سوره ضُحیٰ یا والضحیٰ نود و سومین سوره و از سورههای مکیقرآن است که در جزء سیام جای دارد. نام این سوره از واژه «ضحی» به معنای روز و روشنایی گرفته شده است که خداوند در آیه نخست به آن سوگند یاد میکند. این سوره ۱۱ آیه دارد و در ترتیب نزول، یازدهمین سوره نازلشده بر پیامبر(ص) دانسته شده است.
سوره ضحی با دو سوگند آغاز میشود و بر رها نکردن پیامبر(ص) از سوی خداوند و وعده عطای الهی به او تا رسیدن به خشنودی تأکید میکند. در گزارشهای شأن نزول آمده است که پس از مدتی توقف نزول وحی و نسبت دادن این واقعه به رها شدن پیامبر(ص) از سوی خدا، این سوره نازل شد. در پایان سوره، پیامبر(ص) به نیکی با یتیمان و نیازمندان و بازگویی نعمتهای الهی فرمان داده میشود. مفسران برای یتیم بودن پیامبر(ص) دو معنا ذکر کردهاند: فقدان پدر و بینظیری در شرافت و فضیلت.
این سوره ۱۱ آیه، ۴۰ کلمه و ۱۶۵ حرف دارد و از سورههای مُفصَّلات است. سوره ضحی یکی از چهارده سورهای دانسته شده است که یکجا بر پیامبر(ص) نازل شدهاند.[۴]
محتوای سوره ضحی و تفسیر آیه عطای الهی و شفاعت پیامبر(ص)
سوره ضحی با دو سوگند آغاز میشود و بر رها نکردن پیامبر(ص) از سوی خدا و اعطای نعمت به او تا رسیدن به خشنودی تأکید میکند. سپس حمایت خداوند از پیامبر(ص) در مراحل دشوار زندگیاش را یادآور میشود و در پایان، او را به نیکی با یتیمان و مستمندان و بازگویی نعمتهای الهی فرمان میدهد.[۵]
در گزارش شأن نزول سوره ضحی آمده است که مدتی وحی بر پیامبر(ص) نازل نشد و برخی از دشمنان این واقعه را به رها شدن پیامبر(ص) از سوی خدا نسبت دادند. پس از آن، سوره ضحی نازل شد و پیامبر را شاد کرد.[۷] برخی از مفسران شیعه[۸] و اهلسنت[۹] در شأن نزول آیه پنجم سوره، روایتی درباره فاطمه(س) نقل کردهاند: پیامبر(ص) دخترش را در حالی دید که عبایی از پوست شتر بر تن داشت، فرزندانش را شیر میداد و با دست آرد تهیه میکرد. پیامبر (ص)گریست و به او گفت: «دخترم! تلخی دنیا را در برابر شیرینی و نعمتهای آخرت تحمل کن». در پی این واقعه، آیه پنجم سوره ضحی نازل شد: «وَلَسَوْفَ یعْطِیكَ رَبُّكَ فَتَرْضَی»؛ «و بهزودی پروردگارت بخششی به تو خواهد داد تا خشنود شوی».
یتیم بودن پیامبر
در مجمع البیان و المیزان، دو معنا برای یتیم بودن پیامبر(ص) ذکر کردهاند. معنای نخست، فقدان پدر است. پیامبر(ص) بنابر نقلی، پیش از ولادت یا اندکی پس از آن پدرش عبدالله بن عبدالمطلب را از دست داد. مادرش آمنه نیز در دو سالگی و پدربزرگش عبدالمطلب در هشت سالگی او درگذشتند.[۱۰] معنای دوم، بینظیر بودن است؛ چنانکه به گوهر بیهمتا «دُرّ یتیم» گفته میشود. بر این اساس، رسالت پیامبر(ص) نشاندهنده بینظیری او در شرافت و فضیلت است.[۱۱]
قرائت در نماز
در فقه شیعه، بنابر نظر مشهور فقیهان، قرائت سوره انشراح بهتنهایی پس از حمد در نماز واجب کافی نیست و باید همراه با سوره ضحی خوانده شود.[۱۲] خواندن این دو سوره مستلزم قرائت دو بسمالله جداگانه، در آغاز هر سوره، است.[۱۳] این حکم به ارتباط معنایی دو سوره و روایاتی مستند است که قرائت هر دو را در نماز از سوی امام(ع) گزارش کردهاند.[۱۴]
در روایتی منسوب به پیامبر(ص)، برای قرائت سوره والضحی، وجوب شفاعت قاری در روز قیامت بر پیامبر(ص) و ثوابی دهبرابر شمار سائلان و یتیمان ذکر شده است. در روایتی از امام صادق(ع) نیز آمده است که قرائت مکرر سورههای والضحی، واللیل، انشراح و شمس در شب یا روز، موجب شهادت اعضای بدن و داراییهای فرد به سود او در روز قیامت میشود.[۱۵]
﴿[که] پروردگارت تو را وانگذاشته و دشمن نداشته است ٣﴾
﴿وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولَى ٤﴾
﴿و قطعا آخرت برای تو از دنیا نیکوتر خواهد بود ٤﴾
﴿وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى ٥﴾
﴿و بزودی پروردگارت تو را عطا خواهد داد تا خرسند گردی ٥﴾
﴿أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَى ٦﴾
﴿مگر نه تو را یتیم یافت پس پناه داد ٦﴾
﴿وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى ٧﴾
﴿و تو را سرگشته یافت پس هدایت کرد ٧﴾
﴿وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى ٨﴾
﴿و تو را تنگدستیافت و بینیاز گردانید ٨﴾
﴿فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ٩﴾
﴿و اما [تو نیز به پاس نعمت ما] یتیم را میازار ٩﴾
﴿وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ ١٠﴾
﴿و گدا را مران ١٠﴾
﴿وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ١١﴾
﴿و از نعمت پروردگار خویش [با مردم] سخن گوی ١١﴾
﴿سوگند به روشنایی روز ١ سوگند به شب چون آرام گیرد ٢ [که] پروردگارت تو را وانگذاشته و دشمن نداشته است ٣ و قطعا آخرت برای تو از دنیا نیکوتر خواهد بود ٤ و بزودی پروردگارت تو را عطا خواهد داد تا خرسند گردی ٥ مگر نه تو را یتیم یافت پس پناه داد ٦ و تو را سرگشته یافت پس هدایت کرد ٧ و تو را تنگدستیافت و بینیاز گردانید ٨ و اما [تو نیز به پاس نعمت ما] یتیم را میازار ٩ و گدا را مران ١٠ و از نعمت پروردگار خویش [با مردم] سخن گوی ١١﴾
شیخ طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تحقیق: تحقیق وتعلیق : لجنة من العلماء والمحققین الأخصائیین، بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۴۱۵/۱۹۹۵م.
شیخ طوسی، محمد بن حسن، الاستبصار فیما اختلف من الأخبار، تهران، دارالکتب الإسلامیة، چاپ اول، ۱۳۹۰ق.