آفرین لاهوری: تفاوت میان نسخهها
imported>Lohrasbi جز ←آثار |
Shamsoddin (بحث | مشارکتها) جزبدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{جعبه زندگینامه | {{جعبه زندگینامه | ||
|نام_شخص=شاه فقیر الله | |نام_شخص= شاه فقیر الله | ||
|نام_تصویر= | |نام_تصویر= | ||
|عرض_تصویر= | |عرض_تصویر= | ||
| خط ۷۱: | خط ۷۱: | ||
{{شبه قاره هند}} | {{شبه قاره هند}} | ||
{{شاعران شیعه}} | |||
[[رده:شاعران شیعه قرن11(قمری)]] | [[رده:شاعران شیعه قرن11(قمری)]] | ||
[[رده:شاعران شیعه قرن12(قمری)]] | [[رده:شاعران شیعه قرن12(قمری)]] | ||
نسخهٔ ۲۱ فوریهٔ ۲۰۱۵، ساعت ۲۳:۱۰
| اطلاعات کلی | |
|---|---|
| مذهب | شیعه |
| ملیت | پاکستان |
| محل زندگی | لاهور |
| اطلاعات علمی | |
| آثار | مثنوی راز و نیاز، انبان معرفت، ابجد فکر |
| اطلاعات دیگر | |
شاه فقیرالله مشهور به آفَرینِ لاهوری (۱۰۷۰-۱۱۵۴ق)، شاعر شیعه و فارسی سرای پنجاب است.
نسب
او در لاهور زاده شد و ظاهراً به خاندانی شیعی از قبیله گُجر متعلق بود.
شخصیت شعری
اودر سالهای نوجوانی پس از آموختن مطالب متداول دوران خویش، به شعر فارسی علاقه بسیار یافت و از سرودههای شاعران بزرگ این زبان بسیار حفظ کرد. بعدها به تدریس مثنوی مولوی پرداخت.
زندگی زاهدانه
آفرین با مأموران محلی مغولان که بر هندوستان حکمرانی میکردند، آشنایی و معاشرت داشت و از امکان تأمین زندگی مرفه برخوردار بود، اما از رفاه پرهیز جست و زندگی سادهای را برگزید. وی طبعی صوفیانه داشت، اما به هیچ یک از سلسلههای صوفیان متعلق نبود.
محتوای اشعار
شعر او پر از احساسات عارفانه است. او از پیامبر اسلام (ص) و ائمّه اطهار (ع) و شهدای کربلا با احترام و شیفتگی بسیار سخن گفته است.
شعر او از عیوب عَروضی خالی نیست.[۱] اما مضامین و اندیشههای تازه، فراوان دارد.
آثار
این صفحه یا بخش حاوی متن نستعلیق است. بدون قلم (فونت) مناسب، ممکن است به جای خط نستعلیق نوشته را با خط عادی ببینید.
|
از آثار مشهور وی سه مثنوی راز و نیاز یا ''هیرورنجها''، ''انبان معرفت''، ''ابجد فکر'' و تعدادی قصیده و غزل است که مجموعاً تحت عنوان کلیات آفرین، در ۲ بخش از ۱۳۸۶ق به بعد در لاهور چاپ شده است.
آفرین لاهوری:
نستعلیق
پانویس
- ↑ سفینه، ج۳، ص۲۴۰.
منابع
- خوشگو، بنْدرابنداس، سفینه، به کوشش محمدعطاءالرحمن عطا کاکوی، پتنه، اداره تحقیقات عربی و فارسی، ۱۹۵۹م، ج۳، ص۲۳۸-۲۴۲.
- سدارنگانی، هرومل، پارسی گویان هندوسند، تهران، بنیاد فرهنگ ایران، ۱۳۵۵ش، ص۱۵۶-۱۵۹.
- صدیق حسن خان، محمد، شمع انجمن، به کوشش مولوی محمدعبدالمجیدخان، ۱۲۹۳ق، ص۳۴.
- فرهنگ سخنوران.
- گوپاموی، محمدقدرت الله، تذکره نتایجالافکار، به کوشش اردشیر بنشاهی، خاضع، بمبئی، ۱۳۶۶ق، ص۵۱-۶۱.