ادا
ظاهر
(تغییرمسیر از قضا)
این مقاله یک نوشتار توصیفی درباره یک مفهوم فقهی است و نمیتواند معیاری برای اعمال دینی باشد. برای اعمال دینی به منابع دیگر مراجعه کنید. |
اَدا، اصطلاحی در فقه اسلامی، به معنای انجامدادن عمل عبادی در زمان تعیینشده از سوی شارع است؛ مانند خواندن نماز در وقت مخصوص آن. در مقابلِ آن، «قضا» قرار دارد که به انجام عمل پس از پایان وقت مقرر گفته میشود. گاهی نیز «ادا» به انجام تکلیف شرعی، اعم از انجام آن در وقت مقرر یا خارج از آن، گفته میشود؛ مانند ادای قضای نماز.[۱]
اعمال عبادی از جهت زمان انجام به دو دسته تقسیم میشوند:
- اعمالی که برای آنها در شریعت زمان مشخصی تعیین شده است؛ مانند نمازهای واجب روزانه و روزه ماه رمضان. اگر این اعمال در زمان تعیینشده انجام شوند، «ادا» و اگر پس از پایان وقت انجام شوند، «قضا» شمرده میشوند. برای نمونه، وقت نماز صبح از طلوع فجر تا طلوع خورشید و وقت روزه از طلوع فجر تا مغرب شرعی است.
- اعمالی که زمان مشخصی برای آنها تعیین نشده است؛ مانند ازاله نجاست از مسجد و امر به معروف و نهی از منکر.[۲]
پانویس
- ↑ موسسه دایرة المعارف فقه اسلامی، الموسوعة الفقهیة، ۱۴۲۸ق، ج۸، ص۱۲-۲۴.
- ↑ ذهنی تهرانی، بیان المراد، ۱۳۸۸ش، ج۱، ص۳۶۳-۳۶۴؛ فاضل موحدی لنکرانی، ایضاح الکفایه، ۱۳۸۵ش، ج۲، ص۵۱۰-۵۱۴؛ مکارم شیرازی، دائرة المعارف فقه مقارن، ۱۴۲۷ق، ج۱، ص۴۲۹؛ موسسه دایرة المعارف فقه اسلامی، الموسوعة الفقهیة، ۱۴۲۸ق، ج۸، ص۲۴-۲۵.
منابع
- ذهنی تهرانی، سید محمدجواد، بیان المراد، شرح فارسی بر اصول الفقه، قم، گنجینه ذهنی، ۱۳۸۸ش.
- فاضل موحدی لنکرانی، محمد، ایضاح الکفایة؛ تعلیقه کفایة الأصول، قم، انتشارات نوح، ۱۳۸۵ش.
- مکارم شیرازی، ناصر، دائرةالمعارف فقه مقارن، قم، مدرسة الامام علی بن ابیطالب(ع)، ۱۴۲۷ق.
- موسسه دایرة المعارف فقه اسلامی، الموسوعة الفقهیة، قم، مؤسسة دائرة معارف الفقه الإسلامی، ۱۴۲۸ق.