عبدالله بن مغیره: تفاوت میان نسخهها
جز ←منابع |
imported>Smnazem بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۶۷: | خط ۶۷: | ||
{{یاران امام کاظم}} | {{یاران امام کاظم}} | ||
{{یاران امام رضا}} | {{یاران امام رضا}} | ||
[[ur:عبد اللہ بن مغیرہ]] | |||
[[رده:اصحاب اجماع]] | [[رده:اصحاب اجماع]] | ||
[[رده:یاران امام کاظم]] | [[رده:یاران امام کاظم]] | ||
[[رده:یاران امام رضا]] | [[رده:یاران امام رضا]] | ||
نسخهٔ ۲ ژانویهٔ ۲۰۱۶، ساعت ۱۹:۲۳
| مشخصات فردی | |
|---|---|
| نام کامل | عبدالله بن مغیره بَجَلّی |
| ولادت | ؟ کوفه عراق |
| وفات | ؟ |
| مشخصات دینی | |
| از یاران | امام کاظم(ع)، امام رضا(ع) |
عبدالله بن مغیره، از اصحاب اجماع و یاران امام کاظم و امام رضا(ع). وی از موالی بنی نوفل بوده و از ثقات اهل کوفه به شمار میرود. علمای رجال عبدالله را از راویان موثق دانسته، وی را بسیار تجلیل و تکریم میکنند و او را به تقوا و پرهیزگاری و عبادت توصیف مینمایند.
نام و کنیه
عبدالله بن مغیره بجلی از موالی بنی نوفل و از اهالی کوفی بود.[۱] کنیهاش ابومحمد و از راویان ثقه است که وی را از اصحاب اجماع برشمردهاند؛ یعنی از افرادی است که وجودش در سلسله راویان یک حدیث بیانگر صحت آن روایت است. علمای رجال او را از اصحاب امام کاظم(ع) معرفی کردهاند و برخی نیز از اصحاب امام رضا(ع) میدانند.
برقی در کتاب رجال خود یکبار نام وی را عبدالله بن مغیره و از اصحاب امام رضا ذکر کرده است و یکبار با عنوان عبدالله بن مغیره مولی بنی نوفل ابن حارث بن عبدالمطلب خزاز کوفی و از اصحاب امام رضا(ع) از او نام برده است.[۲]
شیخ طوسی نیز در کتاب رجال خود از عبدالله با دو عنوان و از اصحاب دو امام ذکر کرده است.[۳] اما بنابر تحقیق سید ابوالقاسم خویی، هر دوی این افراد یک نفر و همان عبدالله بن مغیره است که از اصحاب اجماع به شمار میرود. وی هم از امام کاظم و هم نزدیک به شانزده روایت از امام رضا(ع) نقل کرده است.[۴]
عبدالله و واقفیه
عبدالله بن مغیره مدتی جزء فرقه واقفیه بوده، یعنی کسانی که پس از شهادت امام کاظم(ع) معتقد شدند که ایشان آخرین امام است و کشته نشده، بلکه خود به خود فوت نموده و خداوند او را نزد خود برده و به هنگام قیام فرود خواهد آمد. اما پس از مدتی از این راه بازگشته است، کشی در کتاب رجال داستان این بازگشت را از زبان خود عبدالله این گونه نقل میکند:
من واقفی بودم، و در یکی از سالها با همان عقیده، به حج رفتم. پس از آن هنگامی که به کنار کعبه رسیدم و خود را به او چسباندم، ناگهان شورشی در دلم بر پا شد، و در همان جا دست به دعا برداشته و گفتم: خدایا! تو خواسته و مطلوب مرا میدانی، پس خودت مرا به بهترین دین و عقیده هدایت و ارشاد بنما.
بعد از این دعا به دلم برات شد که خدمت امام رضا(ع) بروم، از این رو به مدینه و به خانه ایشان رفتم، سپس در زدم و به غلام آن حضرت گفتم: به مولایت بگو که مردی از اهل عراق پشت درب خانه منتظر است. پس از آن ناگهان ندای آن حضرت را شنیدم که فرمودند:ای عبدالله بن مغیره! داخل شد.
عبدالله میگوید: همین که وارد خانه شدم و امام(ع) نظرش بر من افتاد، فرمود: خداوند دعایت را مستجاب کرد و تو را به دین خودش هدایت نمود. من نیز بلافاصله گفتم: شهادت میدهم که تو حجت خدایی بر من و امین خدایی بر خلقش.[۵]
جایگاه رجالی
وثوق عبدالله بن مغیره مورد تاکید تمامی علمای رجالی است، حتی نجاشی در کتاب رجال خود برای او دوبار وصف (ثقه) را آورده است و او را در بزرگی، دین و پرهیزگاری انسانی بیمانند توصیف نموده است.[۶]
نام عبدالله بن مغیره در سلسله راویان پانصد و بیست و یک حدیث آمده است. او از امام کاظم(ع)، امام رضا(ع)بدون واسطه حدیث نقل میکند و همچنین از افرادی همچون زیاد بن منذر، ابی داود مسترق، ابن بکیر، عبدالله بن مُسکان، جمیل بن دراج، عبدالله بن میمون قداح و تعداد دیگری از راویان معتبر، نیز روایت نقل کرده است.[۷]
آثار
عبدالله بن مغیره سی جلد کتاب تالیف کرده است که بنابر آن چه عالمان رجالی ذکر کردهاند، برخی از آنها که به این شرح هستند:
- کتاب الوضوء
- کتاب الصلاة
- کتاب الزکاة
- کتاب الفرائض
- کتاب فی اصنافالکلام.[۸]
پانویس
منابع
- برقی، احمد بن محمد، رجال البرقی، موسسه تحقیقات و نشر معارف اهل البیت(ع).
- خویی، سید ابوالقاسم، معجم الرجال، دارالزهرا، بیروت،۱۴۰۹ ق.
- طوسی، ابی جعفر، اختیار معرفه الرجال، موسسه آلالبیت لاحیا تراث،.
- طوسی، ابی جعفر، الرجال الطوسی،موسسه نشر اسلامی، ۱۴۱۵ ق.
- نجاشی، احمد بن علی، رجالالنجاشی، موسسه نشر اسلامی، ۱۴۲۴ ق.
جستارهای وابسته