یوم التلاق
یَوْمُ التَّلاق، بهمعنای «روز ملاقات»، از نامهای روز قیامت است که در آیه ۱۵ سوره غافر به آن اشاره شده است. واژه «تلاق» به معنای دیدار و رویارویی است.[۱] مفسران درباره مقصود از این ملاقات، احتمالات گوناگونی مطرح کردهاند؛ از جمله ملاقات اهل آسمان و زمین[۲] ملاقات روح و جسم،[۳] اجتماع همه انسانها از آغاز تا پایان تاریخ،[۴] ملاقات با خداوند[۵] و نیز رویارویی انسان با اعمال خویش.[۶]
در روایتی از امام صادق(ع)، «یوم التلاق» روزی معرفی شده است که در آن اهل آسمان و اهل زمین با یکدیگر دیدار میکنند.[۷] همچنین علامه طباطبایی در تفسیر المیزان، این روز را زمانی میداند که حقایق و واقعیتهای عالم آشکار میشود و حجاب میان انسان و عالم غیب کنار میرود؛ بهگونهای که انسان آثار و نتایج اعمال خود را بهطور کامل مشاهده میکند.[۸]
پانویس
- ↑ راغب اصفهانی، مفردات، ۱۴۱۲ق، ص۷۴۵.
- ↑ شیخ صدوق، معانی الأخبار، ۱۴۰۳ق، ص۱۵۶.
- ↑ شیخ مفید، المسائل العکبریة، ۱۴۱۳ق، ص۴۲.
- ↑ شیخ بهایی، مفتاح الفلاح، ۱۴۰۵ق، ص۱۶۱.
- ↑ شیخ بهایی، مفتاح الفلاح، ۱۴۰۵ق، ص۱۶۱.
- ↑ شیخ بهایی، مفتاح الفلاح، ۱۴۰۵ق، ص۱۶۱.
- ↑ شیخ صدوق، معانی الأخبار، ۱۴۰۳ق، ص۱۵۶.
- ↑ طباطبایی، المیزان، منشورات اسماعيليان، ج۱۷، ص۳۱۸.
منابع
- راغب اصفهانی، حسین بن محمد، مفردات ألفاظ القرآن، بیروت، دار الشامیة، ۱۴۱۲ق.
- شیخ بهایی، محمد بن حسین، مفتاح الفلاح فی عمل الیوم و اللیلة من الواجبات و المستحبات، بیروت، نشر دار الأضواء، ۱۴۰۵ق.
- شیخ صدوق، محمد بن على، معانی الأخبار، قم، دفتر انتشارات اسلامى جامعه مدرسین قم، ۱۴۰۳ق.
- شیخ مفید، محمد بن محمد، المسائل العکبریة، قم، الموتمر العالمی لالفیة الشیخ المفید، ۱۴۱۳ق.
- طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان، منشورات اسماعیلیان، المطبعه اسماعیلیان، بیتا، بیجا.