سید عبدالهادی حکیم
| عالم شیعه | |
 سید عبدالهادی حکیم در میان تصویر پدر و برادرانش دیده میشود. | |
| اطلاعات فردی | |
|---|---|
| تاریخ تولد | ۱۳۶۱ق |
| زادگاه | نجف |
| تاریخ شهادت | ۱۴۰۵ق |
| خویشاوندان سرشناس | سید محسن حکیم (پدر) • سید محمدباقر حکیم (برادر) • سید عبدالعزیز حکیم (برادر) • سید عبدالصاحب حکیم (برادر) |
| اطلاعات علمی | |
| استادان | محمدرضا مظفر • سید محمدتقی حکیم • محمدتقی ایروانی |
| محل تحصیل | نجف • بغداد • قاهره |
| تألیفات | القواعد و الفوائد |
سید عَبدُالهادی حکیم روحانی شیعه از خاندان حکیم و ششمین فرزند سید محسن طباطبایی حکیم از مراجع تقلید در عراق بود.[۱] محمدهادی امینی در کتاب معجم رجال الفکر و الادب فی النجف، از عبدالهادی حکیم با تعابیر «دانشمندی بزرگوار، نویسندهای پژوهشگر، ادیبی برجسته و محققی پیگیر که از دانش، فضل، پرهیزگاری، تقوا و کمال، بهرهای بالا داشت»، یاد کرده است.[۲] او در سال ۱۹۴۱م در شهر نجف متولد شد،[۳] دروس حوزوی را تا سطح و بخشی از درس خارج فراگرفت و همزمان وارد دانشکده فقه شد.[۴]
حکیم در دانشکده فقه، از محضر شیخ محمدرضا مظفر (منطق)، سید محمدتقی حکیم (اصول فقه)، شیخ محمدتقی ایروانی (فقه و تفسیر) و شیخ عبدالمهدی مَطَر (علوم حدیث) و دیگر استادان، بهره علمی برد.[۵] او در سال ۱۹۶۳م از دانشکده فقه فارغالتحصیل شد[۶] و مدرک کارشناسی ارشد خود را در رشته شریعت اسلامی از گروه دین، دانشکده ادبیات دانشگاه بغداد دریافت کرد.[۷] جلسه دفاع با کمیتهای متشکل از سید محمدتقی حکیم (ناظر و رئیس)، محمد شفیق عانی (رئیس دادگاه عالی عراق) و دکتر حسن علی ذنون (استاد دانشکده حقوق و سیاست دانشگاه بغداد) برگزار و پایاننامه «عَقدُ الفُضولی فی الفقه الاسلامی» پذیرفته شد.[۸]
حکیم تحصیلات دکتری را در سال ۱۹۷۷م (۱۳۹۶ق) در دانشگاه قاهره، دانشکده دارُالعُلوم، بخش شریعت اسلامی به پایان رساند و رساله او با عنوان «معاطات در مذاهب اسلامی در فقه اسلامی: احکام، آثار و کاربردهای آن در عقود» بود.[۹]
در زمینه فعالیتهای علمی و فرهنگی، عبدالهادی حکیم از سوی انجمن نشر متون کهن، برای تصحیح کتاب «القواعد و الفوائد فی الفقه و الأصول و العربیة» نوشته شهید اول (متوفای ۷۸۶ق) منصوب شد و کتاب با تحقیق او منتشر گردید.[۱۰] او مدتی به تدریس اصول در دانشکده اصول الدین بغداد و تدریس علوم حدیث در دانشکده فقه نجف پرداخت.[۱۱] همچنین مسئولیت مدیریت کتابخانههای پدرش را که در سراسر عراق پراکنده بودند و به مراکز علمی و فرهنگی تبدیل شده بودند، بر عهده داشت.[۱۲]
عبدالهادی حکیم در سال ۱۴۰۳ق (۱۹۸۳م) بهدست عوامل حزب بعث عراق دستگیر شد و پس از دو سال تحمل شکنجه، در سال ۱۴۰۵ق (۱۹۸۵م) به شهادت رسید.[۱۳] دو فرزندش سید حسن و سید حسین نیز در همان تاریخ، دستگیر و شهید شدند.[۱۴]
پانویس
- ↑ «الشهید حجة الإسلام والمسلمین الدکتور السید عبد الهادی نجل الإمام الحکیم»، مرکز آل الحکیم الوثائقی.
- ↑ امینی، معجم رجال الفکر و الادب، ۱۴۱۳ق، ج۱، ص۴۳۱.
- ↑ «الشهید حجة الإسلام والمسلمین الدکتور السید عبد الهادی نجل الإمام الحکیم»، مرکز آل الحکیم الوثائقی.
- ↑ علوان، تطور الدرس الحدیثی فی کلیة الفقه (۱۹۵۸ - ۲۰۱۳م)، ۱۴۴۱ق، ص۸۲؛ «الشهید حجة الإسلام والمسلمین الدکتور السید عبد الهادی نجل الإمام الحکیم»، مرکز آل الحکیم الوثائقی.
- ↑ علوان، تطور الدرس الحدیثی فی کلیة الفقه (۱۹۵۸ - ۲۰۱۳م)، ۱۴۴۱ق، ص۸۲؛ «الشهید حجة الإسلام والمسلمین الدکتور السید عبد الهادی نجل الإمام الحکیم»، مرکز آل الحکیم الوثائقی.
- ↑ علوان، تطور الدرس الحدیثی فی کلیة الفقه (۱۹۵۸ - ۲۰۱۳م)، ۱۴۴۱ق، ص۸۳.
- ↑ امین، مستدرکات اعیان الشیعه، ۱۴۰۸ق، ج۱، ص۹۲.
- ↑ علوان، تطور الدرس الحدیثی فی کلیة الفقه (۱۹۵۸ - ۲۰۱۳م)، ۱۴۴۱ق، ص۸۳.
- ↑ علوان، تطور الدرس الحدیثی فی کلیة الفقه (۱۹۵۸ - ۲۰۱۳م)، ۱۴۴۱ق، ص۸۳–۸۴؛ امین، مستدرکات اعیان الشیعه، ۱۴۰۸ق، ج۱، ص۹۲.
- ↑ علوان، تطور الدرس الحدیثی فی کلیة الفقه (۱۹۵۸ - ۲۰۱۳م)، ۱۴۴۱ق، ص۸۳–۸۴.
- ↑ علوان، تطور الدرس الحدیثی فی کلیة الفقه (۱۹۵۸ - ۲۰۱۳م)، ۱۴۴۱ق، ص۸۴؛ امین، مستدرکات اعیان الشیعه، ۱۴۰۸ق، ج۱، ص۹۲.
- ↑ «الشهید حجة الإسلام والمسلمین الدکتور السید عبد الهادی نجل الإمام الحکیم»، مرکز آل الحکیم الوثائقی.
- ↑ «الشهید حجة الإسلام والمسلمین الدکتور السید عبد الهادی نجل الإمام الحکیم»، مرکز آل الحکیم الوثائقی؛ علوان، تطور الدرس الحدیثی فی کلیة الفقه (۱۹۵۸ - ۲۰۱۳م)، ۱۴۴۱ق، ص۸۳–۸۴.
- ↑ «الشهید حجة الإسلام والمسلمین الدکتور السید عبد الهادی نجل الإمام الحکیم»، مرکز آل الحکیم الوثائقی.
منابع
- «الشهید حجة الإسلام والمسلمین الدکتور السید عبد الهادی نجل الإمام الحکیم»، مرکز آل الحکیم الوثائقی، تاریخ بازدید: ۲۴ تیر ۱۴۰۵ش.
- امین، حسن، مستدرکات اعیان الشیعه، بیروت، دارالتعارف، ۱۴۰۸ق.
- امینی، محمدهادی، معجم رجال الفکر و الادب، بیجا، بینا، ۱۴۱۳ق.
- علوان، آمال حسین، تطور الدرس الحدیثی فی کلیة الفقه (۱۹۵۸ - ۲۰۱۳م)، بغداد، الرافد، ۱۴۴۱ق.