رکن حجرالاسود

از ویکی شیعه
رکن حجر الاسود

رُکن حَجَر الأَسوَد، رکن حَجَر، رکن اَسود یا رکن شرقی، یکی از زوایای کعبه است، که به سمت مشرق و چاه زمزم قرار داشته و حجر الاسود در آن جای دارد. آغاز و پایان هر طواف در مقابل این رکن است.
پیامبر خدا(ص) وقتی به زیارت کعبه می‌رفت رکن حجر الأسود و یمانی را لمس می‌کرد، می‌بوسید و صورت بر آنها می‌گذاشت. فقها نیز بر لمس کردن، بوسیدن و در آغوش گرفتن رکن حجر و نیز دعا، مناجات، ذکر صلوات، و توبه در نزد آن سفارش نمودند.
در منابع حدیثی آمده است: یکی از نشانه‌های ظهور امام عصر(عج)، شهادت جوانی پاک از نسل رسول خدا(ص) در کنار رکن حجر الاسود است و این مکان، محل بیعت شیعیان با امام مهدی(عج) پس از قیام ایشان می‌باشد.

موقعیت و جایگاه

کعبه.jpg

رُکن حَجَر الاسود که به رکن شرقی، رکن حَجَر، رکن اَسود و در کلام برخی فقیهان به رکن عراقی نیز شناخته می‌شود، یکی از زوایای کعبه است،[۱] که تقریبا به سمت مشرق و چاه زمزم قرار داشته و حجر الاسود در آن جای دارد.[۲] آغاز هر طواف از مقابل رکن حجر الاسود و پایانش نیز در مقابل همین رکن است.[۳]

فضیلت و آداب

همچنین ببینید: حجر الاسود

امام باقر(ع) درباره فضیلت رکن حجر الاسود فرمود: پیامبر خدا(ص) جز رکن حجر الأسود و رکن یمانی را لمس نمی‌کرد. سپس این دو رکن را می‌بوسید و صورت بر آنها می‌گذاشت. پدرم را نیز دیدم که چنین می‌کرد.[۴] در برخی منابع حدیثی اهل سنت نیز آمده است: عطاء بن ابی رَباح -از راویان حدیث- در حال طواف بود، هنگامی که به رکن حجر رسید، از او سؤال شد: دربارۀ این رکن به تو چه [حدیثی] رسیده است؟ عطاء گفت: ابو هریره نقل کرد که از پیامبر(ص) شنیده که می‌فرمود: «هر کس با حجر الأسود دست دهد، با دست خدای رحمان، دست داده [و بیعت کرده] است».[۵]
بر اساس این‌گونه روایات، بر استلام (لمس کردن با دست)، التزام (در آغوش گرفتن) و بوسیدن رکن حجر[۶] و نیز ذکر صلوات،[۷] دعا، مناجات و توبه در نزد آن سفارش شده است.[۸]

محل وقایعی به‌هنگام ظهور

همچنین ببینید: علائم ظهور
همچنین ببینید: ظهور امام زمان

در منابع حدیثی به رویدادهایی در کنار رکن حجر الاسود درباره ظهور امام مهدی(ع)، اشاره شده است:

پانویس

  1. هاشمی شاهرودی، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت(ع)، ۱۴۲۶ق، ج۱، ص۳۵۹ و ۳۶۰.
  2. مشکینی، مصطلحات الفقه، ۱۳۷۷ش، ص۲۷۵.
  3. مشکینی، مصطلحات الفقه، ۱۳۷۷ش، ص۲۷۵.
  4. کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۴، ص۴۰۸، ح۸.
  5. سنن ابن ماجه، دار إحیاء الکتب العربیه، ج۲، ص۹۸۵، ح۲۹۵۷.
  6. هاشمی شاهرودی، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت(ع)، ۱۴۲۶ق، ج۱، ص۳۵۹.
  7. کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۴، ص۴۰۳، ح۱.
  8. منسوب به امام رضا، فقه الرضا(ع)، ۱۴۰۶ق، ص۲۳۱.
  9. شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ۱۳۹۵ق، ج۱، ص۳۳۱.
  10. شیخ مفید، الإرشاد، قم، ۱۴۱۳ق، ج‏۲، ص۳۷۹.
  11. شیخ طوسی، الغیبة، قم، ۱۴۱۱ق، ص۴۵۳.

منابع

  • ابن ماجه، محمد بن یزید قزوینی، تحقیق: محمد فؤاد عبد الباقی، سنن ابن ماجه، دار إحیاء الکتب العربیه، بی‌تا.
  • شیخ صدوق، محمد بن علی، کمال الدین و تمام النعمة، تهران، اسلامیه، چاپ دوم، ۱۳۹۵ق.
  • شیخ طوسی، محمد بن الحسن، الغیبة، قم، دار المعارف الإسلامیة، چاپ اول، ۱۴۱۱ق.
  • شیخ مفید، محمد بن محمد، الإرشاد، قم، کنگره شیخ مفید، چاپ اول، ۱۴۱۳ق.
  • کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، دار الکتب الإسلامیة، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.
  • مشکینی، میرزا علی، مصطلحات الفقه، قم، نشر الهادی، ۱۳۷۷ش.
  • منسوب به امام رضا، (ع)، فقه الرضا(ع)، مشهد، مؤسسه آل البیت(ع)، ۱۴۰۶ق.
  • هاشمی شاهرودی، محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت(ع)، قم، موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی، چاپ اول، ۱۴۲۶ق.