ام وهب دختر عبد

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو
ام‌وهب
اطلاعات یاران امامان
نام کامل: ام‌وهب دختر عبد
نسب: نمر بن قاسط
خویشاوندان
سرشناس:
عبدالله بن عمیر کلبی
محل زندگی: کوفه
وفات/شهادت: (شهادت ۶۱ ق) کربلا
از یاران: امام حسین(ع)


اُمِّ‌وَهَب بنت عبد، (شهادت ۶۱ ق) همسر عبدالله بن عمیر کلبی و از شهدای کربلا.

ام‌وهب، زنی که در واقعه کربلا با همسرش شبانه از کوفه به کربلا آمد و به یاران امام حسین(ع) پیوست. روز عاشورا هنگامی که همسر ام وهب به میدان رفت او نیز می خواست راهی میدان شود، ولی امام حسین(ع) به او اجازه نداد. هنگامی که شوهرش به شهادت رسید، سرگرم پاک کردن خون‌ از چهره او بود که به دست رستم، غلام شمر بن ذی الجوشن به شهادت رسید. او در میدان فرستادن پسرش، وهب نیز نقش داشت.

نسب

ام‌وهب دختر عبد و از تیره نمر بن قاسط بود که در کوفه زندگی می‌کرد.[۱] همسرش عبدالله بن عمیر و فرزندش وهب بن عبدالله در روز عاشورا به شهادت رسیدند. شهرت او به کنیه «ام وهب» به سبب فرزندش وهب بوده است.[نیازمند منبع]

واقعه عاشورا

ام وهب پیش از واقعه عاشورا شبانه، با شوهرش از کوفه به کربلا آمد و به یاران امام حسین(ع) پیوست.[۲]

روز عاشورا وقتی شوهرش به میدان رفت، او نیز چوبی به دست گرفت و می‌خواست عازم میدان شود که امام(ع) اجازه نداد و فرمود بر زنان جهاد واجب نیست.[۳] پس از آنکه شوهرش به شهادت رسید خود را به معرکه رساند و به پاک کردن خون چهره‌اش مشغول شد. شمر، غلامش رستم را به سوی او فرستاد و او گرز آهنینی بر سر‌ ام وهب کوبید و او را به شهادت رساند.[۴]

ام وهب در فرستادن فرزند خود وهب به میدان نیز نقش داشت. فرزندش به میدان رفت و پس از اندکی جنگیدن، بازگشت و به مادرش گفت: آیا راضی شدی؟‌ام وهب گفت وقتی راضی می‌شوم که در رکاب امام حسین(ع) به شهادت برسی. او دوباره به میدان رفت و جنگید تا شهید شد.[۵]

پانویس

  1. طبری، تاریخ، ج۵، ص۴۲۹.
  2. طبری، تاریخ، ج۵، ص۴۲۹.
  3. ابن‌اثیر، الکامل، ج۴، ص۶۶؛ طبری، ج۵، ص۴۳۰
  4. طبری، تاریخ، ج۵، ص۴۳۸.
  5. ابن‌اعثم، الفتوح، ج۵، ص۱۰۴.

منابع

  • ابن‌اثیر، علی بن ابی الکرم، الکامل فی التاریخ، دارصادر، بیروت، ۱۳۸۵ق/۱۹۶۵م.
  • ابن‌اعثم کوفی، احمد بن اعثم، الفتوح، تحقیق: علی شیری، دارالأضواء، بیروت، ۱۴۱۱ق/۱۹۹۱م.
  • طبری، محمد بن جریر، تاریخ الأمم و الملوک، تحقیق: محمد أبوالفضل ابراهیم، دارالتراث، بیروت، ۱۳۸۷ق/۱۹۶۷م.