غاضریه
 تابلویی از واقعه عاشورا، موقعیت منطقه غاضریه در سمت شمال شرقی کربلا در تابلوی فوق نشان داده شده است. | |
| اطلاعات کلی | |
|---|---|
| کشور | عراق |
| استان | کربلا |
| زبان | عربی |
| اطلاعات تاریخی | |
| پیشینه اسلام | روستایی است منسوب به بنی غاضره، یکی از تیرههای قبیله بنی اسد، که در صدر اسلام به عراق آمده و در آن سکونت یافتند. |
| پیشینه تشیع | خرید اراضی این منطقه توسط امام حسین(ع) |
| وقایع مهم | واقعه عاشورا |
| اماکن | |
| زیارتگاه | حرم امام حسین(ع)، حرم حضرت عباس(ع) |
غاضِریه روستایی کهن در یک کیلومتری کربلا، منسوب به بنیاسد، که هنگام ورود امام حسین(ع) از آن بهعنوان یکی از نامهای منطقه یاد شد. امام پیش از عاشورا زمینهای اطراف را از اهالی غاضریه خریداری کرد. پس از عاشورا، اهالی غاضریه پیکر امام و یارانش را دفن کردند. در روایتی از امام باقر(ع)، غاضریه بقعهای مقدس معرفی شده که خداوند در آن با موسی(ع) و نوح(ع) سخن گفته است.
موقعیت
غاضریه روستایی است منسوب به بنی غاضره، یکی از تیرههای قبیله بنی اسد، که در صدر اسلام به عراق آمده و در آن سکونت یافتند.[۱] این منطقه در یک کیلومتری شهر کربلا واقع شده است. به این منطقه اراضی حسینیه نیز گفته میشود. غاضریه مانند دیگر اسامی که در طول تاریخ بر سرزمین کربلا اطلاق شده است در حقیقت نام منطقهای مجاور کربلا است.[۲]
وقایع
زمانی که امام حسین(ع) به کربلا رسید، نام این سرزمین را پرسید که در پاسخ وی، چند نام از جمله غاضریه گفته شد.[۳] در برخی دیگر از گزارشهای تاریخی آمده است زمانی که امام حسین(ع) به نینوا رسید فرستادهای از سوی عبیدالله بن زیاد نامهای برای حر بن یزید ریاحی آورد. در این نامه آمده بود حسین بن علی را در سرزمین بیآب و علف فرود آورد. حر امام حسین(ع) را از محتوای نامه باخبر کرد و گفت: عبیدالله به فرستاده خود دستور داده تا ناظر اجرای دستورش باشد. امام حسین(ع) گفت: کمی ما را بیشتر ببر تا به دهکده غاضریه برسیم. حر در پاسخ به درخواست امام گفت: ابنزیاد دستور داده تا شما را در منطقهای بیآب و علف فرود آوریم و چارهای جز اطاعت امر او نیست.[۴]
خریدن زمینهای اطراف
در برخی از گزارشها آمده است امام حسین(ع) نواحی را که قبرش در آنجاست، از اهل نینوا و غاضریه به مبلغ شصت هزار درهم خرید و آن را به اهالی همانجا به شرط آنکه مردم را به محل قبر او راهنمایی کنند و زائران قبرش را سه روز ضیافت و پذیرایی کنند صدقه داد.[۵]
دفن پیکر شهدا توسط اهالی غاضریه
اهالی غاضریه که از قبیله بنی اسد بودند یک یا سه روز پس از واقعه عاشورا و شهادت امام حسین(ع) و خروج سپاه عمر سعد از کربلا، به آنجا آمده و امام حسین(ع) را در همان مکانی که امروزه محل دفن اوست، به خاک سپردند. آنها همچنین اهل بیت و صحابه وی را نیز در نزدیکی محل دفن امام حسین(ع) به خاک سپرده و حضرت عباس (ع) را نیز در همان مکانی که به شهادت رسیده بود، دفن کردند.[۶]
روایتی از امام باقر(ع) درباره غاضریه
در روایتی از امام باقر(ع) آمده است: «غاضریه همان بقعهای است که خداوند در آن با موسای کلیم هم سخن شد و با نوح مناجات کرد و آن گرامیترین سرزمین نزد خداست و اگر چنان نبود، خداوند اولیاء خویش و فرزندان پیامبرش را در آن به ودیعت نمینهاد. پس قبور ما را در غاضریه زیارت کنید».[۷]
پانویس
- ↑ حموی، معجمالبلدان، ۱۹۹۵م، ج۴، ص۱۸۳.
- ↑ دینوری، اخبارالطوال، ۱۹۶۰م، ج۱، ص۲۵۲.
- ↑ قمی، نفس المهموم، المکتبة الحیدریه، ج۱، ص۱۸۵.
- ↑ دینوری، اخبارالطوال، ۱۹۶۰م، ج۱، ص۲۵۱و۲۵۲.
- ↑ طریحی، مجمعالبحرین، ۱۳۷۵ش، ج۵، ص۴۶۲-۴۶۲؛ نوری، مستدرک الوسائل، ۱۴۰۸ق، ج۱۰، ص۳۲۱.
- ↑ ابن کثیر، البدایه و النهایه، دار الفکر، ج۸، ص۱۸۹؛ طبرسی، اعلام الوری، ۱۳۹۰ق، ج۱، ص۲۵۱و۴۷۰؛ مفید، الارشاد، ۱۴۱۳ق، ج۲، ص۱۱۴.
- ↑ مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۳ق، ج۹۸، ص۱۰۹، ج۱۰۱، ص۱۰۸.
منابع
- ابن کثیر دمشقی، البدایه و النهایه، دار الفکر، بیروت، بیجا، بیتا.
- دینوری، ابوحنیفه احمد بن داود، الاخبار الطوال، تحقیق: عبدالمنعم عامر، مراجعه: دکتر جمالالدین شیال، قاهره، دار احیاء الکتب العربی، ۱۹۶۰م.
- طبرسی، فضل بن حسن، اعلام الوری باعلام الهدی، دار الکتب الاسلامیه، تهران، چاپ سوم، ۱۳۹۰ق.
- طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، تهران، مرتضوی، چاپ سوم، ۱۳۷۵ش.
- مجلسی، بحارالانوار، تحقیق: محمد باقر محمودی/ عبدالزهراء علوی، بیروت، داراحیاءالتراث العربی، ۱۴۰۳ق.
- قمی، شیخ عباس، نفس المهموم فی مصیبة سیدنا الحسین المظلوم، المکتبة الحیدریه.
- مفید، الارشاد فی معرفه حجج الله علی العباد، ج۲، ص۱۱۴، کنگره شیخ مفید، قم، چاپ اول، ۱۴۱۳ق.
- نوری، میرزا حسین، مستدرک الوسائل و مستنبط المسائل، تحقیق و تصحیح: گروه پژوهش مؤسسه آل البیت علیهم السلام، بیروت، مؤسسه آل البیت علیهم السلام، ۱۴۰۸ق.
- یاقوت حموی، شهابالدین ابوعبدالله، معجم البلدان، بیروت، دارصادر، چاپ دوم، ۱۹۹۵م.
