مقاله نامزد خوبیدگی

اباعبدالله (کنیه)

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو

اباعبدالله، کنیه امام حسین(ع) و امام صادق(ع). کنیه در فرهنگ عربی برای احترام‌گذاشتن به افراد به کار می‌رود. در روایات از امامان شیعه با کنیه‌های آنان یاد شده است. در کتاب‌های روایی آنگاه که واژه «اباعبدالله» بدون ذکر نام اصلی، به کار می‌رود، مراد امام صادق(ع) است.

کنیه در فرهنگ عربی

همچنین ببینید: کنیه


در فرهنگ عربی، کنیه اسمی است به‌جز اسم اصلی شخص که برای احترام‌گذاشتن به افراد به کار می‌رود.[۱] کنیه‌ها غالبا با «اَبو»، «اَبا» و «اَبی» و (به معنای پدر) و «اُمّ» (به معنای مادر) آغاز می‌شوند؛ مانند ابوالحسن، اباالقاسم، ابی‌بکر و ام‌کلثوم .[۲]

کنیه‌های مشترک امامان

در بیشتر احادیث، از امامان شیعه با کنیه آنها نام می‌‌برند.[۳] بیشتر کنیه‌های ائمه میان آنها مشترک است.[۴] برای مثال کنیه ابوجعفر، میان امام باقر(ع) و امام جواد(ع) مشترک است. همچنین چهار امام با کنیه ابوالحسن خوانده می‌شوند: امام علی(ع)، امام کاظم(ع)، امام رضا(ع) و امام هادی(ع).[۵]

کنیه اباعبدالله

کنیه اباعبدالله که در زبان عربی به صورت ابوعبدالله و ابی‌عبدالله هم به کار می‌رود، میان امام حسین(ع) و امام صادق(ع) مشترک است.[۶] برطبق کتاب تظلم الزهراء، پیامبر(ص) امام حسین(ع) را اباعبدالله نامیده است.[۷] کنیه‌گرفتن امام صادق(ع) به اباعبدالله نیز به جهت دومین فرزندش عبدالله افطح بوده است.[۸]

در کتاب‌های روایی، احادیث چندانی از امام حسین(ع) نقل نشده است.[۹] درمقابل بیشتر احادیث شیعه، از امام صادق(ع) روایت شده است.[۱۰] ازاین‌رو در منابع روایی کنیه «اباعبدالله» را بیشتر درخصوص امام صادق به کار برده‌اند و زمانی که کنیه «اباعبدالله» به تنهایی به کار برده شود و قید دیگری کنار آن ذکر نشود، منظور امام صادق(ع) است.[۱۱]

پانویس

  1. فرهنگ عمید، ذیل واژه «کنیه».
  2. فرهنگ دهخدا، ذیل واژه «کنیت».
  3. مدیر شانه‌چی، علم الحدیث، ۱۳۸۱ش، ص۱۹۲.
  4. مدیر شانه‌چی، علم الحدیث، ۱۳۸۱ش، ص۱۹۲.
  5. مدیر شانه‌چی، علم الحدیث، ۱۳۸۱ش، ص۱۹۲.
  6. مدیر شانه‌چی، علم الحدیث، ۱۳۸۱ش، ص۱۹۲.
  7. موسوعة کلمات الامام حسین، ۱۴۱۵ق، ص۳۹.
  8. پاکتچی، «جعفر صادق(ع)، امام»، ص۱۸۱.
  9. مدیر شانه‌چی، علم الحدیث، ۱۳۸۱ش، ص۱۹۲.
  10. شهیدی، زندگانی امام صادق، ۱۳۸۴ش، ص۶۱.
  11. سیفی مازندارنی، مقیاس الرواة، ۱۴۲۲ق، ص۲۷۵.

منابع

  • پاکتچی، احمد، «جعفر صادق(ع)، امام»، تهران، مرکز دائرة المعارف بزرگ اسلامی، ۱۳۸۹ش.
  • سیفی مازندرانی، علی‌اکبر، مقیاس الرواة فی کلیات علم الرجال، موسسة النشر السلامی، قم، ۱۴۲۲ق.
  • شهیدی، سیدجعفر، زندگانی امام صادق جعفر بن محمد(ع)، تهران، دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۸۴ش.
  • فرهنگ فارسی عمید.
  • لغت‌نامه دهخدا.
  • مدیر شانه‌چی، کاظم، علم الحدیث، قم، دفتر انتشارات اسلامی، چاپ شانزدهم، ۱۳۸۱ش.
  • معهد تحقیقات باقرالعلوم، موسوعة کلمات الامام حسین، قم، دانش، چاپ دوم، ۱۴۱۵ق/۱۳۷۴ش..