تعظیم شعائر
تعظیم شَعائر به معنای احترام و بزرگداشت نمادهای دینی در اسلام است.[۱] بر اساس تفسیر نمونه، شعائر الهی، شامل هر آن چیزی است که در برنامههای دینی قرار دارد و انسان را به یاد خدا و عظمت آئین او میاندازد.[۲] تعظیم شعائر نیز به برجستهسازی و حفظ جایگاه اجتماعی آنها و برخورد محترمانه با این نمادهاست.[۳]
از جمله مصادیق شعائر الهی عبارتند از: مناسک حج، ولایت امام علی(ع)،[۴] اذان، نماز جماعت، نماز جمعه، سلامکردن،ختنه، برگزاری اعیاد، زیارت قبور معصومان(ع)، احترام به انبیاء و اولیاء، حجاب زنان، نتراشیدن ریش، پرهیز از دستدادن با نامحرم، سوگواریها، قرائت قرآن و ساختن بنا بر قبور اولیای الهی.[۵] میرزا جواد تبریزی، شعائر حسینی را از مصادیق شعائر الهی دانسته است؛[۶] بر این اساس، عزاداری،[۷] گریه بر امام حسین(ع)[۸] و پیادهروی اربعین[۹] ذیل عنوان شعائر الهی قرار گرفتهاند.
در آیات ۳۲ سوره حج و ۲ سوره مائده، به تعظیم شعائر الهی اشاره شده، اما تعیین مصداق آن محل اختلاف است.[۱۰] مفسران، تمام دین[۱۱] و علامتهایی که خدا برای عبادت قرار داده[۱۲] را شعائر الهی معرفی کردهاند.[۱۳] در قرآن، صفا و مروه و شتران قربانی حج از شعائر الهی معرفی شدهاند.[۱۴] تعظیم شتر قربانی نیز به فربهبودن و بیعیببودن آن تفسیر شده است.[۱۵] علامه حلی جماعت را از شعائر الهی دانسته[۱۶] و گفته شده نخستینبار او این مفهوم را در موضوعات غیر از حج به کار برده است.[۱۷] صاحب جواهر نیز از این مفهوم برای استدلال بر وجوب یا جواز برخی احکام استفاده کرده است.[۱۸]
بر پایه آیات قرآن، تعظیم شعائر الهی واجب[۱۹] و نشانه تقوای قلبی[۲۰] و موجب خیر و برکت[۲۱] دانسته شده است. همچنین آن را ضرورتی عقلی و عقلایی در دین شمردهاند[۲۲] و اهانت به آن را حرام میدانند.[۲۳] به گفته محقق حلی، اگر در سرزمینهای شرک امکان اظهار شعائر اسلامی نباشد، در صورت توان باید از آن سرزمین مهاجرت کرد.[۲۴]
پانویس
- ↑ کورانی عاملی، الانتصار، ۱۴۲۲ق، ج۹، ص۲۲۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۱۴، ص۹۶.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۱۴، ص۹۷.
- ↑ افتخار افضلی، «آثار تعظیم شعائر الهی»، ص۱۵۸.
- ↑ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، ۱۴۱۴ق، ج۴، ص۱۲۰ و ۲۲۷؛ محقق حلی، شرائع الاسلام، ۱۴۰۹ق، تعلیقات محقق، ج۴، ص۷۹۳؛ نراقی، رسائل و مسائل، ۱۳۸۰ش، ج۲، ص۵۱؛ رحیمی، «تعظیم و بزرگداشت شعائر الهی در آینة فقه اسلامی»، ص۲۱ و ۲۸؛ تبریزی، صراط النجاة، ۱۴۱۷ق، ج۲، ص۴۳۹؛ منتظری، رساله مفتوحة (نامهای سرگشاده)، ۱۳۸۵ش، ص۷۱ و ۷۲.
- ↑ تبریزی، صراط النجاة، ۱۴۱۷ق، ج۲، ص۵۶۲.
- ↑ مطهری، مجموعه آثار، ۱۳۸۹ش، ج۲۵، ص۳۷۰.
- ↑ تبریزی، صراط النجاة، ۱۴۱۷ق، ج۲، ص۴۴۲.
- ↑ «بیانات در ابتدای درس خارج فقه درباره پیادهروی اربعین» دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیتالله خامنهای.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۷، ص۱۳۳.
- ↑ قرشی بنابی، تفسیر احسن الحدیث، ۱۳۷۵ش، ج۷، ص۴۷.
- ↑ قرائتی، تفسیر نور، ۱۳۸۸ش، ج۱، ص۲۴۳.
- ↑ بیضاوی، أنوار التنزیل، ۱۴۱۸ق، ج۴، ص۷۱.
- ↑ مدرسی، مناسک حج، ۱۳۸۰ش، ص۶۲.، قرائتی، تفسیر نور، ۱۳۸۸ش، ج۶، ص۴۱.
- ↑ قرشی بنابی، تفسیر احسن الحدیث، ۱۳۷۵ش، ج۷، ص۴۷؛ مغنیه، تفسیر الکاشف، ۱۴۲۴ق، ج۵، ص۳۲۷.
- ↑ علامه حلی، تذکرة الفقهاء، ۱۴۱۴ق، ج۴، ص۱۲۰ و ۲۲۷.
- ↑ صرامی، «بازخوانی دلیل تعظیم شعائر؛ حکم، موضوع و متعلق»، ص۷.
- ↑ نجفی، جواهر الکلام، ۱۴۰۴ق، ج۲، ص۵۲.
- ↑ سبحانی، التوحید والشرک فی القرآن الکریم، ۱۳۸۴ش، ص۲۱۱.
- ↑ ابوالفتوح رازی، روض الجنان، ۱۴۰۸ق، ج۱۳، ص۳۲۵؛ مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۱ش، ج۱۴، ص۹۶.
- ↑ افتخار افضلی، «آثار تعظیم شعائر الهی»، ص۱۵۶.
- ↑ «ضرورت تعظیم شعائر»، سایت آیتالله علیدوست.
- ↑ صرامی، «بازخوانی دلیل تعظیم شعائر؛ حکم، موضوع و متعلق»، ص۱۱.
- ↑ محقق حلی، شرائع الاسلام، ۱۴۰۹ق، ج۴، ص۷۹۳.
منابع
- «ضرورت تعظیم شعائر»، سایت آیتالله علیدوست، انتشار: ۱۱ مهر ۱۴۰۰، بازدید: ۶ دی ۱۴۰۲.
- «بیانات در ابتدای درس خارج فقه درباره پیادهروی اربعین» دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیتالله خامنهای، بازدید: ۶ دی ۱۴۰۲ش.
- ابوالفتوح رازی، حسین بن علی، روض الجنان و روح الجنان فی تفسیر القرآن، مشهد، آستان قدس رضوی، بنیاد پژوهشهای اسلامی، ۱۴۰۸ق.
- افتخار افضلی، سیدحسین، «آثار تعظیم شعائر الهی»، مکاتبه و اندیشه، شماره ۴۶، بهار و تابستان ۱۳۹۲ش.
- بیضاوی، عبدالله بن عمر، أنوار التنزیل و أسرار التأویل، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۱۸ق.
- تبریزی، میرزا جواد، صراط النجاة، قم، مهر، ۱۴۱۷ق.
- رحیمی، مرتضی، «تعظیم و بزرگداشت شعائر الهی در آینه فقه اسلامی»، آموزههای فقه مدنی، شماره ۲، ۱۳۸۸ش.
- سبحانی، جعفر، التوحید والشرک فی القرآن الکریم، قم، مؤسسة الإمام الصادق علیهالسلام، ۱۳۸۴ش.
- صرامی، سیفالله، «بازخوانی دلیل تعظیم شعائر؛ حکم، موضوع و متعلق»، فقه، شماره ۳، سال بیست و ششم، پاییز ۱۳۹۸ش.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تهران، ناصر خسرو، ۱۳۷۲ش.
- علامه حلی، حسن بن یوسف، تذکرة الفقهاء، قم، مؤسسة آل البیت، ۱۴۱۴ق،
- قرائتی، محسن، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن، ۱۳۸۸ش.
- قرشی بنابی، علیاکبر، تفسیر احسن الحدیث، تهران، بنیاد بعثت، ۱۳۷۵ش.
- کورانی عاملی، علی، الانتصار: مناظرات الشیعه فی شبکات الانترنت، بیروت، دار السیرة، چاپ اول، ۱۴۲۲ق.
- محقق حلی، جعفر بن حسن، شرائع الاسلام، تعلیقات سید صادق حسینی شیرازی، تهران، استقلال، ۱۴۰۹ق.
- مدرسی، سید محمد تقی، مناسک حج، قم، انتشارات محبان الحسین(ع)، ۱۳۸۰ش.
- مطهری، مرتضی، مجموعه آثار، تهران، صدرا، ۱۳۸۹ش.
- مغنیه، محمدجواد، التفسیر الکاشف، قم، دار الکتاب الإسلامی، ۱۴۲۴ق.
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الإسلامیة، ۱۳۷۱ش،
- منتظری، حسینعلی، رساله مفتوحه (نامهای سرگشاده)، بیجا، نشر سایه، ۱۳۸۵ش،
- نجفی، محمدحسن، جَواهر الکلام فی شرحِ شرائعِ الاسلام، تصحیح عباس قوچانی و علی آخوندی، بیروت، دارُ اِحیاء التُّراثِ العربی، چاپ هفتم، ۱۴۰۴ق.
- نراقی، احمد بن محمدمهدی، رسائل و مسائل، قم، کنگره بزرگداشت محققان ملا مهدی و ملا احمد نراقی، ۱۳۸۰ش.