پرش به محتوا

سوره ضحی

مقاله نامزد خوبیدگی
از ویکی شیعه
(تغییرمسیر از سوره والضحی)
سوره ضحی
شماره سوره۹۳
جزء۳۰
نزول
ترتیب نزول۱۱
مکی/مدنیمکی
اطلاعات آماری
تعداد آیات۱۱
تعداد کلمات۴۰
تعداد حروف۱۶۵


سوره ضُحیٰ یا والضحیٰ نود و سومین سوره و از سوره‌های مکی قرآن است که در جزء سی‌ام جای دارد. نام این سوره از واژه «ضحی» به معنای روز و روشنایی گرفته شده است که خداوند در آیه نخست به آن سوگند یاد می‌کند. این سوره ۱۱ آیه دارد و در ترتیب نزول، یازدهمین سوره نازل‌شده بر پیامبر(ص) دانسته شده است.

سوره ضحی با دو سوگند آغاز می‌شود و بر رها نکردن پیامبر(ص) از سوی خداوند و وعده عطای الهی به او تا رسیدن به خشنودی تأکید می‌کند. در گزارش‌های شأن نزول آمده است که پس از مدتی توقف نزول وحی و نسبت دادن این واقعه به رها شدن پیامبر(ص) از سوی خدا، این سوره نازل شد. در پایان سوره، پیامبر(ص) به نیکی با یتیمان و نیازمندان و بازگویی نعمت‌های الهی فرمان داده می‌شود. مفسران برای یتیم بودن پیامبر(ص) دو معنا ذکر کرده‌اند: فقدان پدر و بی‌نظیری در شرافت و فضیلت.

در فقه شیعه، بنابر نظر مشهور فقیهان، سوره ضحی باید در نماز همراه با سوره انشراح خوانده شود و هر دو سوره بسم الله الرحمن الرحیم جداگانه دارند. در روایتی منسوب به پیامبر(ص)، برای قرائت سوره ضحی، شفاعت در قیامت و پاداشی ده‌برابر شمار یتیمان و سائلان ذکر شده است.

معرفی

نام سوره ضحی یا والضحیٰ از واژه «ضحی» به معنای روز و روشنایی گرفته شده است؛ خداوند در آغاز این سوره به ضحی سوگند یاد می‌کند.[۱] سوره ضحی مکی و در ترتیب نزول، یازدهمین سوره نازل‌شده بر پیامبر(ص) است. این سوره در چینش کنونی مُصحَف، نود و سومین سوره قرآن و در جزء سی‌ام است.[۲] علامه طباطبایی مکی یا مدنی بودن سوره را محتمل دانسته است.[۳]

این سوره ۱۱ آیه، ۴۰ کلمه و ۱۶۵ حرف دارد و از سوره‌های مُفصَّلات است. سوره ضحی یکی از چهارده سوره‌ای دانسته شده است که یک‌جا بر پیامبر(ص) نازل شده‌اند.[۴]

محتوای سوره ضحی و تفسیر آیه عطای الهی و شفاعت پیامبر(ص)

سوره ضحی با دو سوگند آغاز می‌شود و بر رها نکردن پیامبر(ص) از سوی خدا و اعطای نعمت به او تا رسیدن به خشنودی تأکید می‌کند. سپس حمایت خداوند از پیامبر(ص) در مراحل دشوار زندگی‌اش را یادآور می‌شود و در پایان، او را به نیکی با یتیمان و مستمندان و بازگویی نعمت‌های الهی فرمان می‌دهد.[۵]

حَرب بن شُریح بصری، از راویان حدیث، روایت کرده است که از امام محمد باقر(ع) درباره امیدبخش‌ترین آیه قرآن پرسید. امام با اشاره به آیه «وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضى» فرمود که اهل‌بیت(ع) این آیه را امیدبخش‌ترین آیه می‌دانند. ایشان سه بار تأکید کرد که مقصود از عطای الهی در این آیه، شفاعت پیامبر(ص) است.[۶]

شأن نزول

در گزارش شأن نزول سوره ضحی آمده است که مدتی وحی بر پیامبر(ص) نازل نشد و برخی از دشمنان این واقعه را به رها شدن پیامبر(ص) از سوی خدا نسبت دادند. پس از آن، سوره ضحی نازل شد و پیامبر را شاد کرد.[۷] برخی از مفسران شیعه[۸] و اهل‌سنت[۹] در شأن نزول آیه پنجم سوره، روایتی درباره فاطمه(س) نقل کرده‌اند: پیامبر(ص) دخترش را در حالی دید که عبایی از پوست شتر بر تن داشت، فرزندانش را شیر می‌داد و با دست آرد تهیه می‌کرد. پیامبر (ص)گریست و به او گفت: «دخترم! تلخی دنیا را در برابر شیرینی و نعمت‌های آخرت تحمل کن». در پی این واقعه، آیه پنجم سوره ضحی نازل شد: «وَلَسَوْفَ یعْطِیكَ رَبُّكَ فَتَرْضَی»؛ «و به‌زودی پروردگارت بخششی به تو خواهد داد تا خشنود شوی».

یتیم بودن پیامبر

در مجمع‌ البیان و المیزان، دو معنا برای یتیم بودن پیامبر(ص) ذکر کرده‌اند. معنای نخست، فقدان پدر است. پیامبر(ص) بنابر نقلی، پیش از ولادت یا اندکی پس از آن پدرش عبدالله بن عبدالمطلب را از دست داد. مادرش آمنه نیز در دو سالگی و پدربزرگش عبدالمطلب در هشت سالگی او درگذشتند.[۱۰] معنای دوم، بی‌نظیر بودن است؛ چنان‌که به گوهر بی‌همتا «دُرّ یتیم» گفته می‌شود. بر این اساس، رسالت پیامبر(ص) نشان‌دهنده بی‌نظیری او در شرافت و فضیلت است.[۱۱]

قرائت در نماز

در فقه شیعه، بنابر نظر مشهور فقیهان، قرائت سوره انشراح به‌تنهایی پس از حمد در نماز واجب کافی نیست و باید همراه با سوره ضحی خوانده شود.[۱۲] خواندن این دو سوره مستلزم قرائت دو بسم‌الله جداگانه، در آغاز هر سوره، است.[۱۳] این حکم به ارتباط معنایی دو سوره و روایاتی مستند است که قرائت هر دو را در نماز از سوی امام(ع) گزارش کرده‌اند.[۱۴]

فضیلت و خواص

در روایتی منسوب به پیامبر(ص)، برای قرائت سوره والضحی، وجوب شفاعت قاری در روز قیامت بر پیامبر(ص) و ثوابی ده‌برابر شمار سائلان و یتیمان ذکر شده است. در روایتی از امام صادق(ع) نیز آمده است که قرائت مکرر سوره‌های والضحی، واللیل، انشراح و شمس در شب یا روز، موجب شهادت اعضای بدن و دارایی‌های فرد به سود او در روز قیامت می‌شود.[۱۵]

متن و ترجمه سوره ضحی

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَٰنِ الرَّحِيمِ

﴿وَالضُّحَى ۝١ وَاللَّيْلِ إِذَا سَجَى ۝٢ مَا وَدَّعَكَ رَبُّكَ وَمَا قَلَى ۝٣ وَلَلْآخِرَةُ خَيْرٌ لَكَ مِنَ الْأُولَى ۝٤ وَلَسَوْفَ يُعْطِيكَ رَبُّكَ فَتَرْضَى ۝٥ أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيمًا فَآوَى ۝٦ وَوَجَدَكَ ضَالًّا فَهَدَى ۝٧ وَوَجَدَكَ عَائِلًا فَأَغْنَى ۝٨ فَأَمَّا الْيَتِيمَ فَلَا تَقْهَرْ ۝٩ وَأَمَّا السَّائِلَ فَلَا تَنْهَرْ ۝١٠ وَأَمَّا بِنِعْمَةِ رَبِّكَ فَحَدِّثْ ۝١١﴾

﴿سوگند به روشنایی روز ۝١ سوگند به شب چون آرام گیرد ۝٢ [که] پروردگارت تو را وانگذاشته و دشمن نداشته است ۝٣ و قطعا آخرت برای تو از دنیا نیکوتر خواهد بود ۝٤ و بزودی پروردگارت تو را عطا خواهد داد تا خرسند گردی ۝٥ مگر نه تو را یتیم یافت پس پناه داد ۝٦ و تو را سرگشته یافت پس هدایت کرد ۝٧ و تو را تنگدست‌یافت و بی‌نیاز گردانید ۝٨ و اما [تو نیز به پاس نعمت ما] یتیم را میازار ۝٩ و گدا را مران ۝١٠ و از نعمت پروردگار خویش [با مردم] سخن گوی ۝١١﴾


سوره پیشین:
سوره لیل
سوره ضحی
سوره‌های مکی • سوره‌های مدنی
سوره پسین:
سوره شرح

۱.فاتحه ۲.بقره ۳.آل‌عمران ۴.نساء ۵.مائده ۶.انعام ۷.اعراف ۸.انفال ۹.توبه ۱۰.یونس ۱۱.هود ۱۲.یوسف ۱۳.رعد ۱۴.ابراهیم ۱۵.حجر ۱۶.نحل ۱۷.اسراء ۱۸.کهف ۱۹.مریم ۲۰.طه ۲۱.انبیاء ۲۲.حج ۲۳.مؤمنون ۲۴.نور ۲۵.فرقان ۲۶.شعراء ۲۷.نمل ۲۸.قصص ۲۹.عنکبوت ۳۰.روم ۳۱.لقمان ۳۲.سجده ۳۳.احزاب ۳۴.سبأ ۳۵.فاطر ۳۶.یس ۳۷.صافات ۳۸.ص ۳۹.زمر ۴۰.غافر ۴۱.فصلت ۴۲.شوری ۴۳.زخرف ۴۴.دخان ۴۵.جاثیه ۴۶.احقاف ۴۷.محمد ۴۸.فتح ۴۹.حجرات ۵۰.ق ۵۱.ذاریات ۵۲.طور ۵۳.نجم ۵۴.قمر ۵۵.الرحمن ۵۶.واقعه ۵۷.حدید ۵۸.مجادله ۵۹.حشر ۶۰.ممتحنه ۶۱.صف ۶۲.جمعه ۶۳.منافقون ۶۴.تغابن ۶۵.طلاق ۶۶.تحریم ۶۷.ملک ۶۸.قلم ۶۹.حاقه ۷۰.معارج ۷۱.نوح ۷۲.جن ۷۳.مزمل ۷۴.مدثر ۷۵.قیامه ۷۶.انسان ۷۷.مرسلات ۷۸.نبأ ۷۹.نازعات ۸۰.عبس ۸۱.تکویر ۸۲.انفطار ۸۳.مطففین ۸۴.انشقاق ۸۵.بروج ۸۶.طارق ۸۷.اعلی ۸۸.غاشیه ۸۹.فجر ۹۰.بلد ۹۱.شمس ۹۲.لیل ۹۳.ضحی ۹۴.شرح ۹۵.تین ۹۶.علق ۹۷.قدر ۹۸.بینه ۹۹.زلزله ۱۰۰.عادیات ۱۰۱.قارعه ۱۰۲.تکاثر ۱۰۳.عصر ۱۰۴.همزه ۱۰۵.فیل ۱۰۶.قریش ۱۰۷.ماعون ۱۰۸.کوثر ۱۰۹.کافرون ۱۱۰.نصر ۱۱۱.مسد ۱۱۲.اخلاص ۱۱۳.فلق ۱۱۴.ناس


پانویس

  1. ↑ خرمشاهی، دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ۱۳۷۷ش، ج۲، ص۱۲۶۵.
  2. ↑ معرفت، آموزش علوم قرآن، ۱۳۷۱ش، ج۲، ص۱۶۶.
  3. ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۳ق، ج۲۰، ص۳۱۰.
  4. ↑ خرمشاهی، دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ۱۳۷۷ش، ج۲، ص۱۲۶۵.
  5. ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۸۲ش، ج۵، ص۵۲۱.
  6. ↑ فرات کوفی، تفسیر فرات الکوفی، ۱۴۱۰، ص۵۷۱.
  7. ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۳ق، ج۲۰، ص۳۱۰.
  8. ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۳ق، ج۲۰، ص۳۱۲؛ مکارم شیرازی، برگزیده تفسیر نمونه، ۱۳۸۲ش، ج۵، ص۵۲۴.
  9. ↑ ثعلبی، الکشف و البیان، ۱۴۲۲ق، ج۱۰، ص۲۲۵؛ سیوطی، الدر المنثور، ۱۴۰۴ق، ج۶، ص۳۶۱.
  10. ↑ طبرسی، مجمع البیان، ۱۴۱۵ق، ج۱۰، ص ۷۶۵.
  11. ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۳۹۳ق، ج۲۰، ص۳۱۰.
  12. ↑ نجفی، جواهر الکلام، ۱۴۰۴ق، ج۱۰، ص۲۰؛ نراقی، مستند الشیعه، ۱۴۱۵ق، ج۵، ص۱۲۶.
  13. ↑ طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۱۹ق، ج۲، ص۵۰۲.
  14. ↑ شیخ طوسی، الاستبصار، ۱۳۹۰ق، ج۱، ص۳۱۷.
  15. ↑ بحرانی، البرهان، ۱۴۱۶ق، ج۵، ص۶۸۱.
  16. ↑ خامه‌گر، ساختار سوره‌های قرآن کریم، ۱۳۹۲ش، ص۱۰۸.

منابع

  • بحرانی، سید هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، تحقیق بنیاد بعثت، واحد تحقیقات اسلامی، قم، بنیاد بعثت، واحد تحقیقات اسلامی، چاپ اول، ۱۴۱۶ق.
  • ثعلبی، احمد بن محمد، الکشف و البیان عن تفسیر القرآن، بیروت، داراحیاء التراث العربی، ۱۴۲۲ق.
  • خامه‌گر، محمد، ساختار سوره‌های قرآن کریم، تهیه مؤسسه فرهنگی قرآن و عترت نورالثقلین، قم، نشر نشرا، چاپ اول، ۱۳۹۲ش.
  • خرمشاهی، بهاءالدین، دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، تهران، دوستان-ناهید، ۱۳۷۷ش.
  • سیوطی، عبدالرحمن بن ابی‌‌بکر، الدر المنثور فی التفسیر بالماثور، قم، کتابخانه آیت‌الله مرعشی نجفی(ره)، ۱۴۰۴ق.
  • شیخ طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تحقیق: تحقیق وتعلیق : لجنة من العلماء والمحققین الأخصائیین، بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۴۱۵/۱۹۹۵م.
  • شیخ طوسی، محمد بن حسن، الاستبصار فیما اختلف من الأخبار، تهران، دارالکتب الإسلامیة، چاپ اول، ۱۳۹۰ق.
  • طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسه الاعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۳ق.
  • فرات کوفی، فرات بن ابراهیم، تفسیر فرات الکوفی، تحقیق و تصحیح محمد کاظم، تهران، مؤسسه چاپ و نشر وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی‏، چاپ اول، ۱۴۱۰ق.
  • مکارم شیرازی، ناصر، برگزیده تفسیر نمونه، تهران،‌ دار الکتب الاسلامیه، ۱۳۸۲ش.
  • نجفی، محمدحسن، جَواهر الکلام فی شرحِ شرائعِ الاسلام، تصحیح عباس قوچانی و علی آخوندی، بیروت، دارُ اِحیاء التُّراثِ العربی، چاپ هفتم، ۱۴۰۴ق.
  • نراقی، احمد بن محمدمهدی، مستند الشیعة فی أحکام الشریعة، قم، مؤسسة آل البیت علیهم السلام لاحیاء التراث، ۱۴۱۵ق.
  • طباطبایی یزدی، سید محمدکاظم، العروة الوثقی فیما تعم به البلوی(المحشّی)، تحقیق: احمد محسنی سبزواری، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ اول، ۱۴۱۹ق.

پیوند به بیرون