پرش به محتوا

یوم الآزفه

از ویکی شیعه

یَومُ الْآزِفَة به‌معنای روز نزدیک،[۱] از نام‌های قیامت در قرآن است.[۲] این نام در آیه ۱۸ سوره غافر آمده است: «وَ أَنْذِرْهُمْ یَوْمَ الْآزِفَةِ إِذِ الْقُلُوبُ لَدَى الْحَنَاجِرِ کَاظِمِینَ: آنان را از روز نزدیک بترسان، روزی که دل‌ها از شدت وحشت به گلوگاه می‌رسد در حالی که وجودشان مملو از اندوه است».[۳] واژه «آزِفَة» از ریشه «اَزِفَ» به‌معنای «نزدیک‌شدن» است[۴] و در آیه ۵۷ سوره نجم نیز به‌کار رفته است.[۵]

قیامت به سبب حتمی و قطعی‌بودنش،[۶] «یوم الآزفه» نامیده شده است؛[۷] هرچند انسان‌ها آن را دور می‌پندارند.[۸] به گفته ناصر مکارم شیرازی، از مفسران شیعه، این تعبیر برای تأکید بر نزدیک‌بودن قیامت و رد این پندار است که برپایی آن بسیار دور است و نیازی به آمادگی برای آن وجود ندارد.[۹] وی همچنین معتقد است اگر عمر دنیا با زندگی جاودانه آخرت سنجیده شود، دنیا لحظه‌ای کوتاه و گذرا خواهد بود و ازاین‌رو قیامت نزدیک شمرده می‌شود.[۱۰] به گفته او، زمان وقوع قیامت بر هیچ‌کس، حتی پیامبران، آشکار نیست و انسان باید همواره خود را برای رویارویی با آن آماده سازد.[۱۱]

پانویس

  1. امامی، لغات در تفسیر نمونه، ۱۳۸۷ش، ص۱۰.
  2. طبرسی، مجمع البیان، ۱۴۱۵ق، ج۸، ص۴۳۳؛ طباطبایی، المیزان، اسماعیلیان، ج۱۷، ص۳۱۹.
  3. امامی، لغات در تفسیر نمونه، ۱۳۸۷ش، ص۱۰.
  4. امامی، لغات در تفسیر نمونه، ۱۳۸۷ش، ص۱۰.
  5. نگاه کنید به: طباطبایی، المیزان، اسماعیلیان، ج۱۹، ص۵۱.
  6. ابن‌عاشور، التحریر والتنویر، ۱۹۸۴م، ج۲۷، ص۱۵۹.
  7. مراغی، تفسیر المراغی، دار إحیاء التراث العربی، ج۲۴، ص۵۶.
  8. خطیب، التفسیر القرآنی للقرآن، دار الفکر العربی، ج۱۴، ص۶۲۴.
  9. مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۴۷ش، ج۲۰، ص۶۳.
  10. مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۴۷ش، ج۲۰، ص۶۳.
  11. مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۴۷ش، ج۲۰، ص۶۳.

منابع

  • ابن‌عاشور، محمد الطاهر بن محمد، التحریر والتنویر، تونس، الدار التونسیة للنشر، ۱۹۸۴م.
  • امامی، محمد جعفر، لغات در تفسیر نمونه، قم، امام علی بن ابی طالب(ع)، ۱۳۸۷ش.
  • خطیب، عبدالکریم، التفسیر القرآنی للقرآن، قاهره، دار الفکر العربی، بی‌تا.
  • طباطبایی، محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، اسماعیلیان، بی‌تا.
  • طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان، تحقیق: لجنة من العلماء والمحققین الأخصائیین، بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، چاپ اول، ۱۴۱۵ق.
  • مراغی، أحمد مصطفى، تفسیر المراغی، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، بی‌تا.
  • مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الاسلامیه‌، چاپ سی و دوم، ۱۳۴۷ش.