صادق (لقب)

مقاله نامزد خوبیدگی
از ویکی شیعه

صادق مشهورترین لقب امام صادق(ع) است.[۱] این لقب به‌دلیل راستگویی در گفتار و کردار به امام ششم شیعیان اطلاق شده است.[۲] همچنین گفته شده که چون در زندگی وی هیچ لغزشی دیده نشد، به صادق ملقب گردید.[۳]

براساس روایتی از امام سجاد(ع)، امام ششم صادق خوانده شد تا از جعفر کذاب متمایز گردد.[۴] بر اساس روایت مذکور، از علی بن الحسین، امام چهارم شیعیان پرسیده شد که چرا اهل آسمان‌ها امام ششم را صادق می‌نامند، درحالی‌که همه شما (ائمه معصومین) صادق و راستگو هستید؟ وی پاسخ داد: پدرم از جدش رسول خدا(ص) خبر داد که چون فرزندم «جعفر بن محمد بن علی بن حسین» متولد شود او را صادق بنامید؛ زیرا که پنجم از فرزندان او جعفر نام خواهد داشت و به دروغ، ادعای امامت خواهد کرد و او نزد خدا، جعفر کذاب و افتراکننده بر خدا است.[۵]

برخی نیز گفته‌اند امام صادق(ع) به جهت پرهیز از شرکت در قیام‌های عصر خود، صادق لقب گرفت؛ چرا که در آن زمان به کسی که مردم را گرد خود جمع و به قیام بر ضدّ حکومت تحریک می‌کرد، کذّاب (دروغگو) می‌گفتند.[۶]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. مجلسی، جلاء العیون، ۱۳۸۲ش، ص۸۶۹.
  2. مظفر، الامام الصادق، ۱۴۲۱ق، ج۲، ص۱۹۰.
  3. مجلسی، بحارالانوار، ۱۳۶۳ش، ج۴۷، ص۳۳.
  4. قمی، منتهی الآمال، ۱۳۷۹ش، ج۲، ص۱۳۳۶.
  5. قمی، منتهی الآمال، ۱۳۷۹ش، ج۲، ص۱۳۳۶.
  6. پاکتچی، «جعفر صادق(ع)، امام»، ص۱۸۱.

منابع

  • پاکتچی، احمد، «جعفر صادق(ع)، امام»، تهران، دایرة المعارف بزرگ اسلامی، ج۱۸، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ۱۳۸۹ش.
  • قمی، شیخ عباس، منتهی الآمال فی تواریخ النبی و الآل، قم، دلیل ما، ۱۳۷۹ش.
  • مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، تهران، اسلامیه، ۱۳۶۳ش.
  • مجلسی، محمدباقر، جلاء العیون، قم، سرور، ۱۳۸۲ش.
  • مظفر، محمدحسین، الامام الصادق(ع)، قم، جامعه مدرسین، ۱۴۲۱ق.