آیه امن یجیب: تفاوت میان نسخهها
جزبدون خلاصۀ ویرایش |
جزبدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱۶: | خط ۱۶: | ||
| آیات مرتبط= | | آیات مرتبط= | ||
}} | }} | ||
'''[[آیه امن یجیب|آیه أَمَّنْ يُجیب]]''' شصت و دومین آیه [[سوره نمل]] است. | '''[[آیه امن یجیب|آیه أَمَّنْ يُجیب]]''' شصت و دومین آیه [[سوره نمل]] است. این آيه معمولا برای نجات از گرفتاری، ناراحتى و بیمارىها توسط [[مسلمانان]] خوانده میشود. | ||
در این [[آیه]]، روی عنوان مضطر تکیه شده است؛ چراکه یکی از شرائط [[اجابت دعا]] آن است که [[دعا]] صادقانه باشد و انسان مضطری که دیگر به غیر خدا امیدی ندارد و کاملا درمانده شده است، دعایش حقیقی است و در این حالت فرد فقط خدا را میخواند و خدا هم اجابت میکند. | در این [[آیه]]، روی عنوان مضطر تکیه شده است؛ چراکه یکی از شرائط [[اجابت دعا]] آن است که [[دعا]] صادقانه باشد و انسان مضطری که دیگر به غیر خدا امیدی ندارد و کاملا درمانده شده است، دعایش حقیقی است و در این حالت فرد فقط خدا را میخواند و خدا هم اجابت میکند. | ||
بنابر برخی از [[روایات]] این آیه بر [[حضرت مهدی(عج)]] تطبیق شده است. [[امام صادق(ع)]] فرمودند: این آیه در مورد قائم نازل شده، به خدا سوگند مضطر او است، هنگامی که در [[مقام ابراهیم]] دو رکعت [[نماز]] بجا میآورد و دست به درگاه خداوند متعال برمیدارد دعای او را اجابت میکند، ناراحتیها را برطرف میسازد و او را | |||
بنابر برخی از [[روایات]] این آیه بر [[حضرت مهدی(عج)]] تطبیق شده است. [[امام صادق(ع)]] فرمودند: این آیه در مورد قائم نازل شده، به خدا سوگند مضطر او است، هنگامی که در [[مقام ابراهیم]] دو رکعت [[نماز]] بجا میآورد و دست به درگاه خداوند متعال برمیدارد دعای او را اجابت میکند، ناراحتیها را برطرف میسازد و او را خلیفه روی زمین قرار میدهد. | |||
==متن آیه== | ==متن آیه== | ||
نسخهٔ ۱۱ آوریل ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۲۰
 خوشنویسی آیه امن یجیب | |
| مشخصات آیه | |
|---|---|
| نام آیه | امن یجیب |
| واقع در سوره | نمل |
| شماره آیه | ۶۲ |
| جزء | ۲۰ |
| اطلاعات محتوایی | |
| شأن نزول | ندارد |
| مکان نزول | مکه |
| موضوع | اخلاقی |
آیه أَمَّنْ يُجیب شصت و دومین آیه سوره نمل است. این آيه معمولا برای نجات از گرفتاری، ناراحتى و بیمارىها توسط مسلمانان خوانده میشود.
در این آیه، روی عنوان مضطر تکیه شده است؛ چراکه یکی از شرائط اجابت دعا آن است که دعا صادقانه باشد و انسان مضطری که دیگر به غیر خدا امیدی ندارد و کاملا درمانده شده است، دعایش حقیقی است و در این حالت فرد فقط خدا را میخواند و خدا هم اجابت میکند.
بنابر برخی از روایات این آیه بر حضرت مهدی(عج) تطبیق شده است. امام صادق(ع) فرمودند: این آیه در مورد قائم نازل شده، به خدا سوگند مضطر او است، هنگامی که در مقام ابراهیم دو رکعت نماز بجا میآورد و دست به درگاه خداوند متعال برمیدارد دعای او را اجابت میکند، ناراحتیها را برطرف میسازد و او را خلیفه روی زمین قرار میدهد.
متن آیه
اَمَّن یُّجیبُ المُضطَرَّ اِذا دَعاهُ وَ یَکشِفُ السُّوءَ وَ یَجعَلُکُم خُلَفاءَ الاَرضِ ءَاِلهٌ مَّعَ اللهِ قَلیلاً مَا تَذَکَّرُونَ
آیا بتهایی که معبود شما هستند بهترند یا کسی که دعای مضطر را اجابت میکند و گرفتاری را بر طرف میسازد و شما را خلفای زمین قرار میدهد؟ آیا معبودی با خداست؟! کم متذکر میشوید.
مضمون آیه
در این آیه، روی عنوان مضطر تکیه شده است؛ چراکه یکی از شرائط اجابت دعا آن است که دعا صادقانه باشد و انسان مضطری که دیگر به غیر خدا امیدی ندارد و کاملا درمانده شده است، دعایش حقیقی است و در این حالت فرد فقط خدا را میخواند و خدا هم اجابت میکند.[۱]
تفسیر روایی آیه
بر اساس روایتی که از امام صادق(ع) نقل شده است ایشان یک مصداق این آیه را امام مهدی دانستهاند: صالح بن عقبه میگوید امام صادق(ع) فرمودند: این آیه در مورد قائم نازل شده، به خدا سوگند مضطر او است، هنگامی که در مقام ابراهیم دو رکعت نماز بجا میآورد و دست به درگاه خداوند متعال برمیدارد دعای او را اجابت میکند، ناراحتیها را برطرف میسازد و او را خلیفه روی زمین قرار میدهد.[۲]
جایگاه آیه در فرهنگ عمومی
در زبان عموم مردم از این آیۀ شریفه به عنوان دعا تعبیر میشود و حتی مراسمی به عنوان ختم امن یجیب مرسوم هست.[۳] میرزا جواد ملکی تبریزی هم میگوید: خوب است انسان هنگامی که با سختیها و مشکلات روبهرو شد این آیۀ شریفه را بخواند[۴] البته توجه به این نکته هم لازم است که آیه هیچ سبک و سیاق دعایی ندارد و امامان وقتی که از این آیه ارادۀ دعا میکردند اینگونه قرائت میکردند: یا مَنْ یجیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ.[۵]
پانویس
منابع
- ابن طاووس، علی بن موسی، مهج الدعوات و منهج العبادات، قم، دار الذخایر، ۱۴۱۱ق.
- طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۳ق.
- قمی، علی بن ابراهیم، تفسیر قمی، قم، دار الکتاب، ۱۳۶۳ق.
- مجلسی، محمدباقر، بحار الانوار، بیروت، دار احیاء التراث العربی، ۱۴۰۳ق.
- ملکی تبریزی، جواد، المراقبات، ترجمه کریم فیضی، قم، انتشارات قائم آل محمد(ص)، ۱۳۸۸ش.