پرش به محتوا

ماه‌های حرام: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
ویکی سازی
جز (ویکی سازی)
 
خط ۳: خط ۳:
'''ماه‌های حرام'''، ماه‌هایی که [[خداوند]] رعایت حرمت آن‌ها را بر [[مؤمن|مؤمنان]] [[واجب]] کرده است. این ماه‌ها عبارتند از: [[ذی القعدة الحرام|ذی القعده]]، [[ذی‌الحجة|ذی‌الحجه]]، [[محرم الحرام|محرم]] و [[رجب]]. از زمان [[حضرت ابراهیم]]، این ماه‌ها دارای حرمت بودند. از جمله [[احکام فقهی]] ماه‌های حرام، حرمت جنگ و تشدید [[دیه]] قتل است.
'''ماه‌های حرام'''، ماه‌هایی که [[خداوند]] رعایت حرمت آن‌ها را بر [[مؤمن|مؤمنان]] [[واجب]] کرده است. این ماه‌ها عبارتند از: [[ذی القعدة الحرام|ذی القعده]]، [[ذی‌الحجة|ذی‌الحجه]]، [[محرم الحرام|محرم]] و [[رجب]]. از زمان [[حضرت ابراهیم]]، این ماه‌ها دارای حرمت بودند. از جمله [[احکام فقهی]] ماه‌های حرام، حرمت جنگ و تشدید [[دیه]] قتل است.


اعراب گاه بر اساس اغراض شخصی، حرمت ماه [[محرم]] را به [[صفر]] منتقل کرده و ماه‌های دیگر را هم به تأخیر می‌انداخته‌اند. این عمل «نَسیء» نامیده شده و در [[قرآن کریم|قرآن]] گناهی بزرگ شمرده شده است.
اعراب گاه بر اساس اغراض شخصی، حرمت ماه [[محرم]] را به [[صفر]] منتقل کرده و ماه‌های دیگر را هم به تأخیر می‌انداخته‌اند. این عمل «[[نسیء|نَسیء]]» نامیده شده و در [[قرآن کریم|قرآن]] گناهی بزرگ شمرده شده است.


==معنای ماه حرام و زمان تشریع آن==
==معنای ماه حرام و زمان تشریع آن==
خط ۳۴: خط ۳۴:


==نسیء==
==نسیء==
{{اصلی|نسیء}}
مفسران، نسیء در آیه ۳۷ سوره توبه را به معنای تغییر ماه‌های حرام به ماه‌های دیگر معنا کرده‌اند.<ref>طوسی، التبیان فی تفسر القرآن، بیروت، ج۵، ص۲۱۶؛ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۴۲۱ق، ج۹، ص۲۷۱؛ سیوطی، الدر المنثور، دارالفکر، ج٤، ص۱۸۸.</ref>در چگونگی تغییر ما‌ه‌های حرام از منابع متقدم نقل شده است: زمان جاهلیت در موسم [[حج]]، مردی از قبیله کِنانه می‌ایستاد و می‌گفت: من خون عده‌ای از قبیله طَیی و [[قبیله خثعم|خَثعم]] را در [[ماه‌های حرام|ماه حرام]]، [[مباح]] کرده‌ام و [[حرام|حرمت]] آن ماه را به تاخیر انداخته‌ام و به جای آن، [[صفر|ماه صفر]] را ماه حرام قرار داده‌ام. چون سال آینده فرا می‌رسید؛ می‌گفت: ماه صفر را حلال کردم و حرمتش را به تعویق انداختم و بجای آن، [[محرم (ماه)|ماه محرم]] را ماه حرام قرار دادم. آیه ۳۷ سوره توبه نازل شد و از این عمل نهی کرد.<ref>قمی، تفسیر القمی، ۱۳۶۳ش، ج۱، ص۲۹۰؛ حویزی، تفسیر نور الثقلین، ۱۴۱۵ق، ج۲، ص۲۱۷؛ جرجانی، درج الدرر فی تفسیر القرآن العظیم، ۱۴۳۰ق، ج۱، ص۷۶۵؛ ابن عربی، احکام القرآن، ۱۴۰۸ق، ج۲، ص۹۴۳.</ref>
مفسران، نسیء در آیه ۳۷ سوره توبه را به معنای تغییر ماه‌های حرام به ماه‌های دیگر معنا کرده‌اند.<ref>طوسی، التبیان فی تفسر القرآن، بیروت، ج۵، ص۲۱۶؛ طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۴۲۱ق، ج۹، ص۲۷۱؛ سیوطی، الدر المنثور، دارالفکر، ج٤، ص۱۸۸.</ref>در چگونگی تغییر ما‌ه‌های حرام از منابع متقدم نقل شده است: زمان جاهلیت در موسم [[حج]]، مردی از قبیله کِنانه می‌ایستاد و می‌گفت: من خون عده‌ای از قبیله طَیی و [[قبیله خثعم|خَثعم]] را در [[ماه‌های حرام|ماه حرام]]، [[مباح]] کرده‌ام و [[حرام|حرمت]] آن ماه را به تاخیر انداخته‌ام و به جای آن، [[صفر|ماه صفر]] را ماه حرام قرار داده‌ام. چون سال آینده فرا می‌رسید؛ می‌گفت: ماه صفر را حلال کردم و حرمتش را به تعویق انداختم و بجای آن، [[محرم (ماه)|ماه محرم]] را ماه حرام قرار دادم. آیه ۳۷ سوره توبه نازل شد و از این عمل نهی کرد.<ref>قمی، تفسیر القمی، ۱۳۶۳ش، ج۱، ص۲۹۰؛ حویزی، تفسیر نور الثقلین، ۱۴۱۵ق، ج۲، ص۲۱۷؛ جرجانی، درج الدرر فی تفسیر القرآن العظیم، ۱۴۳۰ق، ج۱، ص۷۶۵؛ ابن عربی، احکام القرآن، ۱۴۰۸ق، ج۲، ص۹۴۳.</ref>
بیشتر مفسران علت جابجایی حرمت ماه‌ها را جنگ دانستند.
بیشتر مفسران علت جابجایی حرمت ماه‌ها را جنگ دانستند.
<ref>ابوالفتوح رازی، روض الجنان و روح الجنان فی تفسیر القرآن، ۱۴۰۸ق، ج۹، ص۲۴۳؛ کاشانی، منهج الصادقین، تهران، ج۴، ص۲۶۷؛ابن عاشور، التحرير والتنوير، ۱۹۸۴م، ج۱۰، ص۱۸۹؛ طبرسی، تفسیر جوامع الجامع، ۱۴۱۲ق، ج۲، ص۵۴.</ref>
<ref>ابوالفتوح رازی، روض الجنان و روح الجنان فی تفسیر القرآن، ۱۴۰۸ق، ج۹، ص۲۴۳؛ کاشانی، منهج الصادقین، تهران، ج۴، ص۲۶۷؛ابن عاشور، التحرير والتنوير، ۱۹۸۴م، ج۱۰، ص۱۸۹؛ طبرسی، تفسیر جوامع الجامع، ۱۴۱۲ق، ج۲، ص۵۴.</ref>
===فلسفه حرمت ماه‌های حرام===
===فلسفه حرمت ماه‌های حرام===
به گفته ناصر مکارم شیرازی، حرمت جنگ در ماه‌های حرام، یکی از راه‌‌های پایان دادن به جنگ‌‌های طولانی مدت بود تا وسیله‌ای برای دعوت به صلح و آرامش باشد. هنگامی که چهار ماه از سال، اسلحه را کنار بگذارند، مجالی برای تفکر و اندیشه به وجود می‌‌آید و احتمال پایان دادن جنگ، بسیار زیاد است.<ref>مکارم، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۷ِ، ص۴۰۸.</ref>
به گفته [[ناصر مکارم شیرازی]]، [[حرام|حرمت]] جنگ در ماه‌های حرام، یکی از راه‌‌های پایان دادن به جنگ‌‌های طولانی مدت بود تا وسیله‌ای برای دعوت به صلح و آرامش باشد. هنگامی که چهار ماه از سال، اسلحه را کنار بگذارند، مجالی برای تفکر و اندیشه به وجود می‌‌آید و احتمال پایان دادن جنگ، بسیار زیاد است.<ref>مکارم، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۷ِ، ص۴۰۸.</ref>
سید محمدحسین طباطبایی معتقد است: با دست کشیدن از جنگ، امنیت عمومی در همه جا حکمفرما می‌شود تا مردم با فراهم آوردن وسائل آسایش به زندگی خود برسند و با طاعات الهی به قرب پروردگار خود راه یابند.<ref>طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۴۲۱ق، ج۹، ص۲۶۸؛ الدر المنثور، دارالفکر، ج۴، ص۱۸۵.</ref>
سید محمدحسین طباطبایی معتقد است: با دست کشیدن از جنگ، امنیت عمومی در همه جا حکمفرما می‌شود تا مردم با فراهم آوردن وسائل آسایش به زندگی خود برسند و با طاعات الهی به قرب پروردگار خود راه یابند.<ref>طباطبایی، تفسیر المیزان، ۱۴۲۱ق، ج۹، ص۲۶۸؛ الدر المنثور، دارالفکر، ج۴، ص۱۸۵.</ref>


confirmed، templateeditor
۱۱٬۰۹۴

ویرایش