بنیآدم
بَنیآدَم بهمعنای همه انسانهاست که بنابر باور اسلامی، نسب آنان به حضرت آدم میرسد.[۱] این تعبیر در قرآن هفت بار بهکار رفته و در آیات ۲۶، ۲۷، ۳۱، ۳۵ و ۱۷۲ سوره اعراف، آیه ۷۰ سوره اسراء و آیه ۶۰ سوره یس آمده است.[۲] بیشتر مفسران اسلامی معتقدند که این واژه در قرآن خطاب به تمام انسانهاست، نه گروه یا دین خاصی. با این حال، برخی دیدگاهها آن را محدود به مسلمانان دانستهاند؛[۳]دیدگاهی که از سوی دیگر مفسران پذیرفته نشده است، زیرا با توجه به جهانیبودن رسالت پیامبر اسلام، این خطاب نیز شامل همه انسانها میشود.[۴]
از نظر لغوی، بنیآدم بهمعنای فرزندان آدم است. هرچند واژه اِبن در اصل به معنای پسر است، در زبان عربی و کاربرد قرآنی، این تعبیر به صورت عام برای همه انسانها، اعم از زن و مرد، به کار میرود.[۵]
در ادبیات فارسی، شعر مشهور سعدی با عنوان بنیآدم شناخته میشود که بر همبستگی و پیوند میان انسانها اشاره دارد.[۶]
پانویس
- ↑ قرشی بنایی، قاموس قرآن، ۱۳۷۶ش، ج۱، ص۳۸.
- ↑ قرشی بنایی، قاموس قرآن، ۱۳۷۶ش، ج۱، ص۳۸.
- ↑ مراغی، تفسیر المراغی، بیروت، ج۴، ص۱۷۶.
- ↑ برای نمونه نگاه کنید به: طباطبایی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۷، ص۶۸-۷۲؛ فضلالله، من وحی القرآن، ۱۴۱۹ق، ج۷، ص۲۷؛ مغنیه، تفسیر الکاشف، ۱۴۲۴ق، ج۲، ص۲۴۳-۲۴۴؛ آلوسی، روحالمعانی، ۱۴۱۵ق، ج۴، ص۳۴۳ و ۳۶۹؛ ابوحیان اندلسی، البحر المحیط، ۱۴۲۰ق، ج۱، ص۲۸۱.
- ↑ طباطبایی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۷، ص۶۹.
- ↑ سعدی، گلستان سعدی، ۱۳۷۶ش، ص۳۳.
منابع
- آلوسی، سید محمود، روحالمعانی فی تفسیر القرآن العظیم، تحقیق علی عبدالباری عطیه، بیروت، دارالکتب العلمیه، ۱۴۱۵ق.
- ابوحیان اندلسی، محمد بن یوسف، البحر المحیط فی التفسیر، تحقیق صدقی محمد جمیل، بیروت، دارالفکر، ۱۴۲۰ق.
- سعدی، مصلح بن عبدالله، گلستان سعدی، تهران، دانش، ۱۳۷۶ش،
- طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، دفتر انتشارات اسلامی جامعه مدرسین حوزه علمیه قم، ۱۴۱۷ق.
- فضلالله، سید محمدحسین، من وحی القرآن، بیروت، دارالملاک للطباعة و النشر، ۱۴۱۹ق.
- قرشی بنابی، علیاکبر، قاموس القرآن، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۷۱ش.
- مراغی، احمد مصطفی، تفسیر المراغی، بیروت، دار الاحیاء التراث العربی.
- مغنیه، محمدجواد، تفسیر الکاشف، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۴۲۴ق.