مقاله نامزد خوبیدگی

حدیث طیر مشوی

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو
حدیث طیر مشوی
اطلاعات روایت
موضوع: اثبات اولویت حضرت علی (ع)
صادره از: پیامبر اسلام(ص)
راوی اصلی: انس بن مالک
اعتبار سند: حدیث متواتر
منابع شیعه: الإفصاح شیخ مفید، الفصول المختاره سید مرتضی
منابع سنی: مسند ابی یعلی، التاریخ الکبیر بخاری، البدایه و النهایه ابن کثیر
احادیث مشهور

حدیث سلسلةالذهب.حدیث ثقلین.حدیث کساء.مقبوله عمر بن حنظله.حدیث قرب نوافل.حدیث معراج. حدیث ولایت.حدیث وصایت.حدیث جنود عقل و جهل.حدیث شجره

حدیث طَیر مَشوِی(حدیث مرغ بریان)، روایتی در فضیلت حضرت علی(ع) است که بنابر محتوای آن، پیامبر(ص) قصد تناول گوشت پرنده‌ای بریان را داشت و از خدا خواست با محبوب‌ترینِ خلق هم‌غذا شود. طولی نکشید که امام علی(ع) آمد و با او هم‌غذا شد. این روایت در منابع شیعه و اهل سنت آمده است. گفته‌اند نود تن از راویان، این حدیث را از اَنَس بن مالک روایت کرده‌اند.

برخی از متکلمان شیعه با استناد به این روایت، امام علی(ع) را محبوب‌ترین فرد نزد خدا دانسته‌اند و نتیجه گرفته‌اند که او شایسته جانشینی پیامبر بوده است.

متن حدیث

إنَّ النَّبِی(ص) کانَ عِندَهُ طائِرٌ، فَقالَ: اللَّهُمَ ائتِنی بِأَحَبِّ خَلقِک إلَیک؛ یأکلُ مَعی مِن هذَا الطَّیرِ. فَجاءَ أبو بَکرٍ، فَرَدَّهُ، ثُمَّ جاءَ عُمَرُ، فَرَدَّهُ، ثُمَّ جاءَ عَلِی، فَأَذِنَ لَهُ.
برای پیامبر(ص) مرغی آورده شده بود. پیامبر فرمود: خدایا، محبوب‌ترین خلق خود را نزد من بفرست تا از این مرغ بخورد. پس از آن ابوبکر آمد، ولی پیامبر او را نپذیرفت. سپس عمر آمد، او را هم نپذیرفت. سپس علی آمد، به او اجازه داد.[۱]

محتوا

بر اساس حدیث طیر مشوی، امام علی(ع) پس از پیامبر اسلام(ص) محبوب‌ترین خلق خدا نزد او است.[۲] در این روایت آمده است که پیامبر(ص) قصد تناول گوشت پرنده‌ای بریان را داشت و از خدا خواست با محبوب‌ترینِ خلق هم‌غذا شود و علی(ع) آمد و با او هم‌غذا شد.[۳] پیش از امام علی ابوبکر و عمر نیز نزد پیامبر آمده بودند اما رسول خدا آن دو را برگردانده بود.[۴] در برخی از نقل‌های حدیث آمده است که پس از دعای پیامبر هر یک از عایشه و حفصه دعا کردند که پدر خودشان با پیامبر هم‌غذا شود.[۵] همچنین از انس بن مالک نقل کرده‌اند: من دوست داشتم این فرد سعد بن عباده باشد؛ ازاین‌رو وقتی حضرت علی(ع) به در خانه پیامبر آمد، او را رد کردم، اما طولی نکشید علی دوباره آمد و با پیامبر هم‌غذا شد.[۶]

اعتبار

عالمان شیعه حدیث طیر را متواتر دانسته‌اند.[نیازمند منبع] گروهی از محدثان اهل‌سنت نیز صحت و اعتبار آن را تأیید کرده‌اند.[۷]

حدیث طیر را چند تن از صحابه، با مضامین نزدیک به هم نقل کرده‌اند؛ ازجمله آنها سفینه خادم حضرت محمد(ص)،[۸] سدی کبیر به نقل از اَنَس بن مالک،[۹] یحیی بن کثیر از انس بن مالک،[۱۰] عثمان بن طویل از انس بن مالک،[۱۱] عبدالله بن انس بن مالک از پدرش،[۱۲] و علی بن عبدالله بن عباس از پدرش[۱۳] هستند.

بنابر نقل ابن‌کثیر دمشقی عالم اهل سنت، نود تن این حدیث را تنها از طریق انس بن مالک روایت کرده‌اند.[۱۴] با این حال ابن‌کثیر گفته است: قلبم این حدیث را نمی‌پذیرد، هرچند روایان آن بسیار است.[۱۵] علامه امینی در پاسخ به ابن‌کثیر، قلب وی را مهر زده از سوی خدا دانسته و گفته است: انکار حدیث طیر با وجود ادله مذکور، معنا ندارد.[۱۶]

بنا به نقل ابن شهر آشوب، سید اسماعیل حِمْیَری شاعر قرن دوم قمری (درگذشت ۱۷۹ق)، ماجرای حدیث طیر را به نظم درآورده است که این‌گونه آغاز می‌شود:

نُبِّئتُ اَنَّ اَبانا كان عن اَنَس يَروی حديثاً عجيباً مُعجِباً عَجَباً
فی طائرٍ جاء مَشويّاً بِه بَشَرٌ يوماً و كان رسولُ الله مُحتَجِباً[۱۷]
به من خبر رسیده که پدرمان از انس حدیث شگفت و بهت‌آوری را روایت نموده است، درباره مرغ بریانی که روزی یک نفر آورد و رسول خدا در خانه از نظر مردم دور بود)

استفاده‌های کلامی

حدیث طیر مشوی را فضایل امام علی(ع) شمرده‌اند[۱۸] متکلمان شیعه از این حدیث برای اثبات اولویت حضرت علی (ع) استفاده کرده‌اند.[۱۹]

شیخ مفید با اتکا به دلالت روایت طیر بر محبوب‌ترین مخلوق بودن امام علی(ع) نزد خداوند، لازمه آن را برترین‌بودن امام علی می‌داند؛ چراکه به‌باور او، سرچشمه محبت خداوند در حق است، نه از روی هوای نفس و از همین رو وقتی علی(ع) محبوب‌ترین و در نتیجه برترین مخلوق خداوند باشد، ثابت می‌شود که او امام است؛ چراکه تقدیم مفضول بر فاضل در نبوت و خلافت عامه از سوی خداوند جایز نیست.[۲۰] سیدِ مرتضی در الفصول المختاره با نقل سخن شیخ مفید تأکید کرده که محبوب‌ترین مخلوق نزد خداوند، ثوابی بیشتر از همه دارد و چنین کسی بدون شک از همه مخلوقات عمل و عبادت بیشتر و برتری دارد. به‌باور سیدِ مرتضی، همین دلیلی است بر فضیلت امام علی(ع) نسبت به تمام مردم به‌جز پیامبر اسلام(ص).[۲۱]

آثار مرتبط

به گفته ابن‌کثیر دمشقی عالم اهل سنت، درباره حدیث طیر و جمع‌آوری الفاظ آن آثار مستقلی نوشته شده است: ابوبکر بن مردویه، محمد بن احمد بن حمدان و محمد بن جریر طبری در این باره آثاری دارند. ابوبکر باقلانی متکلم اهل سنت نیز کتابی در رد آن نگاشته است.[۲۲] همچنین میرحامد حسین جلد سیزدهم (دفتر چهارم از منهج دوم) عَبَقات‌الانوار را به این حدیث اختصاص داده و اسناد آن را از طریق راویان اهل‌سنت با ذکر نام راویان و نقد هر حدیث به‌تفصیل ذکر کرده است.[۲۳] این بخش از کتاب وی، در ۷۳۶ صفحه در دو جلد در سال ۱۳۰۶ق در لَکهنو چاپ شده است.[۲۴]

پانویس

  1. نسائی، خصائص امیرالمؤمنین، ۱۴۰۶ق، ج۱، ص۲۹، ح۱۰؛ تمیمی موصلی، مسند ابی‌یعلی، ۱۴۰۴ق، ج۷، ص۱۰۵.
  2. مفید، الافصاح، ۱۴۱۲ق، ص۳۳؛ گنجی شافعی، کفایة‌الطالب، ۱۴۰۴ق، ص۱۵۱.
  3. تمیمی موصلی، مسند ابی‌یعلی، ۱۴۰۴ق، ج۷، ص۱۰۵.
  4. تمیمی موصلی، مسند ابی‌یعلی، ۱۴۰۴ق، ج۷، ص۱۰۵.
  5. ابن کثیر، البدایه و النهایه، ۱۴۰۷ق، ج۷، ص۳۵۰.
  6. ابن‌کثیر، البدایه و النهایه، ۱۴۰۷ق، ج۷، ص۳۵۰.
  7. حسنی مغربی، فتح الملک العلی، ۱۴۰۳ق، ص۲۰.
  8. طبرانی، المعجم الکبیر، ۱۴۰۴ق، ج۷، ص۸۲، ح۶۴۳۷.
  9. تمیمی موصلی، مسند ابی‌یعلی، ۱۴۰۴ق، ج۷، ص۱۰۵؛ نسائی، خصائص امیرالمؤمنین، ۱۴۰۶ق، ج۱، ص۲۹، ح۱۰.
  10. طبرانی، المعجم الأوسط، ۱۴۱۵ق، ج۲، ص۲۰۷.
  11. بخاری، التاریخ الکبیر، دار الفکر، ج۶، ص۲۵۸.
  12. ابن‌كثير، البدایة والنهایة، ۱۴۱۰ق، ج۷، ص۳۵۱؛ ابن‌حجر عسقلانی، المطالب العالية، ۱۴۱۹ق، ج۱۶، ص۱۰۸.
  13. ذهبی، میزان الإعتدال، ۱۹۹۵م، ج۳، ص۲۳۲.
  14. ابن‌کثیر، البدایة والنهایة، ۱۴۰۷ق، ج۷، ص۳۵۳.
  15. ابن‌کثیر، البدایة والنهایة، ۱۴۰۷ق، ج۷، ص۳۵۳.
  16. امینی، الغدیر، ۱۳۸۸ش، ج۳، ص۳۰۸-۳۰۹.
  17. ابن‌شهرآشوب، مناقب آل‌ابی‌طالب، ۱۳۷۹ق، ج۲، ص۲۸۳.
  18. سید مرتضی، الفصول المختارة، ۱۴۱۴ق، ص۹۶.
  19. برای نمونه نگاه کنید به مفید، الافصاح، ۱۴۱۲ق، ص۳۳؛ سید مرتضی، الفصول المختارة، ۱۴۱۴ق، ص۹۶.
  20. مفید، الافصاح، ۱۴۱۲ق، ص۳۳.
  21. سید مرتضی، الفصول المختارة، ۱۴۱۴ق، ص۹۶.
  22. ابن‌کثیر، البدایه و النهایه، ۱۴۰۷ق، ج۷، ص۳۵۳.
  23. نگاه کنید به میرحامد حسین، عبقات الانوار، ۱۳۶۶ش، ج۱۳.
  24. «عبقات الانوار فی امامة الائمة الاطهار علیهم‌السلام»

منابع

  • ابن‌حجر عسقلانی، احمد بن علی، المطالب العالیة بزوائد المسانید الثمانیة، تحقیق سعد بن ناصر،‌ ریاض، ‌دار العاصمة و دار الغیث، ۱۴۱۹ق/۱۹۹۸م.
  • ابن‌شهرآشوب، محمد بن علی، مناقب آل‌ابی‌طالب، قم، علامه، ۱۳۷۹ق.
  • ابن‌کثیر دمشقی، اسماعیل بن عمر، البدایة و النهایة، بیروت، دارالفکر، ۱۴۰۷ق/۱۹۸۶م.
  • امینی، عبدالحسین، موسوعة الغدير في الكتاب والسنة والأدب، تحقیق مرکز الغدير للدراسات الإسلامية، زیرنظر محمود هاشمی شاهرودی، قم، مؤسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی، ۱۳۸۸ش/۱۴۳۰ق/۲۰۰۹م.
  • بخاری، محمد بن اسماعیل، التاریخ الکبیر، تحقیق سید هاشم ندوی، دارالفکر، بی‌تا.
  • تمیمی موصلی، احمد بن علی، مسند ابی‌یعلی، تحقیق حسین سلیم اسد،‌ دمشق، دارالمأمون للتراث، ۱۴۰۴ق.
  • حسنی مغربی، احمد بن محمد، فتح الملک العلی بصحة حدیث باب مدینة العلم علی، تحقیق محمدهادی امینی، تهران، مکتبة الامام امیرالمؤمنین علی،‌ چاپ سوم، ۱۴۰۳ق.
  • ذهبی، محمد بن احمد، میزان‌الاعتدال، تحقیق شیخ علی محمد معوض و شیخ عادل احمد عبدالموجود،‌ بیروت، دار الکتب العلمیة، ۱۹۹۵م.
  • سید مرتضی، علی بن حسین، الفصول المختارة، تحقیق سید علی میرشریفی،‌ بیروت، دارالمفید، ۱۴۱۴ق.
  • شیخ مفید، محمد بن محمد، الافصاح فی امامة امیرالمؤمنین، قم، مؤسسةالبعثة، ۱۴۱۲ق.
  • طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الاوسط، تحقیق طارق بن عوض‌الله و عبدالمحسن بن ابراهیم الحسینی، القاهرة، دارالحرمین، ۱۴۱۵ق.
  • طبرانی، سلیمان بن احمد، المعجم الکبیر، تحقیق حمدی بن عبدالمجید السلفی، الموصل، مکتبةالزهراء، ۱۴۰۴ق.
  • «عبقات الانوار فی امامة الائمة الاطهار علیهم‌السلام»، بنیاد فرهنگی امامت، تاریخ درج مطلب: ۶ دی ۱۳۹۴ش، تاریخ مشاهده ۱۱ آبان ۱۳۹۸ش.
  • گنجی الشافعی، محمد بن یوسف، کفایة الطالب فی مناقب علی بن ابی‌طالب، تصحیح محمدهادی امینی،‌ تهران، دار احیاء تراث اهل‌البیت(ع)، ۱۴۰۴ق.
  • نسائی، احمد بن شعیب، خصائص امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب، تحقیق احمد میرین البلوشی، کویت، مکتبةالمعلا، ۱۴۰۶ق.
  • میرحامد حسین، عبقات الانوار فی اثبات امامة الائمة الاطهار، اصفهان، کتابخانه امیرالمؤمنین، ۱۳۶۶ش.

پیوند به بیرون