سبع طوال
سَبْع طِوال یا طِوال اصطلاحی برای هفت سوره بلند قرآن است که در ترتیب رایج قرآن، پس از سوره حمد قرار گرفتهاند. این سورهها عبارتاند از: بقره، آلعمران، نساء، مائده، انعام، اعراف و توبه. در منابع اسلامی، درباره تعیین هفت سوره طوال اختلافهایی وجود دارد؛ برخی به جای توبه، سوره یونس را ذکر کردهاند و برخی نیز انفال و توبه را یک سوره شمرده و آنها را در شمار سبع طوال آوردهاند.[۱] این عنوان به دلیل طولانی بودن این سورهها در مقایسه با بسیاری از سورههای دیگر قرآن به آنها داده شده است.[۲]
در روایتی از پیامبر(ص)، از سور طوال در کنار سورههای مئین،[یادداشت ۱] مثانی و مفصل یاد شده است. در این روایت، سورههای طوال در برابر تورات، مئین در برابر انجیل و مثانی در برابر زبور قرار داده شدهاند.[۳] از این روایت برای نشان دادن قدمت کاربرد عنوان طوال در تقسیمبندی سورههای قرآن استفاده شده است.
| سوره | شماره در مصحف | شمار آیات | محل نزول | تعداد صفحات
در خط عثمانطه |
|---|---|---|---|---|
| بقره | ۲ | ۲۸۶ | مدنی | ۴۸ |
| آلعمران | ۳ | ۲۰۰ | مدنی | ۲۷ |
| نساء | ۴ | ۱۷۶ | مدنی | ۲۹ |
| مائده | ۵ | ۱۲۰ | مدنی | ۲۱ |
| انعام | ۶ | ۱۶۵ | مکی | ۲۳ |
| اعراف | ۷ | ۲۰۶ | مکی | ۲۶ |
| توبه | ۹ | ۱۲۹ | مدنی | ۲۱ |
پانویس
- ↑ معرفت، علوم قرآنی، ۱۳۷۸ش، ص۱۱۴.
- ↑ مقاله «سُوَر سبع طِوال»، فرهنگنامه علوم قرآنی.
- ↑ کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۲، ص۶۰۱.
یادداشت
- ↑ در برخی نسخهها بهجای واژه «مئین»، «سنن» آمده است. برخی، «مئین» را صورت صحیح دانسته و احتمال دادهاند که «سنن» بر اثر خطای کاتبان در برخی نسخهها پدید آمده باشد. (حسینی طهرانی، مهرتابان، ۱۴۲۶ق، ص۱۵۲.)
منابع
- حسینی طهرانی، محمدحسین، مهر تابان، مشهد، نور ملکوت قرآن، ۱۴۲۶ق.
- طریحی، فخرالدین، مجمع البحرین، تهران، نشر مرتضوی، چاپ سوم، ۱۳۷۵ش.
- کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۴۰۷ق.
- معرفت، محمدهادی، علوم قرآنی، قم، مؤسسه فرهنگی تمهید قم، ۱۳۸۷ش.