حبیبالله (لقب)
حَبیبُالله بهمعنای دوست و محبوب خدا[۱] از لقبهای حضرت محمد(ص).
این لقب در روایاتی که از امامان شیعه در الکافی نقلشده به پیامبر(ص) نسبت داده است.[۲] بنا بر روایتی که در کتاب الاَمالی سید مرتضی، نقل شده امام کاظم(ع) خود را با عبارت «أنا ابنمُحَمَّد(ص) حبیبالله» معرفی کرده[۳] همچنین بنا بر روایتی که در تفسیر فرات کوفی نقل شده امام باقر(ع)، حضرت فاطمه(س) را با تعبیر «بِنتُ حَبیبِاللَّه» خطاب کرده است.[۴]
لقب «حبیبالله» در زیارتنامهها برای دیگر شخصیتهای اسلامی نیز بهکار رفته است. امام علی(ع)[۵] امام حسن(ع)[۶] و امام حسین به این لقب مورد خطاب قرار گرفتهاند. در زیارت رجبیه با عبارت «السَّلَامُ عَلَیکَ یا حَبِیبالله وَ ابنَحَبِیبِهِ» به امام حسین(ع) سلام داده شده است.[۷]
علامه مجلسی در کتاب بحارالانوار، روایتی نقل میکند که پیامبر اسلام در فراق امام علی(ع) میگفت:
«أینَ حبیبُالله و حَبیبُ رَسولِه؟؛ کجاست محبوب خدا و محبوب رسول خدا؟»[۸]
پانویس
- ↑ ابنمنظور، لسان العرب، ۱۴۱۴ق، ذیل واژه «حبب».
- ↑ کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۴، ص۵۵۲؛ ج۶، ص۵۲–۵۳.
- ↑ سیدمرتضی، الأمالی، کتابخانه آیتالله مرعشی نجفی، ج۱، ص۱۹۹.
- ↑ کوفی، تفسیر فرات کوفی، ۱۴۱۰ق، ص۲۶۹.
- ↑ صدوق، منلایحضرهالفقیه، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۵۹۲.
- ↑ مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۹۹، ص۲۱۳.
- ↑ سید بن طاووس، إقبال الأعمال، ۱۴۰۹ق، ج۲، ص۷۱۲.
- ↑ مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۳۸، ص۲۹۹.
منابع
- ابنمنظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، بیروت، دار صادر، چاپ سوم، ۱۴۱۴ق.
- ابنمشهدی، محمد بن جعفر، المزار الکبیر، مؤسسة النشر الاسلامی، قم، ۱۴۱۹ق.
- سید بن طاووس، علی بن موسی، إقبال الأعمال، تهران، دارالکتب الإسلامیه، ۱۴۰۹ق.
- سید مرتضی، الأمالی، قم، کتابخانه آیتالله مرعشی نجفی، بیتا.
- صدوق، من لایحضره الفقیه، قم، دفتر نشر اسلامی (جامعه مدرسین)، چاپ دوم، ۱۴۱۳ق.
- کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران،دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.
- كوفى، فرات بن ابراهيم، تفسير فرات الكوفی، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۴۱۰ق.
- مجلسی، محمدباقر بن محمدتقی، بحار الأنوار الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار(ع)، بیروت، دار احیاء التراث العربی، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق.
