مقاله قابل قبول
بدون جعبه اطلاعات
شناسه ارزیابی نشده

آیه خیر البریه

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو

آیه خیر البریه آیه هفتم از سوره بینه است که بر اساس روایات شیعه و نیز اهل سنت از رسول خدا (ص) به جایگاه معنوی علی بن ابی طالب (ع) و شیعیان آن حضرت اشاره دارد.

متن و ترجمه آیه

إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ أُولَـٰئِكَ هُمْ خَيْرُ الْبَرِيَّةِ ﴿٧﴾
در حقيقت كسانى كه گرويده و كارهاى شايسته كرده‌اند، آنانند كه بهترين آفريدگانند. (۷)

تفسیر آیه

این آیه بر اساس روایات فراوانی که در کتاب‌های مهم حدیثی اهل سنت و شیعه آمده است، به علی(ع) و شیعیان او تفسیر شده است.

حاكم حسكانی نیشابوری از دانشمندان معروف اهل سنت بیش از بیست روایت را در كتاب شواهد التنزیل با اسناد مختلف نقل می‏‌كند. سند برخی از این روایات به ابن عباس،[۱] ابو برزه،[۲] و جابر بن عبدالله انصاری[۳] می‌رسد. برای مثال، از ابن عباس نقل شده است هنگامی که این آیه نازل شد پیامبر اکرم(ص) خطاب به حضرت علی (ع) فرمود:

« هو أنت و شیعتک، تأتی أنت و شیعتک یوم القیامة راضین مرضیین[۴] یا علی!آن(خیرالبریه) تو و شیعیانت هستید. تو و شیعیانت روز قیامت در حالی که شما از خدا خشنود و خدا از شما خشنود است، می‌آیید.»
قدمت اصطلاح شیعه
برتری انسان‌های درستکار بر فرشتگان
  • تعبیر أُولئِكَ هُمْ خَیرُ الْبَرِیةِ (آنان بهترین مخلوقات‌اند) نشان می‌دهد كه مقام انسان‌های با ایمان و درستکار از فرشتگان نیز برتر است؛ زیرا آیه شریفه مطلق است و همه مخلوقات را مد نظر قرار داده است.[۵]

پانویس

  1. الحاکم الحسکانی، شواهد التنزیل، ۱۳۹۳ق، ج۲، ص۳۵۸؛ سیوطی، الدر المنثور، ۱۴۰۴ق، ج۶، ص۳۷۹.
  2. الحاکم الحسکانی، شواهد التنزیل، ۱۳۹۳ق، ج۲، ص۳۵۹؛ طبرسی، مجمع البیان، ۱۳۷۲ش، ج۱۰، ص۷۹۵.
  3. الحاکم الحسکانی، شواهد التنزیل، ۱۳۹۳ق، ج۲، ص۳۶۲؛ سیوطی، الدر المنثور، ۱۴۰۴ق، ج۶، ص۳۷۹؛ طباطبائی، المیزان فی تفسیر القرآن، ۱۴۱۷ق، ج۲۰، ص۳۴۱.
  4. حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۳۵۸.
  5. مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۲۷، ص۲۰۹.

منابع

  • الحاکم الحسکانی،عبید الله بن عبدالله، شواهد التنزیل لقواعد التفصیل فی الآیات النازله فی اهل البیت، بیروت، مؤسسه الاعلمی للمطبوعات، ۱۳۹۳ق.
  • سیوطی، عبد الرحمن ابن ابی بکر، الدر المنثور فی تفسیر المأثور، قم، کتابخانه مرعشی نجفی، ۱۴۰۴ق.
  • طباطبائی، سید محمد حسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، انتشارات اسلامی (جامعه مدرسین)، ۱۴۱۷ق.
  • طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، تهران، ناصر خسرو، ۱۳۷۲ش.
  • مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دار الکتب الاسلامیه، ۱۳۷۴ش.