حدیث من مات: تفاوت میان نسخهها
imported>Abdollahi جز جدا کردن شیعه و اهل سنت |
imported>Abdollahi دسته بندی نظرات شیعه و اهل سنت |
||
| خط ۱۹: | خط ۱۹: | ||
==معنای حدیث نزد علمای شیعه و اهل سنت== | ==معنای حدیث نزد علمای شیعه و اهل سنت== | ||
علمای شیعه و سنی هرکدام بنا به عقاید کلامی خود از این روایت استفاده کردهاند و برای نظرات خود به آن استناد کردهاند. | |||
===شیعه=== | |||
'''لزوم وجود امام در همه زمانها:''' برخی علمای شیعه از حدیث «من مات» در بحث امامت استفاده کرده و آنرا دلیلی بر لزوم وجود امام در تمام دورانها دانستهاند.<ref>روض الجنان و روح الجنان في تفسيرالقرآن، ج ۴، ص ۱۷۳</ref> | |||
اهل سنت مقصود از | '''ضرورت شناخت امام:''' برخی دیگر علاوه بر لزوم حضور امام در همه زمانها، ضرورت شناخت و اطاعت از آن امام را نیز استفاده کردهاند.<ref>ملاصدرا، شرح أصول الكافي، ۱۳۸۳ش، ج ۲، ص ۴۷۴.</ref> | ||
'''منظور از واژه «امام» امامان معصوم است:''' بنابر اعتقادات شیعه، مراد از امام در این روایت، [[اهل بیت]] و امامان معصوم است و در دوران حاضر، باید به امام مهدی، [[ایمان]] داشت.<ref>مجلسی، مرآه العقول، ۱۴۰۴ق، ج۴، ص۲۷.</ref> | |||
===اهل سنت=== | |||
اما اهل سنت تفسیر و معنای دیگری از این روایت، ارائه کردهاند که مطابق با مبانی کلامی آنهاست. | |||
'''لزوم حفظ جماعت:''' [[مسلم بن حجاج]] در صحیح خود، این حدیث را در بابی تحت عنوان «بَابُ الْأَمْرِ بِلُزُومِ الْجَمَاعَةِ عِنْدَ ظُهُورِ الْفِتَنِ وتحذير الدعاة إلى الكفر؛ باب لزوم حفظ جماعت در زمان ظهور فتنهها و پرهیز از دعوت کنندگان به کفر» آورده<ref> مسلم، صحیح مسلم، ج۳، ص۱۴۷۵.</ref> که همین میتواند معنای حدیث در نزد مسلم را مشخص کند. همچنین برخی منابع اهل سنت این حدیث را هم معنا با حدیث دیگری از پیامبر دانستهاند: «من مات مفارقًا للجماعة مات ميتة جاهلية؛ کسی که بمیرد در حالی که جدای از جماعت بوده باشد؛ به مرگ جاهلی مرده است.<ref>الحلیمی، منهاج فی شعب الایمان، ۱۳۹۵ق، ج۳، ص۱۸۱.</ref> | |||
'''لزوم تبعیت از حاکم جامعه:''' برخی اهل سنت مقصود از «امام» در این روایت را حاکم جامعه اسلامی میدانند که برای حفظ جماعت باید از او تبعیت و در بیعت او باقی ماند.<ref>صهیب عبدالجبار، پاورقی الجامع الصحيح للسنن والمسانيد، ۲۰۱۴م، ج۴، ص۲۳۴.</ref> | |||
این لزوم تبعیت از حاکم اسلامی، شامل تمام حاکمان مسلمان میشود و ظالم بودن، گناه کار بودن و... خللی در این لزوم تبعیت ایجاد نمیکند. | این لزوم تبعیت از حاکم اسلامی، شامل تمام حاکمان مسلمان میشود و ظالم بودن، گناه کار بودن و... خللی در این لزوم تبعیت ایجاد نمیکند. | ||
[[ابن تیمیه]] در تفسیر حدیث فوق، لزوم تبعیت و بیعت [[صحابه]] پیامبر و [[تابعان]] با [[یزید بن معاویه]] را استنباط کرده است: | '''لزوم تبعیت از یزید:''' [[ابن تیمیه]] در تفسیر حدیث فوق، لزوم تبعیت و بیعت [[صحابه]] پیامبر و [[تابعان]] با [[یزید بن معاویه]] را استنباط کرده است: | ||
(«پس از [[واقعه حره]]، [[عبدالله بن مطیع]] که از سردمداران مخالف یزید در مدینه بود، به مکه فرار کرد. عبدالله بن عمر به ملاقات او رفت. ابن مطیع: برای ابن عمر متکائی بگذارید تا بنشیند. ابن عمر: برای نشستن به پیش تو نیامدم. آمدم تا حدیثی از پیامبر برای تو بخوانم. پیامبر فرمودند: کسی که دست خود را از طاعت شخصی خارج کند (بیعت خود را بشکند) در مواجهه با خداوند در روز قیامت، دلیلی بر عملش نخواهد داشت و همچنین کسی که بمیرد و بیعتی بر گردن خود نداشته باشد، به مرگ جاهلی مرده است.» این حدیث را عبدالله بن عمر برای عبدالله بن مطیع، زمانی که از اطاعت امیر زمان خودش، یزید، سر باز زده بود خواند. در حالی که یزید ظلم کرده بود و در [[واقعه حره]] امور ناشایستی را انجام داد. در نتیجه از این حدیث به دست میآوریم که بر حاکمان مسلمان نباید با شمشیر قیام کرد و اگر شخصی در غیر اطاعت از این حاکمان بمیرد، به مرگ جاهلی مرده است).<ref>ابن تیمیه، مختصر منهاج السنه، ۱۴۲۶ق، ج۱، ص۴۹.</ref> | («پس از [[واقعه حره]]، [[عبدالله بن مطیع]] که از سردمداران مخالف یزید در مدینه بود، به مکه فرار کرد. عبدالله بن عمر به ملاقات او رفت. ابن مطیع: برای ابن عمر متکائی بگذارید تا بنشیند. ابن عمر: برای نشستن به پیش تو نیامدم. آمدم تا حدیثی از پیامبر برای تو بخوانم. پیامبر فرمودند: کسی که دست خود را از طاعت شخصی خارج کند (بیعت خود را بشکند) در مواجهه با خداوند در روز قیامت، دلیلی بر عملش نخواهد داشت و همچنین کسی که بمیرد و بیعتی بر گردن خود نداشته باشد، به مرگ جاهلی مرده است.» این حدیث را عبدالله بن عمر برای عبدالله بن مطیع، زمانی که از اطاعت امیر زمان خودش، یزید، سر باز زده بود خواند. در حالی که یزید ظلم کرده بود و در [[واقعه حره]] امور ناشایستی را انجام داد. در نتیجه از این حدیث به دست میآوریم که بر حاکمان مسلمان نباید با شمشیر قیام کرد و اگر شخصی در غیر اطاعت از این حاکمان بمیرد، به مرگ جاهلی مرده است).<ref>ابن تیمیه، مختصر منهاج السنه، ۱۴۲۶ق، ج۱، ص۴۹.</ref> | ||
'''مراد از «امام» پیامبر اکرم است:''' برخی از منابع اهل سنت، امام در روایت فوق را به پیامبر اسلام معنا کردهاند و معتقدند باید به پیامبر اسلام ایمان داشت؛ زیرا او امام اهل زمین در این دنیا است.<ref>ابن حبان، صحیح ابن حبان، ۱۴۱۴ق، ج۱۰، ص۴۳۴.</ref> | |||
== پانویس== | == پانویس== | ||
نسخهٔ ۲۰ دسامبر ۲۰۱۶، ساعت ۱۲:۱۷
پیامبر اسلام(ص):
مَنْ ماتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ إمامَ زَمانِهِ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة؛ هر کس بميرد و امام زمانش را نشناخته باشد، به مرگ جاهلى مرده است.
مناقب ابن شهرآشوب، ج۱، ص۲۴۶؛
حَدیث مَنْ مات حدیث معروفی است از پیامبر اسلام(ص) با این مضمون که هر کس بميرد و امام زمانش را نشناخته باشد، به مرگ جاهلى مرده است. این حدیث با الفاظ مختلف در منابع شیعه و اهل سنت نقل شده است. شیعیان این حدیث را درباره مسئله امامت میدانند و لزوم شناخت و اطاعت از امام را از آن استنباط میکنند. اهل سنت این روایت را مربوط به بحث ارتباط مردم با حاکم اسلامی و لزوم بیعت با او دانستهاند.
متن حدیث در منابع شیعه و اهل سنت
منابع شیعی
در منابع اسلامی روایاتی با عبارت «من مات» نقل شده است.[۱] اما مقصود از تعبیر (حدیث «من مات») کلام معروف پیامبر اکرم است: «مَنْ ماتَ وَ لَمْ يَعْرِفْ إمامَ زَمانِهِ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة؛ هر فردی که بميرد در حالی كه امام زمانش را نشناسد، به مرگ جاهلى مرده است».[۲]
ابن ابی یعفور نقل میکند: از امام صادق(ع) درباره گفتار پیامبر اسلام: « مَنْ مَاتَ وَ لَيْسَ لَهُ إِمَامٌ فَمِيتَتُهُ مِيتَةٌ جَاهِلِيَّةٌ؛ هر فردی که بميرد در حالی كه امامی نداشته باشد، مرگش، مرگ جاهلى است» پرسیدم که آیا مقصود مردن در حالت كفر است؟ امام صادق(ع) فرمود: مردن در حالت گمراهى است. عرض كردم: هر كه در اين زمان هم بميرد و او را پيشوائى نباشد، مرگش، مرگ جاهليت است؟ فرمود: آرى.[۳] برخی از علمای شیعه روایت من مات رامتواتر در منابع شیعه و اهل سنت دانستهاند.[۴]
پیامبر اسلام(ص):
مَنْ مَاتَ بِغَيْرِ إِمَامٍ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً؛ کسی که بدون امام بمیرد؛ به مرگ جاهلی مرده است.
احمد بن حنبل، مسند احمد، ۱۴۲۱ق، ج۲۸، ص۸۸
منابع اهل سنت
حدیث «من مات» با اندکی تفاوت در الفاظ، در منابع اهل سنت نیز نقل شده است؛ مثلا در برخی منابع از پیامبر اسلام(ص) نقل کردهاند: «مَنْ مَاتَ بِغَيْرِ إِمَامٍ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً؛ کسی که بدون امام بمیرد؛ به مرگ جاهلی مرده است»؛[۵] در برخی منابع دیگر چنین روایت شده است: «مَنْ خَلَعَ يَدًا مِنْ طَاعَةٍ، لَقِيَ اللهَ يَوْمَ الْقِيَامَةِ لَا حُجَّةَ لَهُ، وَمَنْ مَاتَ وَ لَيْسَ فِي عُنُقِهِ بَيْعَةٌ، مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّةً؛ کسی که دست خود را از طاعت شخصی خارج کند (بیعت خود را بشکند) در مواجهه با خداوند در روز قیامت؛ دلیلی بر عملش نخواهد داشت و همچنین کسی که بمیرد و بیعتی بر گردن خود نداشته باشد؛ به مرگ جاهلی مرده است.[۶] علمای اهل سنت، حدیث فوق را صحیح[۷] و حسن[۸] دانستهاند.
معنای حدیث نزد علمای شیعه و اهل سنت
علمای شیعه و سنی هرکدام بنا به عقاید کلامی خود از این روایت استفاده کردهاند و برای نظرات خود به آن استناد کردهاند.
شیعه
لزوم وجود امام در همه زمانها: برخی علمای شیعه از حدیث «من مات» در بحث امامت استفاده کرده و آنرا دلیلی بر لزوم وجود امام در تمام دورانها دانستهاند.[۹]
ضرورت شناخت امام: برخی دیگر علاوه بر لزوم حضور امام در همه زمانها، ضرورت شناخت و اطاعت از آن امام را نیز استفاده کردهاند.[۱۰]
منظور از واژه «امام» امامان معصوم است: بنابر اعتقادات شیعه، مراد از امام در این روایت، اهل بیت و امامان معصوم است و در دوران حاضر، باید به امام مهدی، ایمان داشت.[۱۱]
اهل سنت
اما اهل سنت تفسیر و معنای دیگری از این روایت، ارائه کردهاند که مطابق با مبانی کلامی آنهاست.
لزوم حفظ جماعت: مسلم بن حجاج در صحیح خود، این حدیث را در بابی تحت عنوان «بَابُ الْأَمْرِ بِلُزُومِ الْجَمَاعَةِ عِنْدَ ظُهُورِ الْفِتَنِ وتحذير الدعاة إلى الكفر؛ باب لزوم حفظ جماعت در زمان ظهور فتنهها و پرهیز از دعوت کنندگان به کفر» آورده[۱۲] که همین میتواند معنای حدیث در نزد مسلم را مشخص کند. همچنین برخی منابع اهل سنت این حدیث را هم معنا با حدیث دیگری از پیامبر دانستهاند: «من مات مفارقًا للجماعة مات ميتة جاهلية؛ کسی که بمیرد در حالی که جدای از جماعت بوده باشد؛ به مرگ جاهلی مرده است.[۱۳]
لزوم تبعیت از حاکم جامعه: برخی اهل سنت مقصود از «امام» در این روایت را حاکم جامعه اسلامی میدانند که برای حفظ جماعت باید از او تبعیت و در بیعت او باقی ماند.[۱۴] این لزوم تبعیت از حاکم اسلامی، شامل تمام حاکمان مسلمان میشود و ظالم بودن، گناه کار بودن و... خللی در این لزوم تبعیت ایجاد نمیکند.
لزوم تبعیت از یزید: ابن تیمیه در تفسیر حدیث فوق، لزوم تبعیت و بیعت صحابه پیامبر و تابعان با یزید بن معاویه را استنباط کرده است: («پس از واقعه حره، عبدالله بن مطیع که از سردمداران مخالف یزید در مدینه بود، به مکه فرار کرد. عبدالله بن عمر به ملاقات او رفت. ابن مطیع: برای ابن عمر متکائی بگذارید تا بنشیند. ابن عمر: برای نشستن به پیش تو نیامدم. آمدم تا حدیثی از پیامبر برای تو بخوانم. پیامبر فرمودند: کسی که دست خود را از طاعت شخصی خارج کند (بیعت خود را بشکند) در مواجهه با خداوند در روز قیامت، دلیلی بر عملش نخواهد داشت و همچنین کسی که بمیرد و بیعتی بر گردن خود نداشته باشد، به مرگ جاهلی مرده است.» این حدیث را عبدالله بن عمر برای عبدالله بن مطیع، زمانی که از اطاعت امیر زمان خودش، یزید، سر باز زده بود خواند. در حالی که یزید ظلم کرده بود و در واقعه حره امور ناشایستی را انجام داد. در نتیجه از این حدیث به دست میآوریم که بر حاکمان مسلمان نباید با شمشیر قیام کرد و اگر شخصی در غیر اطاعت از این حاکمان بمیرد، به مرگ جاهلی مرده است).[۱۵]
مراد از «امام» پیامبر اکرم است: برخی از منابع اهل سنت، امام در روایت فوق را به پیامبر اسلام معنا کردهاند و معتقدند باید به پیامبر اسلام ایمان داشت؛ زیرا او امام اهل زمین در این دنیا است.[۱۶]
پانویس
منابع
- ابن ابیعاصم، أبوبکر بن أبی عاصم، السنه، المحقق: محمد ناصر الدين الألباني، بیروت، المكتب الإسلامي، چا اول، ۱۴۰۰ق.
- ابن تيمِيَّة، تقي الدين، مختصر منهاج السنة، خلاصه کننده عبد الله بن محمد الغنيمان، صنعاء، دار الصديق، چاپ دوم، ۱۴۲۶ق.
- ابن شهرآشوب، المناقب، قم، علامه، ۱۳۷۹ق.
- ابوالفتوح رازی، حسین بن علی، روض الجنان و روح الجنان فی تفسیرالقرآن، تحقیق: دکتر یاحقی، محمد جعفر، دکتر ناصح، محمد مهدی، مشهد، بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی، ۱۴۰۸ق.
- أبوالقاسم طبرانی، سلیمان بن أحمد، مسند الشامیین، بیروت، مؤسسة الرسالة، چاپ اول، ۱۴۰۵ق.
- ابونعیم اصفهانی، أحمد بن عبد الله، حلیة الاولیاء و طبقات الاصفیاء، السعادة، بجوار محافظة مصر، ۱۳۹۴ق.
- أحمد بن محمد بن حنبل، أبو عبدالله، مسند احمد، تحقیق: الأرنؤوط، شعیب، مرشد، عادل و دیگران، اشراف: ترکی، عبد الله بن عبد المحسن، مؤسسة الرسالة، بیروت، چاپ اول، ۱۴۲۱ق.
- برقی، ابو جعفر احمد بن محمد بن خالد، المحاسن، محقق و مصحح: محدث، جلال الدین، قم، دار الکتب الإسلامیة، چاپ دوم، ۱۳۷۱ق.
- حلیمی، ابو عبدالله، منهاج فی شعب الایمان، المحقق: حلمي محمد فودة، دار الفکر، ۱۳۹۹ق.
- دینوری، ابو حنیفه احمد بن داود، الاخبار الطوال، قم، منشورات الرضی، ۱۳۶۸ش.
- سید ابن طاووس، رضی الدین علی، الاقبال بالاعمال الحسنة، محقق و مصحح: قیومی اصفهانی، جواد، انتشارات دفتر تبلیغات اسلامی، قم، چاپ اول، ۱۴۱۵ق.
- شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، تهران، دار الکتب الاسلامیة، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق.
- صهیب عبدالجبار، الجامع الصحيح للسنن والمسانيد، پاورقی ج ۴، ص ۲۳۴، بیجا، ۲۰۱۴م.
- طیالسی بصری، أبوداود سلیمان بن داود، مسند ابی داود الطیالسی، محقق: ترکی، محمد بن عبدالمحسن، مصر، دار هجر، چاپ اول، ۱۴۱۹ق.
- قشیری نیشابوری، مسلم بن حجاج، المسند الصحیح المختصر بنقل العدل عن العدل إلی رسول الله(ص)(صحیح مسلم)، محقق: عبدالباقی، محمد فؤاد، دارالاحیاء التراث العربی، بیروت، بیتا.
- کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، محقق و مصحح: غفاری، علی اکبر، آخوندی، محمد، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.
- مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق.
- مجلسی، محمد باقر، مرآة العقول فی شرح أخبار آل الرسول، محقق و مصحح: رسولی، سید هاشم، دار الکتب الإسلامیة، تهران، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق.
- محمد بن حبان أبو حاتم، صحیح ابن حبان، محقق، شعیب الأرنؤوط، مؤسسة الرسالة، بیروت، چاپ دوم، ۱۴۱۴ق.
- ملاصدرا، صدرالدین، شرح أصول الکافی، محقق و مصحح: خواجوی، محمد، مؤسسه مطالعات و تحقیقات فرهنگی، تهران، چاپ اول، ۱۳۸۳ش.
- ↑ برای نمونه ر.ک: برقی، المحاسن، ۱۳۷۱ق، ج۱، ص۸۸.
- ↑ سید بن طاووس، الاقبال بالاعمال الحسنه، ۱۴۱۵ق، ج۲، ص۲۵۲؛ ابن بابویه، كمال الدين و تمام النعمة، ۱۳۹۵ق، ج۲، ص۴۱۰
- ↑ کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۱، ص۳۷۶
- ↑ مجلسی، بحار الانوار، ۱۴۰۳ق، ج۸، ص۳۶۸.
- ↑ احمد بن حنبل، مسند احمد، ۱۴۲۱ق، ج۲۸، ص۸۸؛ ابو داوود، مسند، ۱۴۱۵ق، ج۳، ص۴۲۵؛ طبرانی، مسند الشامیین، ۱۴۰۵ق، ج۲، ص۴۳۷.
- ↑ مسلم، صحیح مسلم، ج۳، ص۱۴۷۸.
- ↑ ابونعیم اصفهانی، حلية الأولياء وطبقات الأصفياء،۱۳۹۴ق، ج۳، ص۲۲۴.
- ↑ ابن ابی عاصم، کتاب السنه، ۱۴۰۰ق، ج۲، ص۵۰۳.
- ↑ روض الجنان و روح الجنان في تفسيرالقرآن، ج ۴، ص ۱۷۳
- ↑ ملاصدرا، شرح أصول الكافي، ۱۳۸۳ش، ج ۲، ص ۴۷۴.
- ↑ مجلسی، مرآه العقول، ۱۴۰۴ق، ج۴، ص۲۷.
- ↑ مسلم، صحیح مسلم، ج۳، ص۱۴۷۵.
- ↑ الحلیمی، منهاج فی شعب الایمان، ۱۳۹۵ق، ج۳، ص۱۸۱.
- ↑ صهیب عبدالجبار، پاورقی الجامع الصحيح للسنن والمسانيد، ۲۰۱۴م، ج۴، ص۲۳۴.
- ↑ ابن تیمیه، مختصر منهاج السنه، ۱۴۲۶ق، ج۱، ص۴۹.
- ↑ ابن حبان، صحیح ابن حبان، ۱۴۱۴ق، ج۱۰، ص۴۳۴.