شهادت: تفاوت میان نسخهها
imported>Smnazem بدون خلاصۀ ویرایش |
imported>Dayyani جزبدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۳۹: | خط ۳۹: | ||
*شهید بیحساب به بهشت میرود. برخی [[روایات]]، [[حق الناس]] را از این حکم استثناء کردهاند.{{مدرک}} | *شهید بیحساب به بهشت میرود. برخی [[روایات]]، [[حق الناس]] را از این حکم استثناء کردهاند.{{مدرک}} | ||
*در قیامت، شهید از نخستین کسانی است که به بهشت میرود.<ref>[عیون أخبار الرضا علیهالسلام ] بِالْأَسَانِیدِ اَلثَّلاَثَةِ عَنِ اَلرِّضَا عَنْ آبَائِهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صأَوَّلُ مَنْ یدْخُلُ اَلْجَنَّةَ شَهِیدٌ وَ عَبْدٌ مَمْلُوک أَحْسَنَ عِبَادَةَ رَبِّهِ وَ نَصَحَ لِسَیدِهِ وَ رَجُلٌ عَفِیفٌ مُتَعَفِّفٌ ذُو عِبَادَةٍ. (بحار ج۷۱، ص۱۴۴) </ref> | *در قیامت، شهید از نخستین کسانی است که به بهشت میرود.<ref>[عیون أخبار الرضا علیهالسلام ] بِالْأَسَانِیدِ اَلثَّلاَثَةِ عَنِ اَلرِّضَا عَنْ آبَائِهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صأَوَّلُ مَنْ یدْخُلُ اَلْجَنَّةَ شَهِیدٌ وَ عَبْدٌ مَمْلُوک أَحْسَنَ عِبَادَةَ رَبِّهِ وَ نَصَحَ لِسَیدِهِ وَ رَجُلٌ عَفِیفٌ مُتَعَفِّفٌ ذُو عِبَادَةٍ. (بحار ج۷۱، ص۱۴۴) </ref> | ||
==نخستین شهید اسلام== | |||
اولین شهید اسلام [[یاسر بن عامر عنسی]]، صحابی پیامبر (ص)، همسر سمیه و پدر عمار است؛ یاسر از نخستین گروندگان به اسلام و اولین شهید اسلام است که بر اثر شکنجههای مشرکان به شهادت رسید. با این که یاسر در سن کهولت بود؛ اما تحت شدیدترین شکنجهها مقاومت کرد و در نهایت در اثر همین ضربات به شهادت رسید.<ref> امین، اعیان الشیعه، ج۸، ص۲۷۲؛ مقدسی، البدء و التاریخ، ج۲، ص۷۹۳.</ref> | |||
==سیدالشهداء== | ==سیدالشهداء== | ||
نسخهٔ ۷ سپتامبر ۲۰۱۵، ساعت ۱۳:۰۸
در ميدان نبرد به ياران خود فرمود:
والذی نفس ابن ابی طالب بيده لألف ضربة بالسيف أهون علیّ من ميتة علی الفراش. (ترجمه: بدانكس كه جان پسر ابو طالب در دست او است، هزار مرتبه ضربت شمشير خوردن بر من آسانتر است، تا در بستر مردن.)
نهج البلاغه، ترجمه شهیدی، خطبه ۱۲۳، ص۱۲۱.
شهادت ، به معنای کشته شدن در راه خدا، از آموزه های دین اسلام که با آموزه هایی دیگر همچون جهاد پیوند دارد. قرآن کریم بارها از این آموزه یاد کرده است. بنابر آیات قرآن ، شهید همچون زندگان است و نباید او را مرده خواند. در روایات اسلامی شهادت بالاترین خوبی ها معرفی شده است. واقعۀ کربلا و شهادت امام حسین (ع) بر جایگاه شهادت نزد شیعیان افزوده است. بسیاری از شیعیان به شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) باور دارند و بنابر برخی روایات، همه امامان(ع) به شهادت رسیدهاند.
نخستين شهيد در راه اسلام سميه، مادر عمار ياسر بود که به دست ابوجهل به شهادت رسید. لقب سیدالشهدا پس از جنگ احد برای حمزه، عموی پیامبر (ص)، به کار میرفت اما پس از واقعه کربلا، غالبا مراد از «سید الشهداء» امام حسین(ع) است.
وجه نامگذاری
 | این صفحه یا بخش حاوی متن نستعلیق است. بدون قلم (فونت) مناسب، ممکن است به جای خط نستعلیق نوشته را با خط عادی ببینید.
|
شعر کجایید ای شهیدان خدایی مولوی:
نستعلیقالگو:بالگو:بالگو:بالگو:بالگو:بالگو:بالگو:بالگو:بالگو:بالگو:بالگو:پایان شعر
در این باره که چرا کشتۀ راه خدا را شهید نامیدهاند، وجوهی ذکر کردهاند؛ از جمله:
- فرشتگان رحمت الهی شاهد فداکاری و جانبازی اویند؛
- خدا و فرشتگان بر ورود او به بهشت شهادت میدهند؛
- شهید هنگام شهادت بر زمین (=شاهده) میافتد؛
- او نزد پروردگارش زنده و حاضر است؛
- او مُلک و ملکوت خداوندی را مشاهده میکند.[۱][۲]
اهمیت و جایگاه
نظر به بزرگداشت قرآن کریم از شهیدان و اهمیت آموزه شهادت در برپایی دین اسلام و دفاع از آن، شهادت از دیرباز نزد مسلمانان جایگاه ویژهای داشته است.
در فرهنگ اسلامی، شهادت مانند یک معیار ارزشگذاری به کار میرود و مسلمانان برای نشان دادن ارج برخی افعال، آنها را با شهادت قیاس میکنند. برای مثال، در برخی روایات، مرگ در حال کار شرافتمندانه و امرار معاش، به منزله شهادت دانسته شده است. در جوامع معاصر اسلامی نیز روحیۀ شهادت طلبی یک ارزش دینی و معنوی شمرده میشود. در مبارزات ضد استعماری و آزادی خواهانۀ مسلمانان، مانند ماجرای فلسطین اشغالی، این آموزه بسیار به کار میرود و کسانی که در راه آزادی سرزمین فلسطین جان خود را از دست میدهند، شهید خوانده میشوند. در ایران کسانی که برای پیروزی انقلاب اسلامی و یا در جنگ هشت سالۀ ایران و عراق برای دفاع از کشور ایران جان باختند، شهید خوانده میشوند. رفتارهای شهادت طلبانه ای همچون عملیات استشهادی از مباحث مربوط به شهادت در دوران اخیر محسوب می شوند.
در قرآن
- سفارش قرآن به مومنان این است که وقتی اسلام و جامعه اسلامی نیازمند فداکاری جانی است، در آن تردید نکنند. از آنجا که انگیزه فرار برخی مسلمانان از جهاد، علائق دنیوی بوده، قرآن کریم، موضوع معامله با خدا را مطرح میکند و به مسلمانان دستور میدهد که جای مالاندوزی موقت دنیایی، جان خود را به بهای بهشت جاودان با خدا معامله کنند[۳][۴].
- به تعبیر قرآن،نباید کشتهشدگان در راه خدا را مرده نامید[۵] و این پنداری غلط است، بلکه شهیدان زندهاند و نزد خدایشان روزی میخورند[۶]
- آیه ۲۳ سوره احزاب، از کسانی که صادقانه جان خود را در راه خدا دادهاند سخن به میان آورده و آنان را ستوده است.[۷]
در دعاها
در دعاها ختم عاقبت به شهادت[۸][۹] [۱۰] و شهادت زیر پرچم پیامبر(ص)[۱۱] و کشته شدن به دست بدترین مردم[۱۲] و شرافتمندانهترین نوع شهادت[۱۳] از خدا خواسته شده است.
برخی امتیازات
در روایات، برای شهید امتیازاتی برشمرده شده است:
- شهید از جمله شفاعت کنندگان در قیامت است؛ سه گروهند که روز قيامت به شفاعت برمیخيزند و خداوند شفاعتشان را میپذيرد: پيغمبران، سپس علماء و سپس شهدا.[۱۴][۱۵]
- شهید با شروطی که در فقه بیان شده،[۱۶]از غسل و کفن بی نیاز است و با همان جامه که به تن دارد، به خاک سپرده میشود.
- شهید بیحساب به بهشت میرود. برخی روایات، حق الناس را از این حکم استثناء کردهاند.
- در قیامت، شهید از نخستین کسانی است که به بهشت میرود.[۱۷]
نخستین شهید اسلام
اولین شهید اسلام یاسر بن عامر عنسی، صحابی پیامبر (ص)، همسر سمیه و پدر عمار است؛ یاسر از نخستین گروندگان به اسلام و اولین شهید اسلام است که بر اثر شکنجههای مشرکان به شهادت رسید. با این که یاسر در سن کهولت بود؛ اما تحت شدیدترین شکنجهها مقاومت کرد و در نهایت در اثر همین ضربات به شهادت رسید.[۱۸]
سیدالشهداء
لقب سید الشهداء تا واقعه کربلا برای عموی پیامبر حمزة بن عبدالمطلب به کار می رفت که در اُحُد به شهادت رسید؛ اما شیعیان از آن پس این لقب را برای آن امام به کار بردند.
شهادت امامان شیعه
طبق برخی منابع، به اعتقاد علمای شیعه، امامان شیعه به شهادت رسیدهاند و دلیل آنان، روایت منسوب به امام صادق(ع) است که بنابر آن، همه امامان به شهادت خواهند رسید. [۱۹]
| نام امام | علت شهادت | قاتل | روز شهادت | سال شهادت |
|---|---|---|---|---|
| حضرت علی (ع) | ضربت شمشیر | ابنملجم مرادی | ۲۱ رمضان | ۴۰ قمری |
| امام حسن مجتبی (ع) | مسمومیت | همسرش جعده | ۲۸ صفر | ۵۰ قمری |
| امام حسین (ع) | ضربات شمشیر | خولی یا شمر | ۱۰ محرم | ۶۱ قمری |
| امام سجاد (ع) | مسمومیت | به دستور ولید بن عبدالملک | ۲۵ محرم | ۹۵ قمری |
| امام باقر (ع) | مسمومیت | به دستور هشام بن عبدالملک | ۷ ذی حجه | ۱۱۴ قمری |
| امام صادق (ع) | مسمومیت | منصور دوانیقی | ۲۵ شوال | ۱۴۸ قمری |
| امام کاظم (ع) | مسمومیت | سندی بن شاهک به دستور هارون الرشید | ۲۵ رجب | ۱۸۳ قمری |
| امام رضا (ع) | مسمومیت | مامون خلیفه عباسی | آخر صفر | ۲۰۳ قمری |
| امام جواد (ع) | مسمومیت | یکی از کارگزاران معتصم عباسی یا امفضل دختر مامون | آخر ذی قعده | ۲۲۰ قمری |
| امام هادی (ع) | مسمومیت | به دستور المعتز بالله خلیفه عباسی | ۳ رجب | ۲۵۴ قمری |
| امام حسن عسکری (ع) | مسمومیت | به دستور المعتمد بالله خلیفه عباسی | ۸ ربیع الاول | ۲۶۰ قمری |
پانویس
- ↑ دائرة المعارف، ج۱۰ ص۶۲۲
- ↑ مجمع البحرین، ج۳، ص۸۱
- ↑ وَلَئِن قُتِلْتُمْ فِي سَبِيلِ اللَّـهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِّنَ اللَّـهِ وَرَحْمَةٌ خَيْرٌ مِّمَّا يَجْمَعُونَ(آل عمران ١٥٧) ترجمه: و اگر در راه خدا كشته شويد يا بميريد، قطعاً آمرزش خدا و رحمت او از [همه] آنچه [آنان] جمع مىكنند بهتر است(ترجمه فولادوند).
- ↑ إِنَّ اللَّـهَ اشْتَرَىٰ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِ اللَّـهِ فَيَقْتُلُونَ وَيُقْتَلُونَ وَعْدًا عَلَيْهِ حَقًّا فِي التَّوْرَاةِ وَالْإِنجِيلِ وَالْقُرْآنِ وَمَنْ أَوْفَىٰ بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّـهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِي بَايَعْتُم بِهِ وَذَٰلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ(التوبة: ١١١) ترجمه: در حقيقت، خدا از مؤمنان، جان و مالشان را به [بهاى] اينكه بهشت براى آنان باشد، خريده است؛ همان كسانى كه در راه خدا مىجنگند و مىكُشند و كشته مىشوند. [اين] به عنوان وعده حقى در تورات و انجيل و قرآن بر عهده اوست. و چه كسى از خدا به عهد خويش وفادارتر است؟ پس به اين معاملهاى كه با او كردهايد شادمان باشيد، و اين همان كاميابى بزرگ است(ترجمه فولادوند).
- ↑ وَلَا تَقُولُوا لِمَن يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللَّـهِ أَمْوَاتٌ ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ وَلَـٰكِن لَّا تَشْعُرُونَ(البقره ١٥٤) ترجمه: و كسانى را كه در راه خدا كشته مىشوند، مرده نخوانيد، بلكه زندهاند؛ ولى شما نمىدانيد(ترجمه فولادوند).
- ↑ وَلَا تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّـهِ أَمْوَاتًا ۚ بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ(آل عمران ١٦٩) ترجمه: هرگز كسانى را كه در راه خدا كشته شدهاند، مرده مپندار، بلكه زندهاند كه نزد پروردگارشان روزى داده مىشوند(ترجمه فولادوند).
- ↑ مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللَّـهَ عَلَيْهِ ۖ فَمِنْهُم مَّن قَضَىٰ نَحْبَهُ وَمِنْهُم مَّن يَنتَظِرُ ۖ وَمَا بَدَّلُوا تَبْدِيلًا(الاحزاب ٢٣)ترجمه: از ميان مؤمنان مردانىاند كه به آنچه با خدا عهد بستند صادقانه وفا كردند. برخى از آنان به شهادت رسيدند و برخى از آنها در [همين] انتظارند و [هرگز عقيده خود را] تبديل نكردند(ترجمه فولادوند)
- ↑ اخْتِمْ لَنَا بِالسَّعَادَةِ وَ الشَّهَادَةِ فِی سَبِیلِک (بحار الأنوار، ج۹۵، ص۳۶۸)
- ↑ وَ اجْعَلِ الْوَفَاةَ نَجَاةً لِی مِنْ کُلِّ شَرٍّ وَ اخْتِمْ لِی عَمَلِی بِالشَّهَادَة (همان، ج۹۱، ص۲۳۹)
- ↑ إِلَهِی وَ خَالِقِی وَ مَوْلَای صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ اخْتِمْ لِی بِالشَّهَادَةِ وَ الرَّحْمَة (همان، ج۹۴، ص۳۳۲)
- ↑ وَ أَسْأَلُکَ أَنْ تَجْعَلَ وَفَاتِی قَتْلًا فِی سَبِیلِکَ مَعَ أَوْلِیائِکَ تَحْتَ رَایةِ نَبِیک (همان، ج۹۴، ص۳۷۶)
- ↑ فَإِذَا کَانَ مَا لَا بُدَّ مِنْهُ الْمَوْتُ فَاجْعَلْ مَنِیتِی قَتْلًا فِی سَبِیلِکَ بِیدِ شِرَارِ خَلْقِکَ مَعَ أَحَبِّ خَلْقِکَ إِلَیکَ مِنَ الْأُمَنَاءِ الْمَرْزُوقِینَ عِنْدَکَ یا أَرْحَمَ الرَّاحِمِین (همان، ج۹۴، ص۲۶۱)
- ↑ وَ ارْزُقْنِی أَشْرَفَ الْقَتْلِ فِی سَبِیلِکَ أَنْصُرُکَ وَ أَنْصُرُ رَسُولَکَ أَشْتَرِی الْحَیاةَ الْبَاقِیةَ بِالدُّنْیا (همان، ج۹۱، ص۲۳۹)
- ↑ قرب الاسناد، ج۱، ص۳۱
- ↑ سفینه البحار، ج۴، ص۵۱۳
- ↑ نک: الروضة البهیة فی شرح اللمعه الدمشقیه، ج۱، ص۱۲۷-۱۲۶
- ↑ [عیون أخبار الرضا علیهالسلام ] بِالْأَسَانِیدِ اَلثَّلاَثَةِ عَنِ اَلرِّضَا عَنْ آبَائِهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اَللَّهِ صأَوَّلُ مَنْ یدْخُلُ اَلْجَنَّةَ شَهِیدٌ وَ عَبْدٌ مَمْلُوک أَحْسَنَ عِبَادَةَ رَبِّهِ وَ نَصَحَ لِسَیدِهِ وَ رَجُلٌ عَفِیفٌ مُتَعَفِّفٌ ذُو عِبَادَةٍ. (بحار ج۷۱، ص۱۴۴)
- ↑ امین، اعیان الشیعه، ج۸، ص۲۷۲؛ مقدسی، البدء و التاریخ، ج۲، ص۷۹۳.
- ↑ نک: إعلام الوری بأعلام الهدی، ج۲، صص۱۳۲-۱۳۱.
منابع
- قرآن
- بستانی، بطرس، دائرة المعارف: قاموس عام لکل فن و مطلب. بیروت:دارالمعرفة، بیتا.
- حمیری، عبد الله بن جعفر، قرب الاسناد، نینوا، تهران، بیتا.
- حسینی دشتی، سیدمصطفی، معارف و معاریف: دایرة المعارف جامع اسلامی. تهران: موسسه فرهنگی آرایه، ۱۳۷۹ش.
- شریف الرضی، محمد بن حسین، نهج البلاغه، ترجمه جعفر شهیدی، انتشارات علمی فرهنگی، تهران، ۱۳۷۸.
- الجبعی العاملی، زین الدین، الروضة البهیة فی شرح اللمعة الدمشقیة. تحقیق سیدمحمد کلانتر، قم: کتابخانه آیت الله العظمی مرعشی نجفی، بیتا.
- طبرسی، الفضل بن الحسن، إعلام الوری بأعلام الهدی. قم: مؤسسة آل البیت لاحیاء التراث، ۱۴۱۷ق.
- طریحی، فخر الدین بن محمد، مجمع البحرین، محقق: احمد حسینی اشکوری، مرتضوی، تهران، ۱۳۷۵ ش.
- قمی، عباس، سفینة البحار و مدینة الحکم و الآثار مع تطبیق النصوص الوارده فیها علی البحار الانوار، اسوه، قم، بیتا.
- مجلسی، محمد باقر، بحار الأنوار: الجامعة لدرر أخبار الأئمة الأطهار، محقق: محمدباقر محمودی و عبد الزهراء علوی، دار احیاء التراث العربی، بیروت، ۱۴۰۴ هـ ق.