پرش به محتوا

روزه‌خواری

از ویکی شیعه

روزه‌خواری باطل‌کردن عمدی روزه در ماه رمضان، بدون عذر شرعی است. این عمل در اسلام حرام دانسته شده و از گناهان کبیره محسوب می‌شود. بر کسی که روزه‌خواری می‌کند، علاو‌بر قضای روزه، کَفّاره هم واجب می‌شود. به‌فتوای فقیهان، مجازات روزه‌خواری برای بار اول و دوم، ۲۵ ضربه شلاق است. طبق فتوای برخی از فقیهان، اگر شخصی به‌جرم روزه‌خواری دو بار مجازات شود و بار سوم هم روزه‌خواری کند، مجازاتش اعدام است.

فقیهان روزه‌خواری علنی را حتی در صورت داشتن عذر شرعی، حرام و انجام‌دهندهٔ آن مستحق مجازات می‌دانند. روزه‌خواری علنی، در برخی از کشورهای اسلامی، جرم محسوب می‌شود و مجازات‌هایی مانند زندان، شلاق و جریمه نقدی دارد.

مفهوم روزه‌خواری و جایگاه آن

روزه‌خواری یعنی باطل‌کردن عمدی روزه در ماه رمضان، بدون عذر شرعی.[۱] روزه‌خواری عملی حرام و گناه کبیره شمرده می‌شود.[۲] براساس روایتی از امام صادق(ع) که در کتاب کافی نقل شده، کسی که عمداً روزه خود را باطل کند، از دین خارج شده است.[۳]

از احکام فقهی گفته‌شده در کتاب‌های فقهی درباره روزه‌خواری این است که اگر کسی در ماه رمضان، از روی علم و عمد روزه‌خواری کند و آن را حلال بشمارد، مرتد است؛ حتی اگر روزه‌خواری نکند، ولی آن را حلال بداند، باز هم محکوم به ارتداد است.[۴] طبق فتوای فقیهان، بر روزه‌خوار علاوه‌بر قضای روزه، کفارهٔ آن هم واجب می‌شود.[۵]

به‌گفته فقها، اگر فرد روزه‌خواری کند، اما آن را حلال نشمارد، مستحق تعزیر یا حد شرعی است. مجازات روزه‌خواری برای بار اول و دوم۲۵ ضربه شلاق ذکر شده است.[۶] طبق فتوای برخی از فقیهان اگر پس از دو بار مجازات، فرد باز هم مرتکب این عمل شود، حد شرعی او اعدام است؛ البته برخی فقها با این نظر مخالف‌اند.[۷] فرد روزه‌خوار علاوه‌بر تحمل مجازات، موظف به انجام قضای روزه و همچنین کفاره است.[۸]

روزه‌خواری علنی و جرم‌انگاری آن

فقهای شیعه و اهل‌سنت، روزه‌خواری آشکار را حتی با عذر شرعی جایز نمی‌دانند و کسی را که عمداً و آشکارا روزه‌خواری می‌کند، مشمول مجازات می‌دانند.[۹] روزه‌خواری علنی در برخی از کشورهای مسلمان جرم است[۱۰] و مجازات‌هایی مانند زندان، تبعید، شلاق، جریمه نقدی و در مواردی، اعدام برای آن در نظر گرفته شده است.[۱۱]

در قانون مجازات اسلامی ایران، مجازات آن حبس از ده روز تا دو ماه و تا ۷۴ ضربه شلاق است.[۱۲] افراد غیرمسلمانی که در قلمرو جمهوری اسلامی زندگی می‌کنند نیز نباید در ماه رمضان، در ملاء عام، اقدام به خوردن و آشامیدن کنند؛ زیرا قوانین جزایی ایران برای همه ساکنان این کشور اعمال می‌شود.[۱۳]

شرایط اعمال مجازات روزه‌خواری

برای اعمال مجازات روزه‌خواری، علنی بودن آن، شرط دانسته شده است.[۱۴] همچنین گفته شده اگر کسی مرتکب تظاهر به روزه‌خواری شد، باید به محاکم قضایی تحویل داده شود.[۱۵]

پانویس

  1. صالحی، معارف اسلامی، ج۲۷، ص۱۵.
  2. دستغیب، گناهان کبیره، ج۱، ص۲۷؛ امام خمینی، تحریر الوسیله، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، ج۱، ص۲۵۸-۲۵۹.
  3. کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۲ ص۲۷۸.
  4. مؤسسه دایرةالمعارف فقه اسلامی، فرهنگ فقه، ۱۳۹۲ش، ج۵، ص۱۴۵-۱۴۶؛ امام خمینی، توضیح المسائل (محشّی)، ۱۴۲۴ق، ج۲، ص۴۹۴ و ۴۹۵،
  5. نجفی، جواهر الکلام، ۱۴۰۴ق، ج۱۶، ص۲۲۶؛ خویی، موسوعة الإمام الخوئی، ۱۴۱۸ق، ج۲۱، ص۳۰۵.
  6. طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۲۰ق، ج۳، ص۵۲۱-۵۲۲.
  7. طباطبایی یزدی، العروة الوثقی، ۱۴۲۰ق، ج۳، ص۵۲۲.
  8. امام خمینی، توضیح المسائل (محشی)، ۱۴۲۴ق، ج۱، ص۹۲۶؛ مؤسسه دائرة المعارف فقه اسلامی، فرهنگ فقه فارسی، ۱۳۸۵ش، ج۴، ص۱۶۹.
  9. علامه حلی، منتهی المطلب، ج۹، ص۱۷۴-۱۷۵؛ سرخسی، المبسوط، ۱۴۱۴ق، ج۲۴، ص۳۲-۳۳.
  10. زکی زکا و سلمان‌پور، «بازخوانی فقهی و حقوقی جرم‌انگاری تظاهر به روزه‌خواری در قانون مجازات اسلامی ایران و کدجزای افغانستان»، ص۶۰.
  11. «مجازات روزه خواری در ایران و سایر کشورهای اسلامی»، مندرج در سایت خبری و تحلیلی شرق.
  12. قانون مجازات اسلامی ایران، کتاب پنجم، مصوب سال ۱۳۷۵ش.
  13. قانون مجازات اسلامی ایران، کتاب پنجم، مصوب سال ۱۳۹۲ش.
  14. موسوی آزاده و همکاران، «تاملی بر روزه‌خواری در رویه قضایی، فعل مجرمانه یا فعل حرام؟»، ص۵۴۴.
  15. موسوی گلپایگانی، مجمع المسائل، ۱۴۰۹ق، ج۳، ص۲۱۵.

منابع

  • امام خمینی، سید روح‌الله، تحریرالوسیله، تهران، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی، بی‌تا.
  • امام خمینی، سید روح‌الله، توضیح المسائل (محشی)، به کوشش محمدحسن بنی هاشمی خمینی، قم، انتشارات اسلامی، بی‌تا.
  • خویی، سید ابوالقاسم، موسوعة الإمام الخوئی، قم، مؤسسة إحیاء آثار الإمام الخوئی، چاپ اول، ۱۴۱۸ق.
  • دستغیب، سید عبدالحسین، گناهان کبیره، قم، دفتر انتشارات اسلامی.
  • زکی زکا، احمد و عباس سلمان‌پور، «بازخوانی فقهی و حقوقی جرم انگاری تظاهر به روزه خواری در قانون مجازات اسلامی ایران و کد جزای افغانستان»، فصلنامه مطالعات تطبیقی حقوق کشورهای اسلامی، شماره ۳، ۱۴۰۲ش.
  • سرخسی، محمد بن احمد، المبسوط، بیروت، دارالمعرفة، ۱۴۱۴ق.
  • صالحی، نادعلی، معارف اسلامی، قم، دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیه قم.
  • طباطبایی یزدی، سید محمدکاظم، العروة الوثقی، قم، موسسة النشر الاسلامی، ۱۴۲۰ق.
  • علامه حلی، حسن بن یوسف، منتهی‌ المطلب فی تحقیق المذهب، مشهد، مجمع البحوث الاسلامیة، ۱۴۱۲ق.
  • قانون مجازات اسلامی جمهوری اسلامی ایران، مرکز پژوهش‌های مجلس، مصوب ۱۳۹۲ش.
  • کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تصحیح: علی‌اکبر غفاری و محمد آخوندی، تهران،‌ دارالکتب الاسلامیة، ۱۴۰۷ق.
  • «مجازات روزه‌خواری در ایران و سایر کشورهای اسلامی»، مندرج در سایت خبری تحلیلی شرق، تاریخ درج مطلب: ۳۱ اردیبهشت ۱۳۹۸ش، تاریخ بازدید: ۳ اسفند ۱۴۰۳ش.
  • موسسه دائرة ‌المعارف الفقه الاسلامی، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت(ع)، قم، موسسه دائرة‌المعارف فقه اسلامی، ۱۳۸۷ش.
  • موسوی آزاده، سید رضا و ایمان اسفندیار و سید حامد رضوی، «تاملی بر روزه خواری در رویه قضایی؛ فعل مجرمانه یا فعل حرام؟»، فصلنامه تمدن حقوقی، شماره ۱۱، ۱۴۰۱ش.
  • موسوی گلپایگانی، سید محمدرضا، مجمع المسائل، قم، دارالقرآن الکریم، ۱۴۰۹ق.
  • نجفی، محمدحسن، جواهر الکلام فی شرح شرائع الإسلام، تصحیح عباس قوچانی و علی آخوندی، ‌بیروت،‌ دار إحیاء التراث العربی، چاپ هفتم، ۱۴۰۴ق.