سید الساجدین

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو

سَیّدُ السّاجِدین به معنای سَروَر سجده‌کنندگان، از القاب امام زین‌العابدین(ع) چهارمین امام شیعیان است.[۱] شیخ صدوق در کتاب علل الشرایع، کثرت سجده‌های امام را دلیل آورده و در حدیثی از امام باقر(ع) نقل می‌کند که: پدرم (علی بن الحسین) هیچ‌گاه نعمتی را یاد نمی‌کرد، مگر این‌که سجده شکر را انجام می‌داد و آیه‌ای از کتاب خدا را نمی‌خواند که دارای سجده بود، مگر این‌که سجده به‌جا می‌آورد و هر گاه خداوند، خطری یا مکر حیله‌گری را از او بر طرف می‌ساخت، به سجده می‌افتاد و هر وقت از نماز فارغ می‌شد، سجده می‌کرد و زمانی که موفق می‌شد بین دو نفر را اصلاح کند، سر بر سجده می‌گذاشت و این آثار سجود، در تمام اعضای هفت‌گانه سجده او نمایان بود؛ پس به این علت، سجاد نامیده شد.[۲] جزایری، دلیل اعطای لقب سید الساجدین را همین روایت بیان می‌کند[۳] و باقر شریف قرشی هم گفته که در تاریخ اسلام، تنها امام سجاد به سید الساجدین و زین العابدین ملقب شده است.[۴]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ابن ابی الثلج، تاریخ اهل‌البیت، ۱۴۱۰ق، ص۱۳۱.
  2. صدوق، علل الشرایع، ۱۳۸۵ق، ج۱، ص۱۳۳.
  3. جزایری، ریاض الابرار، ۱۴۲۷ق، ج۲، ص۱۳.
  4. قرشی، حیاة الامام زین العابدین، ۱۴۰۹ق، ج۱، ص۱۸۷.

منابع

  • صدوق، محمد بن علی، علل الشرایع، نجف، المکتبة الحیدریة، ۱۳۸۵ق.
  • قرشی، باقر شریف، حیاة الامام زین العابدین، بیروت، دارالاضواء، ۱۴۰۹ق.
  • ابن ابی الثلج، تاریخ اهل‌البیت، قم، آل‌البیت، ۱۴۱۰ق.
  • جزایری، سید نعمت‌الله، ریاض الابرار، بیروت، مؤسسة التاریخ العربی، ۱۴۲۷ق.