پرش به محتوا

الاسلام هو الحکومة

از ویکی شیعه
(تغییرمسیر از الاسلام هو الحکومه)

اَلاِسلامُ هُوَ الحُکومة به‌معنای «اسلام، عین حکومت است»، عبارتی در فقه سیاسی است که امام خمینی، بنیان‌گذار جمهوری اسلامی ایران، برای بیان دیدگاه خود درباره نسبت اسلام و حکومت به کار برده است.[۱] بر اساس این دیدگاه، اسلام تنها شامل احکام فردی و عبادی نیست، بلکه برای اداره جامعه نیز احکام و اهدافی دارد و حکومت اسلامی مسئول اجرای این احکام و تحقق اهداف اجتماعی اسلام است.[۲] امام خمینی حکومت را از شئون ولایت پیامبر(ص) و از احکام اولیه اسلام می‌داند و آن را بر برخی احکام دیگر، مانند نماز، روزه و حج، مقدم می‌شمارد.[۳] این دیدگاه بر پیوند اسلام با سیاست و نقش حکومت در تحقق آموزه‌های اجتماعی اسلام تأکید دارد و از این جهت در مقابل دیدگاه‌های سکولار درباره تفکیک نهادهای دینی و سیاسی[۴] یا جدایی دین و سیاست قرار می‌گیرد.[۵]

امام خمینی این عبارت را در بحث ولایت فقیه و در تبیین روایتی از امام کاظم(ع) درباره جایگاه عالمان دینی به کار برده است. در این روایت، فقیهان به دژهای اسلام تشبیه شده‌اند.[۶] امام خمینی این تشبیه را به مسئولیت عالمان دینی در اداره امور جامعه مرتبط می‌کند و بر این باور است که فقیه برای ایفای این نقش باید عهده‌دار حکومت اسلامی باشد. از نظر او، این مسئولیت شامل اجرای احکام و حدود، برقراری عدالت، تأمین امنیت، اداره امور مالی و تعیین کارگزاران حکومت است.[۷]

امام خمینی در تبیین رابطه اسلام و سیاست، بر وجود ابعاد اجتماعی و سیاسی در آموزه‌ها و عبادات اسلامی نیز تأکید کرده است. او در سخنانی خطاب به حامد الگار اسلام‌شناس بریتانیایی می‌گوید:

اسلام اصلش دین سیاست است... اسلام یک دینی است که احکام عبادی‌اش هم سیاسی است. این جمعه، این خطبه‌های جمعه، آن عید، آن خطبه‌های عید، این جماعت، اجتماع، این مکه، این مشعر، این منا، این عرفات، همه‌اش یک مسائل سیاسی است.[۸]

پس از امام خمینی، برخی اندیشمندان به تفسیر این عبارت پرداخته‌اند. سید محمدمهدی میرباقری، با استناد به دیدگاه امام خمینی، حکومت را دربرگیرنده شئون مختلف اسلام دانسته و الاسلام هو الحکومة را بیانگر اصالت حکومت نسبت به احکام شرعی تفسیر کرده است.[۹] محمدجواد فاضل لنکرانی این عبارت را مهم‌ترین، بزرگترین و دقیق‌ترین نظریه فقهی و سیاسی امام خمینی دانسته است.[۱۰] احمد واعظی پژوهشگر فقه اسلامی در سده ۱۵ش از آن تقدم حکم حکومتی بر سایر احکام اولیه را برداشت کرده است.[۱۱] برخی پژوهشگران نیز این عبارت را نظریه نهایی امام خمینی درباره نسبت اسلام و حکومت و مبتنی بر عینیت اسلام و حکومت تفسیر کرده‌اند و معتقدند این دیدگاه از آیات ۱۳ سوره شوری و ۶۶ سوره مائده قابل استنباط است.[۱۲] سید علی فرحی در کتاب تحقیق فی القواعد الفقهیه، عبارت الاسلام هو الحکومة را ناظر به نمود و بروز بیرونی اسلام دانسته است.[۱۳]

پانویس

  1. خمینی، کتاب البیع، ۱۳۹۲ش، ج۲، ص۶۷۲.
  2. خمینی، کتاب البیع، ۱۳۹۲ش، ج۲، ص۶۷۲.
  3. خمینی، صحیفه امام، ۱۳۸۹ش، ج۲۰، ص۴۵۲.
  4. برقعی، سکولاریزم از نظر تا عمل، ۱۳۸۱ش، ص۱۸، ۲۵-۲۹.
  5. مسیری، العلمانیة الجزئیة و العلمانیة الشاملة، ۱۴۲۳ق، ج۲، ص۴۷۱ و ۴۷۲.
  6. کلینی، الکافی، ۱۴۰۷ق، ج۱، ص۳۸.
  7. خمینی، کتاب البیع، ۱۳۹۲ش، ج۲، ص۶۷۲.
  8. امام خمینی، صحیفه امام، ۱۳۸۹ش، ج۱۱، ص۳۶۲ و۳۶۳.
  9. «بررسی رویکرد امام خمینی(س) در تعریف فقه حکومتی»، پرتال امام خمینی.
  10. «الاسلام هو الحکومه مهم‌ترین نظریه فقهی-سیاسی امام است...»، شبکه اجتهاد.
  11. «زمینه های ثابت و متغیر در فقه اسلام»، المجمع العالمی للتقریب بین المذاهب الاسلامیه.
  12. فاضل لنکرانی و قاسمی، «تفسیری نو از نظریه الاسلام هو الحکومه و مستندات آن»، ص۷
  13. فرحی، تحقیق فی القواعد الفقهیه، ۱۴۳۰ق، ص۷۵۵.

منابع

  • «بررسی رویکرد امام خمینی(س) در تعریف فقه حکومتی»، پرتال امام خمینی، تاریخ درج مطلب: ۱۲ اسفند ۱۳۹۱ش؛ تاریخ بازدید: ۲۵ مرداد ۱۴۰۵ش.
  • «الاسلام هو الحکومه مهم‌ترین نظریه فقهی-سیاسی امام است...»، شبکه اجتهاد، تاریخ درج مطلب: ۵ اردیبهشت ۱۴۰۵ش، تاریخ بازدید: ۲۶ مرداد ۱۴۰۵ش.
  • «زمینه های ثابت و متغیر در فقه اسلام»، المجمع العالمی للتقریب بین المذاهب الاسلامیه، تاریخ درج مطلب: ۲ دی ۱۳۹۷ش، تاریخ بازدید: ۲۸ مرداد ۱۴۰۵ش.
  • برقعی، محمد، سکولاریزم از نظر تا عمل، تهران، قطره، چاپ اول، ۱۳۸۱ش.
  • خمینی، سید روح‌الله، صحیفه امام، تهران، موسسه تنظیم و نشر آثار امام خمینی(س)، چاپ پنجم، ۱۳۸۹ش.
  • خمینی، سید روح‌الله، کتاب البیع، تهران، مؤسسة تنظیم و نشر آثار الإمام الخمینی (قدس سره)، چاپ چهارم، ۱۳۹۲ش.
  • فاضل لنکرانی، محمدجواد و محمد قاسمی، «تفسیری نو از نظریه الاسلام هو الحکومه و مستندات آن»، دو فصلنامه علمی-تخصصی مطالعات فقه سیاست، شماره۳، سال دوم، بهار و تابستان ۱۴۰۱ش.
  • فرحی، سیدعلی، تحقیق فی القواعد الفقهیه، قم، مؤسسه النشر الاسلامی، چاپ اول، ۱۴۳۰ق.
  • کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، تهران، دار الکتب الاسلامیه، چاپ چهارم، ۱۴۰۷ق.
  • مسیری، عبدالوهاب، العلمانیة الجزئیة و العلمانیة الشاملة، بیروت، دارالشروق، ۱۴۲۳ق.