آیه ۴۴ سوره بقره: تفاوت میان نسخهها
صفحهای تازه حاوی «{{جعبه اطلاعات آیه | عنوان =آیه ۴۴ سوره بقره | تصویر = | توضیح تصویر = | اندازه تصویر = | نام آیه = | واقع در سوره = بقره | شماره آیه =۴۴ | جزء = ۱ | شأن نزول = برخی عالمان یهود که به خویشان مسلمان خود، بقای بر اسلام را سفارش میکردند ولی خود ایم...» ایجاد کرد |
(بدون تفاوت)
|
نسخهٔ ۲۴ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۴۰
| مشخصات آیه | |
|---|---|
| واقع در سوره | بقره |
| شماره آیه | ۴۴ |
| جزء | ۱ |
| اطلاعات محتوایی | |
| شأن نزول | برخی عالمان یهود که به خویشان مسلمان خود، بقای بر اسلام را سفارش میکردند ولی خود ایمان نمیآوردند. |
آیه ۴۴ سوره بقره توبیخی است همراه با تعجب[۱] بر افرادی که مردم را به خوبی دستور میدهند و خود انجام آنها را فراموش میکنند.[۲]
آیه ۴۴ بقره در مورد برخی عالمانِ یهود دوره پیامبر اسلام[۳] نازل شد که به خویشان مسلمان خود توصیه میکردند بر دین خود باقی بمانند در حالی که خود به آن ایمان نمیآوردند.[۴] آیه با اینکه پیرامون پيشوايان دينى یهود نازل شده، اما مفهوم آن عموميت داشته[۵] و محدوده وسیعی از افراد را شامل میشود.[۶] از جمله شامل همه آمران به معروف میگردد که باید خود عملکننده به معروف باشند.[۷]
أَتَأْمُرُونَ النَّاسَ بِالْبِرِّ وَتَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ وَأَنْتُمْ تَتْلُونَ الْكِتَابَ ۚ أَفَلَا تَعْقِلُونَ
آيا مردم را به نيكى فرمان مىدهيد و خود را فراموش مىكنيد، با اينكه شما كتاب [خدا] را مىخوانيد؟ آيا نمىانديشيد؟
آیه ۴۴ سوره بقره
در آیه ۴۴ بقره از تعبیر «بِرّ» استفاده شده که مصداق آنرا هر كار نيكويى دانستهاند[۸] و مواردی مانند ایمان و تقوا را از مصادیق آن برشمردهاند.[۹] تعبیر «تَنْسَوْنَ أَنْفُسَكُمْ؛ خود را فراموش مىكنيد» در آیه را به این معنا گفتهاند که کارهایی که بدان امر کردهاند را ترک میکنند.[۱۰]
ادامه آیه که «با اينكه شما كتاب [خدا] را مىخوانيد؟» چنین معنا شده که افرادی که کتابهای آسمانی را میخوانند، بر انجام نیکیها سزاوارتر از جاهلان هستند. تعبیر «آيا نمىانديشيد؟» در انتهای آیه اشاره به این دارد که آیا عقلی برای شما نیست که شما را از این اعمال منع کند.[۱۱] طالقانی نویسنده تفسیر پرتوی از قرآن انتهای آیه ۴۴ بقره را چنین تفسیر کرده که تلاوت بدون تعقل نیز مورد سرزنش است.[۱۲]
پانویس
- ↑ بیضاوی، أنوار التنزيل و أسرار التأويل، ۱۴۱۸ق، ج۱، ص۷۷.
- ↑ طیب، أطيب البيان في تفسير القرآن، ۱۳۷۸ش، ج۲، ص۱۶.
- ↑ فضلالله، تفسير من وحي القرآن، ۱۴۱۹ق، ج۲، ص۱۸.
- ↑ طبرسی، مجمع البيان في تفسير القرآن، ۱۳۷۲ش، ج۱، ص۲۱۵؛ واحدی نیشابوری، أسباب نزول القرآن، ۱۴۱۱ق، ص۲۷.
- ↑ طالقانی، پرتوى از قرآن، ۱۳۶۲ش، ج۱، ص۱۴۳.
- ↑ مکارم شیرازی، تفسير نمونه، ۱۳۷۴ش، ج۱، ص۲۱۴.
- ↑ قرائتی، تفسير نور، ۱۳۸۳ش، ج۱، ص۱۰۵.
- ↑ طیب، أطيب البيان في تفسير القرآن، ۱۳۷۸ش، ج۲، ص۱۶.
- ↑ حسینی شیرازی، تبيين القرآن، ۱۴۲۳ق، ص۱۷.
- ↑ طوسی، التبيان في تفسير القرآن، بیروت، ج۱، ص۱۹۹.
- ↑ حسینی شیرازی، تبيين القرآن، ۱۴۲۳ق، ص۱۷.
- ↑ طالقانی، پرتوى از قرآن، ۱۳۶۲ش، ج۱، ص۱۴۴.
منابع
- بیضاوی، عبدالله بن عمر، انوار التنزیل و اسرار التأویل، بیروت، داراحیاء التراث العربی، چاپ اول، ۱۴۱۸ق.
- حسینی شیرازی، سید محمد، تبیین القرآن، بیروت، دار العلوم، چاپ دوم، ۱۴۲۳ق.
- طالقانی، سید محمود، پرتوی از قرآن، تهران، شرکت سهامی انتشار، چاپ چهارم، ۱۳۶۲ش.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، مقدمه: محمدجواد بلاغی، تهران، ناصر خسرو، چاپ سوم، ۱۳۷۲ش.
- طوسی، محمد بن حسن، التبیان فی تفسیر القرآن، مقدمه: شیخ آقابزرگ تهرانی، تحقیق: احمد قصیرعاملی، بیروت، دار احیاء التراث العربی، بیتا.
- طیب، سید عبدالحسین، اطیب البیان فی تفسیر القرآن، تهران، انتشارات اسلام، چاپ دوم، ۱۳۷۸ش.
- فضل الله، سید محمدحسین، تفسیر من وحی القرآن، بیروت، دارالملاک للطباعة و النشر، چاپ دوم، ۱۴۱۹ق.
- قرائتی، محسن، تفسیر نور، تهران، مرکز فرهنگی درسهایی از قرآن، چاپ یازدهم، ۱۳۸۳ش.
- مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الإسلامیة، چاپ اول، ۱۳۷۴ش.
- واحدی نیشابوری، علی بن احمد، اسباب النزول، بیروت، دارالکتب الاسلامیه، ۱۴۱۱ق.