جوشیدن آب انگور

جوشیدن آب انگور یا غلیان عَصیر عِنَبی، پیش از آنکه دو سوم آن به تبخیر برود، حرام است. به تصریح فقیهان، هر نوع نوشیدنی مست‌کننده و نیز فقّاع و آب انگورِ جوشیده‌شده، تا پیش از آنکه دو سوم آن به وسیله آتش از میان برود (تبخیر شود)، نجس محسوب می‌شوند؛ هرچند به‌خودی خود به‌جوش آمده باشد. روایات فراوانی نیز بر حرمت خوردن آب انگورِ جوشیده دلالت دارد. در کتاب‌های فقهی، درباره جوشیدن انگور در بخش‌های مختلفی مانند طهارت، خوردنی‌ها و آشامیدنی‌ها، و حدود بحث شده است.

مطابق نظر فقها، مصرف آب انگور پیش از جوش آمدن، در هر شرایطی حلال است. فرایند جوش آمدن که موجب حرمت آن می‌شود، عبارت است از به جوش آمدن آب انگور به نحوی که اصطلاحاً قُل‌قُل (زیر و رو) کند. درصورتی‌که پس از این مرحله، آب انگور به سرکه تبدیل شود، مجدداً حلال خواهد بود. همچنین، چنانچه آب انگور با حرارت آتش به جوش آید، تا زمانی که دو سوم آن تبخیر نشده باشد، حرام است؛ اما پس از تبخیر دو سوم، حلال می‌گردد. نشانه‌ی این حدِ شرعی، شیرین شدن آب انگور و غلیظ شدن آن است که به دیواره‌ی ظرف می‌چسبد.

به گفته مشهور فقیهان، آب انگور از نظر همه احکام مثل خمر است؛ یعنی در احکام حرمت و نجاست و حتی حدّ شرعیِ نوشیدن هم همانند خمر محسوب می‌شود.