پرش به محتوا

آیه ۱۷ سوره بقره

از ویکی شیعه
آیه ۱۷ سوره بقره
مشخصات آیه
واقع در سورهسوره بقره
شماره آیه۱۷
جزء۱
اطلاعات محتوایی
موضوعاعتقادی
دربارهمنافقان


آیه ۱۷ سوره بقره، وضعیت منافقان را به کسی تشبیه می‌کند که پس از روشنایی، دوباره در تاریکی و سرگردانی می‌ماند.[۱] این آیه بعد از بیان صفات منافقان در آیات پیشین، با بیان مثال ماهیت نفاق را توضیح می‌دهد.[۲]

﴿مَثَلُهُمْ كَمَثَلِ الَّذِي اسْتَوْقَدَ نَارًا فَلَمَّا أَضَاءَتْ مَا حَوْلَهُ ذَهَبَ اللَّهُ بِنُورِهِمْ وَتَرَكَهُمْ فِي ظُلُمَاتٍ لَا يُبْصِرُونَ ۝١٧ [بقره:17]﴿مثل آنان همچون مثل کسانی است که آتشی افروختند و چون پیرامون آنان را روشنایی داد خدا نورشان را برد و در میان تاریکیهایی که نمی‌بینند رهایشان کرد ۝١٧

به گفته محمدحسین طباطبایی در کتاب المیزان، منافقان به کسی تشبیه شده‌اند که در تاریکی شدید، توان تشخیص خیر از شر و سود از زیان را ندارد و برای دیدن اطراف خود آتشی می‌افروزد؛ اما خداوند با عاملی مانند باد یا باران آن را خاموش می‌کند و آنان دوباره در تاریکی باقی می‌مانند.[۳] در روایتی از امام رضا(ع) آمده است که خاموش‌کردن نور آنان از سوی خداوند، به معنای رهاکردن آنان به حال خود است.[۴] به گفته ناصر مکارم شیرازی، مؤلف تفسیر نمونه، این تشبیه نشان می‌دهد که منافقان گمان می‌کردند با نفاق می‌توانند از منافع هر دو گروه بهره‌مند شوند و از خطرها در امان بمانند؛ اما این روشنی موقت سرانجام از میان می‌رود و آنان را در تاریکی و سرگردانی رها می‌کند.[۵]

در تفاسیر روایی شیعه، تأویل‌هایی برای این آیه نقل شده است؛ برای نمونه سید هاشم بحرانی در تفسیر البرهان به نقل از امام کاظم(ع)، «نور» در آیه ۱۷ سوره بقره را به ولایت امام علی(ع) تفسیر کرده است؛ ولایتی که منافقان در ظاهر پذیرفتند، اما به‌سبب کفر باطنی و عهدشکنی، هدایت آن را از دست دادند.[۶] همچنین در روایتی از امام باقر(ع)، افروختن آتش به دوران هدایت پیامبر(ص) و تاریکی و از میان‌رفتن نور به پنهان‌ماندن فضیلت اهل‌بیت(ع) پس از رحلت پیامبر(ص)، در پی غصب خلافت، تأویل شده است.[۷]

پانویس

  1. مکارم، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱، ص۱۰۸.
  2. مشهدى، تفسير كنز الدقائق‏، ۱۳۶۸ش، ج۱، ص۲۰۴.
  3. طباطبایی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۵۵.
  4. حویزی، نورالثقلین، ۱۴۱۵ق، ج۱، ص۳۶.
  5. مکارم، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۱، ص۱۰۹.
  6. بحرانی، البرهان، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۱۴۷.
  7. حویزی، نورالثقلین، ۱۴۱۵ق، ج۱، ص۳۶.

منابع

  • بحرانى، هاشم بن سليمان‏، البرهان فى تفسير القرآن‏، تحقيق: قسم الدراسات الاسلامية موسسة البعثة- قم، تهران، بنياد بعثت‏، ۱۴۱۶ق.‏
  • حویزی، عبدعلی بن جمعه، تفسیر نورالثقلین، قم، اسماعیلیان، ۱۴۱۵ق.
  • طباطبایی، محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، دفتر انتشارات اسلامی، ۱۴۱۷ق.
  • مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۷۴ش.
  • مشهدى، محمد بن محمدرضا، تفسير كنز الدقائق و بحر الغرائب‏، تهران، سازمان چاپ وانتشارات وزارت ارشاد اسلامى‏، ۱۳۶۸ش.