منتظر (لقب)

از ویکی شیعه

مُنْتَظَر از القاب امام مهدی(ع)[۱] به‌معنای کسی است که مردم انتظار آمدنش را می‌کشند.[۲] این لقب در مفاتیح الجنان به‌نقل از سید بن طاووس و در یکی از زیارات امام زمان(ع) مورد استفاده قرار گرفته است: «السَّلَامُ عَلَی الْقَائِمِ الْمُنْتَظَر».[۳]

در روایتی، دلیل نامگذاری امام زمان به لقب «منتظَر» از امام جواد(ع) پرسیده شده است: چرا او (امام دوازدهم) را منتظَر می‌گویند؟ امام نهم در پاسخ فرمود: زیرا او برای مدتی طولانی غیبت می‌نماید و علاقمندان منتظر ظهورش خواهند بود و آنها که تردید دارند انکار می‌کنند و مخالفانْ آن را به تمسخر می‌گیرند. کسانی که وقت ظهور را تعیین می‌کنند بسیارند و آنان که در این‌باره شتاب می‌ورزند، به‌هلاکت می‌رسند و آنها که در مقام تسلیم هستند رستگار می‌شوند.[۴]

پانویس

  1. شبلنجی، نور الابصار، قم، ص۳۴۲.
  2. قمی، منتهی الآمال، ۱۳۷۹ش، ج۳، ص۱۹۷۹.
  3. قمی، مفاتیح الجنان، ۱۳۷۹ش، ص۵۳۰.
  4. مجلسی، بحارالانوار، ۱۳۶۳ش، ج۵۱، ص۳۰.

منابع

  • شبلنجی، مؤمن بن حسن، نور الأبصار فی مناقب آل بیت النبی المختار، قم، رضی، بی‌تا.
  • قمی، شیخ عباس، منتهی الآمال فی تواریخ النبی والآل، قم، دلیل ما، ۱۳۷۹ش.
  • قمی، عباس، مفاتیح الجنان، قم، اسوه.
  • مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، تهران، اسلامیه، ۱۳۶۳ش.