آیه ۹۴ سوره بقره
 | |
| مشخصات آیه | |
|---|---|
| واقع در سوره | بقره |
| شماره آیه | ۹۴ |
| جزء | ۱ |
| اطلاعات محتوایی | |
| موضوع | اعتقادی |
| درباره | رد گمان یهودیان بر اینکه تنها آنها به بهشت خواهند رفت |
| آیات مرتبط | آیه ۶ سوره جمعه |
آیه ۹۴ سوره بقره به پیامبر دستور میدهد به یهودیان[۱] بگوید اگر بهشت را تنها برای خود میدانند، پس آرزوی مرگ کنند.[۲] در علت آرزوی مرگ گفتهاند؛ فردی که یقین به بهشتیبودن خود دارد، بدان مشتاق است و خواهانِ زودتر رسیدن به آن است.[۳] در آیه بعد گفته شده که آنان هرگز آرزوی مرگ نخواهند کرد.[۴]
آیه ۹۴ بقره، نوعی توبیخ و استدلال علیه دیدگاه یهودیان است.[۵] در ابتدای آن گمان یهودیان نقل میشود که سرای آخرت را ویژه خود میدانند. در توضیح این تعبیر گفته شده یهودیان گمان داشتند که بهشت تنها برای آنان است و دیگران از جمله پیامبر اسلام و مسلمانان[۶] وارد بهشت نمیشوند.[۷] برخی نیز تفسیر کردهاند که یهودیان معتقد بودند بدون محاسبه وارد بهشت میشوند. برخلاف دیگران که بر اعمال کوچک و بزرگ خود بازخواست خواهند شد.[۸]
برخی مفسران آوردهاند که یهودیان خود را نژاد برتر میدانستند که بهشت به خاطر آنها آفریده شده و آتش جهنم با آنها کاری ندارد؛ زیرا آنها فرزندان خدا و دوستان خاص او هستند.[۹]
قرآن برای آنان این استدلال را دارد که اگر چنین گمانی دارید پس آرزوی مرگ و رسیدن زودتر به بهشت موعود را انجام دهید. آیه بعد (آیه ۹۵ سوره بقره) خبر میدهد که آنان هرگز چنین آرزویی نخواهند کرد.[۱۰] از پیامبر اسلام نقل شده که اگر آنان تمنای مرگ میکردند، میمردند و جایگاه خود در جهنم میدیدند.[۱۱]
در آیه ۶ سوره جمعه، نیز خطاب به یهودیان آمده است، اگر گمان میکنید که فقط شما دوستان خدا هستید و نه مردمِ دیگر پس آرزوی مرگ کنید.[۱۲] در آیه بعد آمده است که آنان هرگز چنین آرزویی نخواهند کرد.[۱۳]
﴿قُلْ إِنْ كَانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خَالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ٩٤﴾ [بقره:94]
﴿بگو اگر در نزد خدا سرای بازپسین یکسر به شما اختصاص دارد نه دیگر مردم پس اگر راست میگویید آرزوی مرگ کنید ٩٤﴾
پانویس
- ↑ طبری، جامع البیان، ۱۴۱۲ق، ج۱، ص۳۳۶.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۱، ص۳۱۹.
- ↑ طبرسی، تفسیر جوامع الجامع، ۱۳۷۷ش، ج۱، ص۶۴.
- ↑ حسینی شیرازی، تبیین القرآن، ۱۴۲۳ق، ص۲۵.
- ↑ طبری، جامع البیان، ۱۴۱۲ق، ج۱، ص۳۳۶؛ شیخ طوسی، التبیان، بیروت، ج۱، ص۳۵۷.
- ↑ فیض کاشانی، تفسیر الصافی، ۱۴۱۵ق، ج۱، ص۱۶۵.
- ↑ حسینی شیرازی، تبیین القرآن، ۱۴۲۳ق، ص۲۵.
- ↑ فضلالله، تفسیر من وحی القرآن، ۱۴۱۹ق، ج۲، ص۱۲۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱، ص۳۵۵.
- ↑ قرشی، تفسیر أحسن الحدیث، ۱۳۷۷ش، ج۱، ص۱۹۳.
- ↑ قمی مشهدی، تفسیر کنز الدقائق، ۱۳۶۸ش، ج۲، ص۸۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۲۴، س۱۱۶.
- ↑ سوره جمعه، آیه۷.
منابع
- حسینی شیرازی، سید محمد، تبیین القرآن، بیروت، دارالعلوم، چاپ دوم، ۱۴۲۳ق.
- شیخ طوسی، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، با مقدمه: شیخ آقابزرگ تهرانی، تحقیق: احمد قصیرعاملی، دار احیاء التراث العربی، بیروت، بیتا.
- طبرسی، فضل بن حسن، تفسیر جوامع الجامع، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، مدیریت حوزه علمیه قم، چاپ اول، ۱۳۷۷ش.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، مقدمه: محمدجواد بلاغی، تهران، ناصر خسرو، چاپ سوم، ۱۳۷۲ش.
- طبری، محمد بن جریر، جامع البیان فی تفسیر القرآن، بیروت، دار المعرفة، چاپ اول، ۱۴۱۲ق.
- فضل الله، سید محمدحسین، تفسیر من وحی القرآن، بیروت، دارالملاک للطباعة و النشر، چاپ دوم، ۱۴۱۹ق.
- فیض کاشانی، ملامحسن، تفسیر الصافی، تحقیق: حسین اعلمی، تهران، انتشارات الصدر، چاپ دوم، ۱۴۱۵ق.
- قرشی، سید علیاکبر، تفسیر احسن الحدیث، تهران، بنیاد بعثت، چاپ سوم، ۱۳۷۷ش.
- قمی مشهدی، محمد بن محمدرضا، تفسیر کنز الدقائق و بحر الغرائب، تحقیق: حسین درگاهی، تهران، سازمان چاپ و انتشارات وزارت ارشاد اسلامی، چاپ اول، ۱۳۶۸ش.
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الإسلامیة، چاپ اول، ۱۳۷۴ش.