آیه ۹ سوره بقره
 | |
| مشخصات آیه | |
|---|---|
| واقع در سوره | سوره بقره |
| شماره آیه | ۹ |
| جزء | ۱ |
| اطلاعات محتوایی | |
| موضوع | نفاق |
| درباره | فریبکاری منافقان نسبت به خداوند و مومنان |
| آیات مرتبط | آیه ۱۴۲ سوره نساء |
آیه ۹ سوره بقره به فریبکاری منافقان نسبت به خدا و مؤمنان اشاره دارد[۱] و بیان میکند که آنان در حقیقت خود را فریب میدهند، اما به این حقیقت آگاه نیستند.[۲] این مضمون در آیه ۱۴۲ سوره نساء نیز تکرار شده است.[۳]
﴿يُخَادِعُونَ اللَّهَ وَالَّذِينَ آمَنُوا وَمَا يَخْدَعُونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ ٩﴾ [بقره:9]|﴿با خدا و مؤمنان نیرنگ میبازند ولی جز بر خویشتن نیرنگ نمیزنند و نمیفهمند ٩﴾
به گفته مفسران، آیات ۸ تا ۲۰ سوره بقره درباره منافقان نازل شده[۴] و به ویژگیهایی مانند ایمان ظاهری،[۵] فریبکاری، فسادگری و سفیهبودن[۶] آنان پرداخته است. مقصود از فریبدادن خدا در آیه ۹ بقره، فریب پیامبر اسلام(ص) دانسته شده که در نهایت به فریب الهی بازمیگردد.[۷] منافقان با اظهار ایمان و انجام اعمال عبادی، ضمن حفظ جان خود، برای کافران جاسوسی میکردند.[۸]
برخی مفسران شیعه معتقدند منافقان تمام توان خود را برای فریبکاری به کار میگیرند.[۹] بهگفته عبدالله جوادی آملی، منافقان بهدلیل ناآگاهی از مقام خدا و مؤمنان، گمان میکنند میتوانند خدا را فریب دهند به همین دلیل دچار ریاکاری میشوند؛[۱۰] در حالی که خدا آنان را به حال خود واگذاشته[۱۱] تا در اثر فریبکاری از راه راست منحرف شوند[۱۲] و حقیقت انسانی خویش را از دست بدهند.[۱۳]
پانویس
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱، ص۹۳.
- ↑ رضایى اصفهانى، تفسیر قرآن مهر، ۱۳۸۷ش، ج۱، ص۱۷۶.
- ↑ جوادی آملی، تسنیم، ۱۳۹۰ش، ج۲، ص۲۵۵.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۱، ص۵۵.
- ↑ رضایی اصفهانی، تفسیر قرآن مهر، ۱۳۸۷ش، ج۱، ص۱۷۳.
- ↑ رضایی اصفهانی، تفسیر قرآن مهر، ۱۳۸۷ش، ج۱، ص۱۸۰-۱۸۱.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۱، ص۱۳۴؛ جوادی آملی، تسنیم، ۱۳۹۰ش، ج۲، ص۲۵۴.
- ↑ جوادی آملی، تسنیم، ۱۳۹۰ش، ج۲، ص۲۴۸؛ همچنین بنگرید به: شیخ طوسى، التبیان، دار احیاء التراث العربى، ج۱، ص۶۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱، ص۹۳.
- ↑ جوادی آملی، تسنیم، ۱۳۹۰ش، ج۲، ص۲۵۴.
- ↑ شیخ طوسى، التبیان، دار احیاء التراث العربى، ج۱، ص۶۹؛ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۱، ص۱۳۴؛ جوادی آملی، تسنیم، ۱۳۹۰ش، ج۲، ص۲۵۶.
- ↑ شیخ طوسى، التبیان، دار احیاء التراث العربى، ج۱، ص۶۹؛ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۱، ص۱۳۴.
- ↑ جوادی آملی، تسنیم، ۱۳۹۰ش، ج۲، ص۲۵۶.
منابع
- جوادی آملی، عبدالله، تسنیم، قم، اسراء، چاپ هشتم، زمستان ۱۳۹۰ش.
- حسن بن على، التفسیر المنسوب إلى الإمام الحسن العسکری، تحقیق مدرسه امام مهدى، قم، مدرسه امام مهدى، چاپ اول، ۱۴۰۹ق.
- رضایى اصفهانى، محمدعلى، تفسیر قرآن مهر، قم، پژوهشهاى تفسیر و علوم قرآن، چاپ اول، ۱۳۸۷ش.
- شیخ طوسى، محمد بن حسن، التبیان فى تفسیر القرآن، تحقیق احمد قصیرعاملى، بیروت، دار احیاء التراث العربى، چاپ اول، بیتا.
- طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۴۱۷ق.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تحقیق محمدجواد بلاغی، تهران، ناصرخسرو، چاپ سوم، ۱۳۷۲ش.
- مدرسی، سید محمدتقی، من هدی القرآن، تهران، دار محبی الحسین، چاپ اول، ۱۴۱۹ق.
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیة، چاپ اول، ۱۳۷۴ش.