اصحاب قلیب: تفاوت میان نسخهها
Mkhaghanif (بحث | مشارکتها) جزبدون خلاصۀ ویرایش |
Shamsoddin (بحث | مشارکتها) بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مقالات مرتبط|سماع موتی|توسل به مردگان}} | {{مقالات مرتبط|سماع موتی|توسل به مردگان|حیات برزخی}} | ||
[[پرونده:قلیب بدر.jpg|بندانگشتی|جایگزین=محل دفن اجساد مشرکان در جنگ بدر|چاههای بدر]] | [[پرونده:قلیب بدر.jpg|بندانگشتی|جایگزین=محل دفن اجساد مشرکان در جنگ بدر|چاههای بدر]] | ||
'''اصحاب قَلیب''' گروهی از مشرکان مکه بودند که در [[غزوه بدر|جنگ بدر]] کشته شدند و بعد از سه روز به دستور [[حضرت محمد صلی الله علیه و آله|پیامبر(ص)]]، آنها را در قلیب (چاه)<ref>شرتونی، اقرب الموارد، ۱۴۱۶ق، ج۴، ص۳۹۵؛ دهخدا، لغتنامه دهخدا، ۱۳۷۷ش، ج۱۱، ص۱۷۷۳۸.</ref> انداختند.<ref>واقدی، المغازی، ۱۹۸۹م، ج۱، ص۱۱۱-۱۱۲؛ ابوالفتوح رازی، روض الجنان و روح الجنان، ۱۴۰۸ق، ج۴، ص۲۵۹.</ref> به گفته بخاری، از [[محدث|محدثان]] اهل سنت، این افراد بیست و چهار نفر بودند<ref>بخاری، صحیح بخاری، تهران، ج۵، ص۸.</ref> که ازجمله آنها میتوان به برخی سران قریش مانند [[عُتبَة بن رَبیعَه]]، [[شَیبَة بن رَبیعَه]]، [[اُمَیّة بن خَلَف]]، [[عُقبَة بن اَبیمُعیط]] و [[ابوجهل|ابوجَهل]] اشاره کرد.<ref>مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۱۸، ص۱۸۸.</ref> | '''اصحاب قَلیب''' گروهی از مشرکان مکه بودند که در [[غزوه بدر|جنگ بدر]] کشته شدند و بعد از سه روز به دستور [[حضرت محمد صلی الله علیه و آله|پیامبر(ص)]]، آنها را در قلیب (چاه)<ref>شرتونی، اقرب الموارد، ۱۴۱۶ق، ج۴، ص۳۹۵؛ دهخدا، لغتنامه دهخدا، ۱۳۷۷ش، ج۱۱، ص۱۷۷۳۸.</ref> انداختند.<ref>واقدی، المغازی، ۱۹۸۹م، ج۱، ص۱۱۱-۱۱۲؛ ابوالفتوح رازی، روض الجنان و روح الجنان، ۱۴۰۸ق، ج۴، ص۲۵۹.</ref> به گفته بخاری، از [[محدث|محدثان]] اهل سنت، این افراد بیست و چهار نفر بودند<ref>بخاری، صحیح بخاری، تهران، ج۵، ص۸.</ref> که ازجمله آنها میتوان به برخی سران قریش مانند [[عُتبَة بن رَبیعَه]]، [[شَیبَة بن رَبیعَه]]، [[اُمَیّة بن خَلَف]]، [[عُقبَة بن اَبیمُعیط]] و [[ابوجهل|ابوجَهل]] اشاره کرد.<ref>مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۱۸، ص۱۸۸.</ref> | ||
نسخهٔ ۱۱ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۸
اصحاب قَلیب گروهی از مشرکان مکه بودند که در جنگ بدر کشته شدند و بعد از سه روز به دستور پیامبر(ص)، آنها را در قلیب (چاه)[۱] انداختند.[۲] به گفته بخاری، از محدثان اهل سنت، این افراد بیست و چهار نفر بودند[۳] که ازجمله آنها میتوان به برخی سران قریش مانند عُتبَة بن رَبیعَه، شَیبَة بن رَبیعَه، اُمَیّة بن خَلَف، عُقبَة بن اَبیمُعیط و ابوجَهل اشاره کرد.[۴]
بنابر روایتی در کتاب بحارالانوار و برخی نقلها از اهلسنت، پیامبر با خطاب قرار دادن کشتگان، آنها را کسانی دانست که با تکذیب رسالت، باغث خروج رسول خدا را از سرزمینش شدند.[۵] همچنین پیامبر(ص) در جواب عمر بن خطاب که این افراد را مردگانِ ناشنوا دانست فرمودند: «شما شنوا تر از آنان نیستید؛ آنها قدرت پاسخگویی ندارند.»[۶] در تفسیر کشف الاسرار این واقعه دلیلی بر اثبات شنوا بودن انسانها بعد از مرگ دانسته شده است.[۷]
زمخشری، مفسر اهل سنت، آیه ۳۴ سوره محمد را درباه اصحاب قلیب و کشته شدگان از مشرکان در غزوه بدر دانسته است.[۸] در تفسیر کشف الاسرار آمده که آیه ۵۰ سوره انفال درباره کشتگان مشرکین در جنگ بدر است و به وقت جنگ با مسلمانان، فرشتگان بر پشت آنها ضربه میزدند. همچنین روایتی نیز نقل شده که مردی از پیامبر(ص) پرسید، در جنگ بدر پشت ابوجهل را دیدم که ردّ ضربههای تازیانه داشت و پیامبر(ص) در جواب گفت این همان رد تازیانه فرشتگان بوده است.[۹]
پانویس
- ↑ شرتونی، اقرب الموارد، ۱۴۱۶ق، ج۴، ص۳۹۵؛ دهخدا، لغتنامه دهخدا، ۱۳۷۷ش، ج۱۱، ص۱۷۷۳۸.
- ↑ واقدی، المغازی، ۱۹۸۹م، ج۱، ص۱۱۱-۱۱۲؛ ابوالفتوح رازی، روض الجنان و روح الجنان، ۱۴۰۸ق، ج۴، ص۲۵۹.
- ↑ بخاری، صحیح بخاری، تهران، ج۵، ص۸.
- ↑ مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۱۸، ص۱۸۸.
- ↑ مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۱۸، ص۱۸۸؛ واقدی، المغازی، ۱۹۸۹م، ج۱، ص۱۱۲؛ بخاری، صحیح بخاری، تهران، ج۵، ص۸؛ میبدی، کشف الاسرار، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۶۵-۶۶.
- ↑ مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۱۸، ص۱۸۸؛ واقدی، المغازی، ۱۹۸۹م، ج۱، ص۱۱۲؛ بخاری، صحیح بخاری، تهران، ج۵، ص۸؛ میبدی، کشف الاسرار، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۶۵-۶۶.
- ↑ میبدی، کشف الاسرار، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۶۵-۶۶.
- ↑ زمخشری، الکشاف، ۱۴۰۷ق، ج۴، ص۳۲۹؛ میبدی، کشف الاسرار، ۱۳۷۱ش، ج۹، ص۱۹۶.
- ↑ میبدی، کشف الاسرار، ۱۳۷۱ش، ج۴، ص۶۵-۶۶.
منابع
- ابوالفتوح رازی، حسین بن علی، روض الجنان و روح الجنان، مشهد، آستان قدس رضوی، ۱۴۰۸ق.
- میبدی، احمد بن محمد، کشف الاسرار و عدة الابرار، تهران، امیرکبیر، ۱۳۷۱ش.
- بخاری، محمد بن اسماعیل، صحیح بخاری، تهران، بینا، بیتا.
- دهخدا، علی اکبر، لغتنامه دهخدا، تهران، مؤسسه انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۷ش.
- زمخشری، محمود بن عمر، الکشاف عن حقائق غوامض التنزیل و عیون الاقاویل فی وجوه التأویل، بیروت، دارالکتاب العربی، ۱۴۰۷ق.
- شرتونی، سعید، اقرب الموارد فی فصح العربیة و الشوارد، تهران، دارالأسوة للطباعة و النشر، ۱۴۱۶ق.
- مجلسی، محمدباقر، بحار الأنوار الجامعة لدُرر أخبار الأئمّة الأطهار، بیروت، دارالاحیاء التراث، ۱۴۰۳ق.
- واقدی، محمد بن عمر، المغازی، بیروت، مؤسسة الاعلمی للمطبوعات، ۱۹۸۹م.
