پرش به محتوا

یوم الآزفه

از ویکی شیعه
(تغییرمسیر از یوم الازفه)

یَومُ الْآزِفَة به‌معنای روز نزدیک،[۱] از نام‌های قیامت در قرآن است.[۲] این نام در آیه ۱۸ سوره غافر آمده است: «وَ أَنْذِرْهُمْ یَوْمَ الْآزِفَةِ إِذِ الْقُلُوبُ لَدَى الْحَنَاجِرِ کَاظِمِینَ: آنان را از روز نزدیک بترسان، روزی که دل‌ها از شدت وحشت به گلوگاه می‌رسد در حالی که وجودشان مملو از اندوه است».[۳] واژه «آزِفَة» از ریشه «اَزِفَ» به‌معنای «نزدیک‌شدن» است[۴] و در آیه ۵۷ سوره نجم نیز به‌کار رفته است.[۵]

قیامت به سبب حتمی و قطعی‌بودنش،[۶] «یوم الآزفه» نامیده شده است؛[۷] هرچند انسان‌ها آن را دور می‌پندارند.[۸] به گفته ناصر مکارم شیرازی، از مفسران شیعه، این تعبیر برای تأکید بر نزدیک‌بودن قیامت و رد این پندار است که برپایی آن بسیار دور است و نیازی به آمادگی برای آن وجود ندارد.[۹] وی همچنین معتقد است اگر عمر دنیا با زندگی جاودانه آخرت سنجیده شود، دنیا لحظه‌ای کوتاه و گذرا خواهد بود و ازاین‌رو قیامت نزدیک شمرده می‌شود.[۱۰] به گفته او، زمان وقوع قیامت بر هیچ‌کس، حتی پیامبران، آشکار نیست و انسان باید همواره خود را برای رویارویی با آن آماده سازد.[۱۱]

پانویس

  1. ↑ امامی، لغات در تفسیر نمونه، ۱۳۸۷ش، ص۱۰.
  2. ↑ طبرسی، مجمع البیان، ۱۴۱۵ق، ج۸، ص۴۳۳؛ طباطبایی، المیزان، اسماعیلیان، ج۱۷، ص۳۱۹.
  3. ↑ امامی، لغات در تفسیر نمونه، ۱۳۸۷ش، ص۱۰.
  4. ↑ امامی، لغات در تفسیر نمونه، ۱۳۸۷ش، ص۱۰.
  5. ↑ نگاه کنید به: طباطبایی، المیزان، اسماعیلیان، ج۱۹، ص۵۱.
  6. ↑ ابن‌عاشور، التحریر والتنویر، ۱۹۸۴م، ج۲۷، ص۱۵۹.
  7. ↑ مراغی، تفسیر المراغی، دار إحیاء التراث العربی، ج۲۴، ص۵۶.
  8. ↑ خطیب، التفسیر القرآنی للقرآن، دار الفکر العربی، ج۱۴، ص۶۲۴.
  9. ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۴۷ش، ج۲۰، ص۶۳.
  10. ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۴۷ش، ج۲۰، ص۶۳.
  11. ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۴۷ش، ج۲۰، ص۶۳.

منابع

  • ابن‌عاشور، محمد الطاهر بن محمد، التحریر والتنویر، تونس، الدار التونسیة للنشر، ۱۹۸۴م.
  • امامی، محمد جعفر، لغات در تفسیر نمونه، قم، امام علی بن ابی طالب(ع)، ۱۳۸۷ش.
  • خطیب، عبدالکریم، التفسیر القرآنی للقرآن، قاهره، دار الفکر العربی، بی‌تا.
  • طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، اسماعیلیان، بی‌تا.
  • طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، تحقیق: لجنة من العلماء والمحققین الأخصائیین، بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، چاپ اول، ۱۴۱۵ق.
  • مراغی، أحمد مصطفى، تفسیر المراغی، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، بی‌تا.
  • مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الاسلامیه‌، چاپ سی و دوم، ۱۳۴۷ش.