پرش به محتوا

جعاله

از ویکی شیعه

جُعاله از عناوین فقهی، تعهدی است مبتنی بر پرداخت پاداشی معلوم در ازای انجام فعلی حلال و عُقلایی که گستره آن از یافتن اشیاء گمشده[۱] تا ارائه خدمات متنوع را در بر می‌گیرد.[۲] به گفته فقیهان،[۳] جعاله به دو صورت انجام می‌شود: «خاص» (ویژه فردی معین) و «عام» (فراخوان عمومی).[۴] از منظر فقهی، تحقق جعاله مشروط به قالب لفظی خاصی نیست؛ بلکه هرگونه ابراز اراده و اعلام عمومی در رسانه‌ها یا مجامع که بر پیمانِ «انجام کار در قبال دستمزد» دلالت کند، برای وقوع آن کافی است.[۵]

در تفاوت‌های جعاله و اجاره[۶] گفته شده است که در اجاره انجام‌دهنده عمل، بلافاصله پس از عقد مالک اجرت می‌شود، اما در جعاله پس از انجام عمل.[۷] همچنین، در جعاله معلوم نبودن مقدار عمل یا مسافت جستجو خدشه‌ای به صحت وارد نمی‌کند، درحالی‌که در اجاره این امر لازم است.[۸]

طبق نظر فقیهان شیعه،[۹] کسی که درخواست انجام کاری را دارد باید عاقل، رشید و مختار باشد[۱۰] و انجام‌دهنده نیز باید توانایی انجام آن را داشته باشد[۱۱] افزون‌بر این، اجرت باید معلوم باشد،[۱۲] و اگر چند نفر با هم کار را انجام دهند، دستمزد بین آن‌ها به نسبتِ فعالیت هر کدام تقسیم می‌شود.[۱۳]

از نظر فقیهان،[۱۴] انجام جعاله کاملاً شرعی و قانونی است. در واقع، ریشه مشروعیت این عقد به اجماع، آیات قرآن[۱۵] و روایاتی متعددی بازمی‌گردد که در منابع معتبر شیعه و اهل سنت[۱۶] به ثبت رسیده است.[۱۷] بااین‌حال، فقیهان شیعه درباره ماهیت جعاله اختلاف نظر داشته‌اند؛[۱۸] برخی آن را از نوع ایقاع دانسته‌اند،[۱۹] چون ایجاب را کافی می‌دانند.[۲۰] در مقابل، برخی نیز جعاله را عقد می‌دانند،[۲۱] زیرا انجام کار توسط عامل را به‌منزله قبول می‌گیرند[۲۲] و برخی پژوهشگران نیز احتمال تعهد یا التزام بودن آن را مطرح کرده‌اند.[۲۳]

جعاله افزون بر جایگاه فقهی، در قانون مدنی ایران (ماده ۵۶۱) و قانون عملیات بانکی بدون ربا به رسمیت شناخته شده و به عنوان ابزار تسهیلات بانکی به کار می‌رود.[۲۴] همچنین، این عقد در حوزه‌های متنوعی مانند بیمه، ساختمان‌سازی، خدمات پزشکی و مسابقات ورزشی نیز کاربرد عملی دارد.[۲۵]

پانویس

  1. ↑ موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل بیت(ع)، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل‌بیت(ع)، ۱۳۸۲ق، ج۳، ص۹۱.
  2. ↑ نجفی، جواهر الکلام، ۱۴۲۱ق، ج۱۸، ص۱۴۱.
  3. ↑ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، ۱۴۱۴ق، ج۱۷، ص۴۳۰.
  4. ↑ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، ۱۴۱۴ق، ج۱۷، ص۴۳۰؛ سیستانی، منهاج الصالحین، ۱۴۱۵ق، ج۲، ۱۵۳.
  5. ↑ موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل بیت(ع)، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل‌بیت(ع)، ۱۳۸۲ق، ج۳، ص۹۱.
  6. ↑ سیستانی، منهاج الصالحین، ۱۴۱۵ق، ج۲، ۱۵۴؛ احمدی و دیگران، «ماهیت جعاله»، ص۳۸.
  7. ↑ احمدی و دیگران، «ماهیت جعاله»، ص۳۸.
  8. ↑ سیستانی، منهاج الصالحین، ۱۴۱۵ق، ج۲، ۱۵۴.
  9. ↑ موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل بیت(ع)، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل‌بیت(ع)، ۱۳۸۲ق، ج۳، ص۹۱.
  10. ↑ سیستانی، منهاج الصالحین، ۱۴۱۵ق، ج۲، ۱۵۳.
  11. ↑ موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل بیت(ع)، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل‌بیت(ع)، ۱۳۸۲ق، ج۳، ص۹۲.
  12. ↑ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، ۱۴۱۴ق، ج۱۷، ص۴۳۵.
  13. ↑ موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل بیت(ع)، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل‌بیت(ع)، ۱۳۸۲ق، ج۳، ص۹۳.
  14. ↑ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، ۱۴۱۴ق، ج۱۷، ص۴۲۳؛ نجفی، جواهر الکلام، ۱۴۲۱ق، ج۱۸، ص۱۴۱.
  15. ↑ سوره نساء آیه ۲۹؛ سوره مائده آیه ۱؛ سوره یوسف آیه ۷۲.
  16. ↑ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، ۱۴۱۴ق، ج۱۷، ص۴۲۳
  17. ↑ نجفی، جواهر الکلام، ۱۴۲۱ق، ج۱۸، ص۱۴۱.
  18. ↑ شهید ثانی، مسالک الافهام، ۱۴۱۳ق، ج۱۱، ص۱۴۹.
  19. ↑ نجفی، جواهر الکلام، ۱۴۲۱ق، ج۱۸، ص۱۴۲؛ امام خمینی، تحریر الوسیلة، ۱۴۳۴ق، ج۱، ص۶۲۳؛ سیستانی، منهاج الصالحین، ۱۴۱۵ق، ج۲، ۱۵۳.
  20. ↑ موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل بیت(ع)، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل‌بیت(ع)، ۱۳۸۲ق، ج۳، ص۹۱.
  21. ↑ علامه حلی، تبصرة المتعلمین، ۱۴۱۱ق، ص۱۰۷؛ طوسی، المبسوط فی فقه الامامیه، ۱۳۸۷ق، ج۳، ص۳۳۲.
  22. ↑ موسسه دائرة المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل بیت(ع)، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل‌بیت(ع)، ۱۳۸۲ق، ج۳، ص۹۱.
  23. ↑ احمدی و دیگران، «ماهیت جعاله»، ص۴۰-۴۲.
  24. ↑ «قانون عملیات بانکی بدون ربا ( بهره)، سایت مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی.
  25. ↑ دیباجی، «کارآیی جعاله در معاملات روز»، ص۱۰۱-۱۲۳.

منابع

  • «قانون عملیات بانکی بدون ربا ( بهره)، وبگاه مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، تاریخ تصویب: ۸ شهریور ۱۳۶۲ش، تاریخ بازدید: ۰۱ مرداد ۱۴۰۳ش.
  • «قانون مدنی جمهوری اسلامی ایران»، وبگاه مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی، تاریخ تصویب: ۱۸ اردیبهشت ۱۳۰۷ش، تاریخ بازدید: ۰۱ مرداد ۱۴۰۳ش.
  • احمدی، امینی و دیگران، «ماهیت جعاله»، در مجله پژوهش‌های فقه و حقوق اسلامی، شماره ۴۹، پاییز ۱۳۹۶ش.
  • امام خمینی، سید روح‌الله، تحریر الوسیلة، تهران، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ۱۴۳۴ق.
  • دیباجی، سید جعفر، «کارآیی جعاله در معاملات روز»، در مجله پژوهه‌های فقهی تا اجتهاد، پیش شماره ۱۰، بهار ۱۳۹۳ش.
  • سیستانی، سید علی، منهاج الصالحین، قم، مکتب آیة‌الله السید العظمی السیستانی، ۱۴۱۵ق.
  • شهید ثانی، زین‌الدین بن علی، مسالک الافهام الی تنقیح شرائع الاسلام، قم، مؤسسة المعارف الاسلامیة، ۱۴۱۳ق.
  • طوسی، محمد بن حسن، المبسوط فی فقه الامامیه، تهران، مکتبة المرتضویة، ۱۳۸۷ق.
  • علامه حلی، حسن بن یوسف، تبصرة المتعلمین فی احکام الدین، تهران، وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی، ۱۴۱۱ق.
  • علامه حلی، حسن بن یوسف، تذکرة الفقهاء، قم، موسسة آل البیت(ع) لاحیاء التراث، ۱۴۱۴ق.
  • مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل بیت(ع)، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل‌بیت(ع)، قم، مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل‌بيت (ع)، ۱۳۸۲ق.
  • نجفی، محمدحسن، جَواهر الکلام فی شرحِ شرائعِ الاسلام، قم، مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامی بر مذهب اهل بیت(ع)، ۱۴۲۱ق.