۱۱]
در روایات، برای قرائت سوره طارق فضائلی ذکر شده است؛ از جمله، از پیامبر اکرم(ص) نقل شده است که قرائت این سوره، به شمار ستارگان آسمان، ثواب دارد.[۱۲] در روایتی دیگر، آموختن سوره طارق موجب تقرب به خداوند و آمرزش گناهان، جز شرک، دانسته شده است.[۱۳] همچنین، از امام صادق(ع) نقل شده است که قرائت این سوره در نمازهای واجب، موجب برخورداری از منزلتی والا در روز قیامت و همراهی با انبیاء و یاران آنان در بهشت میشود.[۱۴]
در تفسیر البرهان نیز خاصیتی برای قرائت سوره طارق در جلوگیری از عفونت زخم نقل شده است.[۱۵]
﴿پس کافران را مهلت ده و کمی آنان را به حال خود واگذار ١٧﴾
﴿سوگند به آسمان و آن اختر شبگرد ١ و تو چه دانی که اختر شبگرد چیست ٢ آن اختر فروزان ٣ هیچکس نیست مگر اینکه نگاهبانی بر او [گماشته شده] است ٤ پس انسان باید بنگرد که از چه آفریده شده است ٥ از آب جهندهای خلق شده ٦ [که] از صلب مرد و میان استخوانهای سینه زن بیرون میآید ٧ در حقیقت او [= خدا] بر بازگردانیدن وی بخوبی تواناست ٨ آن روز که رازها [همه] فاش شود ٩ پس او را نه نیرویی ماند و نه یاری ١٠ سوگند به آسمان بارشانگیز ١١ سوگند به زمین شکافدار [آماده کشت] ١٢ [که] در حقیقت قرآن گفتاری قاطع و روشنگر است ١٣ و آن شوخی نیست ١٤ آنان دست به نیرنگ میزنند ١٥ و [من نیز] دست به نیرنگ میزنم ١٦ پس کافران را مهلت ده و کمی آنان را به حال خود واگذار ١٧﴾