بشیر بن عمرو حضرمی

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو
آرامگاه شهدای کربلا در حرم امام حسین(ع)

بَشیر(بِشر) بن عَمْرو حَضرَمی کِندی از شهدای کربلا. در روز عاشورا به او خبر رسید پسرش در مرز ری اسیر شده است. امام حسین(ع) از او خواست برای رهایی پسرش برود ولی او نپذیرفت که امام را تنها گذارد.

نام و نسب

در منابع مختلف نام او، بشیر یا بشر و نام پدرش، عمرو یا عمر ثبت شده است.[۱] او از اهالی حضرموت و از قبیله کنده بود.[۲]

واقعه کربلا

او در کربلا به امام حسین(ع) پیوست و یکی از پسرانش به نام محمد نیز با او همراه بود. برخی منابع گفته‌اند: در روز عاشورا به بشیر گفتند پسرت در مرز ری اسیر شده است. او گفت: حساب کار او را به خدا وامی‌گذارم. دوست ندارم او اسیر باشد و من زنده بمانم. وقتی امام حسین این سخن او را شنید، فرمود: خدا تو را رحمت کند. تو از بیعت من آزادی. برو و برای رهایی فرزندت تلاش کن. او گفت: درندگان مرا زنده زنده بخورند اگر از شما جدا شوم و شما را با وجود اندک بودن یاران، تنها گذارم و بخواهم سراغ شما را از کاروانها بگیرم.»[۳] امام فرمود: پس این جامه‌ها را به پسرت محمد (که در کربلا همراه پدرش بود) بده تا برای آزاد کردن برادرش از آن استفاده کند. امام پنج لباس گرانبها به ارزش هزار دینار به او داد.[۴]

شهادت

در اینکه او در واقعه کربلا در چه هنگام به شهادت رسیده، دو گزارش متفاوت وجود دارد: بنابر گزارش ابومخنف، هنگام عزیمت امام حسین به میدان، تنها دو تن از یاران ایشان باقی مانده بودند:[۵] بشیر بن عمرو و عمرو بن ابی مطاع (و بنا بر نقلی سوید بن عمرو خثعمی). بشیر با دیدن آمادگی امام برای رفتن به میدان، بر آن شد تا از امام پیشی گیرد. پس به میدان رفت و پیش از امام به شهادت رسید.

ولی در برخی منابع او را از شهدای حمله نخستین دانسته شده است.[۶]

نام او در زیارت‌نامه‌ها

نام او در زیارت رجبیه آمده است: «السَّلَامُ عَلَی بَشِیرِ بْنِ عَمْرٍو الْحَضْرَمِی»[۷]

در زیارت ناحیه (غیر مشهور) نیز آمده است: «السَّلَامُ عَلَی بِشْرِ بْنِ عُمَرَ الْحَضْرَمِی شَکرَ اللَّهُ لَک قَوْلَک لِلْحُسَینِ وَ قَدْ أَذِنَ لَک فِی الِانْصِرَافِ أَکلَتْنِی إِذَنِ السِّبَاعُ حَیاً إِذَا فَارَقْتُک وَ أَسْأَلُ عَنْک الرُّکبَانَ وَ أَخْذُلُک مَعَ قِلَّةِ الْأَعْوَانِ لَا یکونُ هَذَا أَبَداً»[۸]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ری شهری، دانشنامه امام حسین، ۱۳۸۸ ج۶، ص۲۱۴
  2. ابصار العین، سماوی، ص۱۷۳
  3. این جمله بشیر در زیارت الشهدا نیز آمده است.
  4. ابصار العین، ص۱۷۴
  5. ابصار العین، سماوی، ص۱۶۹
  6. منتهی الامال، ص429
  7. شهيد اول، المزار، ۱۴۱۰، ص۱۵۲
  8. محمد بن مشهدی، المزار الكبير، ۱۴۱۹، ص۴۹۳

منابع

  • ری شهری، دانشنامه امام حسین، قم، دارالحدیث، دوم، ۱۳۸۸ش.
  • سماوی، إبصار العين فی أنصار الحسين، قم، زمزم هدایت، ۱۳۸۴ش.
  • شهید اول(مکی عاملی، احمد)، المزار، قم، مؤسسه امام مهدى‏، ۱۴۱۰ق.
  • محمد بن مشهدی، المزار الكبير، قم، قيوم‏، ۱۴۱۹ق.