توابین

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو

توابین (توبه‌کنندگان) عنوان گروهی از شیعیان کوفه است که در سال ۶۵ق به رهبری سلیمان بن صرد خزاعی به خونخواهی امام حسین (ع) قیام کردند و در پیکار با سپاه ابن زیاد در منطقه «عین الورده» به شهادت رسیدند.

قیام

نوشتار اصلی: قیام توابین

قیام توابین نخستین قیام شیعی پس از واقعه عاشورا است که با هدف خون‌خواهی امام حسین(ع) و شهدای کربلا، در سال ۶۵ق صورت پذیرفت. این قیام به دست توابین در مقابله با لشکر شام و در منطقه عین الورده رخ داد.

علت نام گذاری

برخی شیعیان کوفه با این که از امام حسین (ع) دعوت کردند تا با او بیعت و علیه یزید بن معاویه قیام کنند از یاری امام (ع) سر باز زدند و او را در قیام عاشورای ۶۱ق تنها گذاشتند.

آنان پس از واقعه کربلا، از کرده خود پشیمان شدند و تنها راه رستگاری و پذیرش توبه خویش را خونخواهی حسین بن علی (ع) و کشتن قاتلان او یا کشته شدن در این راه می‌دانستند. از این رو در تاریخ به توّابین شهرت یافتند.[۱]

توابین سرشناس

افرادی چون سلیمان بن صرد خزاعی، رفاعة بن شداد بجلی [۲]، مسیب بن نجبه، عبدالله بن سعد ازدی و عبدالله بن وال تیمی از سران توابین بودند.

پانویس

  1. ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۳، ص۳۹۵.
  2. بلاذری، نساب الاشراف، ج۶، ص۳۶۴.

منابع

  • ذهبی، محمد بن احمد، سیر اعلام النبلاء، مؤسسه الرساله، بیروت، ۱۴۱۳ق.

پیوند یه بیرون