جواد (لقب)
جَواد یا جواد الائمه از مشهورترین القاب امام محمد تقی(ع) امام نهم شیعیان[۱] و بهمعنای سخاوت و بخشندگی است.[۲]
نقل شده است که امام نهم به دلیل جود و سخاوت، به «جواد» ملقب شد.[۳] باقرشریف قرشی (درگذشت: ۱۴۳۳ق)، پژوهشگر تاریخ تشیع، در کتاب حیاة الامام محمد الجواد(ع)، علت این لقب را خیرخواهی و احسان فراوان او به مردم دانسته است.[۴] جود و بخشندگی امام جواد(ع) چنان بود که او را از دیگران متمایز میکرد.[۵]
در کتاب کَشف الغُمَّه تألیف قرن هفتم قمری، از حافظ عبدالعزیز مورخ، فقیه و محدث حنبلی نقل شده است که امام محمدِ تقی به جواد ملقب بود.[۶] همچنین در دعای توسل، امام جواد با لقب جواد مورد خطاب قرار گرفته است.[۷]
محمدحسین غروی اصفهانی (درگذشت: ۱۳۶۱ق) شاعر و مجتهد شیعه دباره جود و بخشندگی امام جواد چنین سروده است:
ترجمه: او بینهایت بخشنده است و بخشش او غایت هر هدفی است. بخشش و جود با وجود او در همه جا جاری است و بخشش او مظهر جود و بخشندگی خداست. بخشندگیاش برای رسیدن به غایت و هدفی نیست زیرا که او خودش نقطه آغاز و پایان است. هر چه در جهان است از فیض جود اوست و جود و بخشندگی در ذات اوست.[۸]
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ شوشتری، احقاق الحق، ۱۴۰۹ق، ج۲۹، ص۷.
- ↑ فیروزآبادی، القاموس المحیط، ج۴، ص۳۴۱.
- ↑ ذهبی، تاریخ الاسلام، ۱۴۰۷ق، ج۱۵، ص۳۸۵.
- ↑ قرشی، حیاة الإمام محمد الجواد(ع)، ۱۴۱۸ق، ص۲۳.
- ↑ خنجی اصفهانی، وسیلة الخادم، ۱۳۷۵ش، ص۲۵۳.
- ↑ اربلی، کشف الغمه، دارالاضواء، ج۳، ص۱۳۷.
- ↑ قمی، مفاتیح الجنان، ۱۴۱۵ق، ۱۸۵.
- ↑ غروی اصفهانی، الانوارالقدسیه، مؤسسة المعارف الإسلامیّة، ص۱۰۴.
منابع
- اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمه، بیروت، دارالاضواء.
- خنجی، فضلالله روزبهان، وسیلة الخادم إلی المخدوم در شرح صلوات چهارده معصوم علیهم السلام، قم، انصاریان، ۱۳۷۵ش.
- ذهبی، تاریخ الاسلام، تحقیق: عمر عبدالسلام تدمری، بیروت، دار الکتاب العربی، ۱۴۰۷ق.
- غروی اصفهانی، محمدحسین، الانوار القدسیه، مؤسسة المعارف الإسلاميّة، بیتا، بیجا.
- فیروزآبادی، محمد بن یعقوب، القاموس المحیط، بینا، بیجا.
- قرشی، باقرشریف، حیاة الإمام محمد الجواد(ع)، نشر امیر، ۱۴۱۸ق.
- قمی، عباس، مفاتیح الجنان، بیروت، دار الملاک، ۱۴۱۵ق.