آیه ۱۵۰ سوره نساء
 | |
| مشخصات آیه | |
|---|---|
| واقع در سوره | سوره نساء |
| شماره آیه | ۱۵۰ |
| جزء | ۶ |
| اطلاعات محتوایی | |
| درباره | درباره اهل کتاب (یهود و نصاری) که برخی پیامبران را میپذیرند و برخی دیگر را انکار میکنند. |
آیه ۱۵۰ سوره نساء، اهل کتاب (یهود و نصاری) را که برخی پیامبران را میپذیرند و برخی دیگر را انکار میکنند، مذمت میکند.[۱] یهودیان، پیامبران پیش از حضرت موسی را قبول داشتند اما حضرت عیسی و حضرت محمد(ص) را انکار میکردند. همچنین مسیحیان تا حضرت عیسی را پذیرفته و از قبول نبوت حضرت محمد(ص) خودداری میکردند.[۲]
﴿إِنَّ الَّذِينَ يَكْفُرُونَ بِاللَّهِ وَرُسُلِهِ وَيُرِيدُونَ أَنْ يُفَرِّقُوا بَيْنَ اللَّهِ وَرُسُلِهِ وَيَقُولُونَ نُؤْمِنُ بِبَعْضٍ وَنَكْفُرُ بِبَعْضٍ وَيُرِيدُونَ أَنْ يَتَّخِذُوا بَيْنَ ذَلِكَ سَبِيلًا ١٥٠﴾ [نساء:150]
﴿کسانی که به خدا و پیامبرانش کفر میورزند و میخواهند میان خدا و پیامبران او جدایی اندازند و میگویند ما به بعضی ایمان داریم و بعضی را انکار میکنیم و میخواهند میان این [دو] راهی برای خود اختیار کنند ١٥٠﴾
سوره نساء: ۱۵۰
خداوند در آیات متعدد پیشین همچون آیه ۱۳۷ سوره نساء تا آیه ۱۴۱ سوره نساء، احوال و اعمال مشرکان و منافقان را بیان کرده و در این آیه نیز به برخی از رفتارهای ناپسند اهل کتاب اشاره میکند. همچنین در این آیه و آیه ۱۵۱ سوره نساء، اهل کتاب را به سبب کفرشان کافر شمرده و وعده عذابی دردناک به آنان داده شده است.[۳]
به گفته عبدالله جوادی آملی، نویسنده تفسیر تسنیم، اهل کتاب (یهودیان و مسیحیان) به اصل نبوت ایمان دارند، اما در پذیرش پیامبران، گزینشی عمل میکنند.[۴] آنها نه مانند مشرکان که هیچ پیامبری را قبول نکردند، رفتار میکنند و نه همچون مسلمانان که به همه پیامبران ایمان دارند.[۵]
به باور سید محمدتقی مدرسی، مؤلف تفسیر من هدی القرآن، اهل کتاب تنها پیامبرانی را میپذیرفتند که با منافعشان سازگار بود و انبیایی را که با خواستههایشان تضاد داشت، رد میکردند.[۶] ناصر مکارم شیرازی، مؤلف تفسیر نمونه نیز از هوا و هوس، تعصبات جاهلانه و حسادت، به عنوان عوامل انکار برخی پیامبران یاد کرده است.[۷]
مکارم شیرازی معتقد است، ایمان واقعی به این معنا نیست که انسان تنها آنچه را که با خواستههایش سازگار است بپذیرد و آنچه را که مخالف میل اوست رد کند؛ چنین رفتاری نوعی هواپرستی است، نه خداپرستی.[۸] بنابراین، ضروری است که انسان به همه پیامبران ایمان داشته باشد،[۹] زیرا تبعیض میان پیامبران و انکار برخی از آنان به معنای انکار خداوند است[۱۰] و چنین افرادی به عنوان کافر مطلق شناخته میشوند؛[۱۱] چراکه تمامی پیامبران پیامآور خداوند هستند[۱۲] و همه پیامبران در یک مسیر مشترک قرار دارند و نبوت، جریانی هماهنگ و پیوسته است. پیامبران نقش آموزگارانی را دارند که انسانها را در مراحل مختلف زندگی هدایت میکنند.[۱۳] بنابراین، ایمان به برخی پیامبران و انکار برخی دیگر قابل قبول نیست.[۱۴]
در تفسیر قمی این آیه بر منکران ولایت امام علی(ع) تطبیق شده است؛ کسانی که نبوت پیامبر(ص) را پذیرفته، اما ولایت امام علی(ع) را انکار کردند.[۱۵]
پانویس
- ↑ جعفری، تفسیر کوثر، ۱۳۹۸ش، ج۳، ص۹؛ همچنین بنگرید به: شیخ طوسی، التبيان، دار إحياء التراث العربي، ج۳، ص۳۷۴.
- ↑ برای نمونه بنگرید به: شیخ طوسی، التبيان، دار إحياء التراث العربي، ج۳، ص۳۷۴؛ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۳، ص۲۰۳.
- ↑ جوادی آملی، تسنیم، ۱۳۹۴ش، ج۲۱، ص۲۶۲ و ۲۶۵.
- ↑ جوادی آملی، تسنیم، ۱۳۹۴ش، ج۲۱، ص۲۶۲.
- ↑ جوادی آملی، تسنیم،۱۳۹۴ش، ج۲۱، ص۲۵۹.
- ↑ مدرسی، من هدی القرآن، ۱۴۱۹ق، ج۲، ص۲۳۸.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۴، ص۱۸۹.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۴، ص۱۸۹.
- ↑ رضایى اصفهانى، تفسیر قرآن مهر، ۱۳۸۷ش، ج۴، ص۳۵۶.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۵، ص۱۲۶.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۵، ص۱۲۶؛ جوادی آملی، تسنیم، ۱۳۹۴ش، ج۲۱، ص۲۶۰.
- ↑ جوادی آملی، تسنیم، ۱۳۹۴ش، ج۲۱، ص۲۶۳.
- ↑ رضایى اصفهانى، تفسیر قرآن مهر، ۱۳۸۷ش، ج۴، ص۳۵۶.
- ↑ رضایى اصفهانى، تفسیر قرآن مهر، ۱۳۸۷ش، ج۴، ص۳۵۶.
- ↑ قمى، تفسیر القمی، ۱۴۰۴ق، ج۱، ص۱۵۷.
منابع
- جعفری، یعقوب، تفسیر کوثر، قم، هجرت، ۱۳۹۸ش.
- جوادی آملی، عبدالله، تسنیم، قم، اسراء، چاپ چهارم، پاییز ۱۳۹۴ش.
- رضایى اصفهانى، محمدعلى، تفسیر قرآن مهر، قم، پژوهشهاى تفسیر و علوم قرآن، چاپ اول، ۱۳۸۷ش.
- شیخ طوسی، محمد بن حسن، التبيان في تفسير القرآن، بیروت، دار إحياء التراث العربي، بیتا.
- طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ پنجم، ۱۴۱۷ق.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تحقیق محمدجواد بلاغی، تهران، ناصرخسرو، چاپ سوم، ۱۳۷۲ش.
- قمى، على بن ابراهیم، تفسیر القمی، تحقیق طیب موسوى جزائرى، قم، دار الکتاب، چاپ سوم، ۱۴۰۴ق.
- مدرسی، سید محمدتقی، من هدی القرآن، تهران، دار محبی الحسین، چاپ اول، ۱۴۱۹ق.
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیة، چاپ اول، ۱۳۷۴ش.