ذوالثفنات

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو
امام باقر(ع):

ِ وَ لَقَدْ کانَ تَسْقُطُ مِنْهُ کلَّ سَنَةٍ سَبْعُ ثَفِنَاتٍ مِنْ مَوَاضِعِ سُجُودِهِ لِکثْرَةِ صَلَاتِهِ وَ کانَ یجْمَعُهَا فَلَمَّا مَاتَ دُفِنَتْ مَعَه؛ از مواضع سجود امام سجاد(ع) هر ساله هفت ثفنه برگرفته می‌شد چرا که حضرت بسیار نماز می‌خواند؛ این ثفنه‌ها را جمع می‌کرد و چون که درگذشت با او دفن شدند.

مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۴ق، ج۴۶، ص۶۱.

ذوالثًفِنات، به معنای صاحب پینه‌ها، از القاب امام سجاد(ع).

ثَفِنه، به‌معنای پینه زانو و سینۀ شتر است.[۱] امام سجاد(ع) را به‌جهت آنکه زیاد سجده می‌کرد به‌گونه‌ای که پیشانی‌اش پینه می‌بست، ذوالثفنات می‌گفتند[۲] بنا بر پاره‌ای روایات آن حضرت سالیانه چندین بار پینه‌ها را از بدنش جدا می‌کرد.[۳] هنگامی‌که آن حضرت از دنیا رفت، آن‌ها را با او دفن کردند.[۴]

عبداﷲ بن وهَب راسبی،[۵] رئیس خوارج و علی بن عبدالله بن عباس[۶] نیز به ذوالثفنات مشهور بودند.[۷]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. ابن منظور، لسان العرب، ۱۴۱۴ق، ج۱۳، ص۷۸(ذیل واژه ثفن).
  2. یعقوبی، تاریخ الیعقوبی، دارصادر، ج۲، ص۳۰۳.
  3. صدوق، علل الشرایع، ۱۳۸۵ق، ج۱، ص۲۳۳.
  4. مجلسی، بحارالانوار، ۱۴۰۴ق، ج۴۶، ص۶۱.
  5. بلاذری، انساب الاشراف، ۱۳۹۴ق، ج۲، ص۳۶۰؛ طبری، تاریخ الامم و الملوک، ۱۳۸۷ق، ج۵، ص۷۵.
  6. بلاذری، انساب الاشراف، ۱۳۹۸ق، ج۴، ص۷۱.
  7. ابن ابی‌الحدید، شرح نهج البلاغه، ۱۴۰۴ق، ج۱۰، ص۷۹؛ مدرس تبریزی، ریحانة الادب، ۱۳۶۹ش، ج۱، ص۲۵۵.

منابع

  • ابن منظور، محمد بن مکرم، لسان العرب، تحقیق: احمد فارس، بیروت، دار الفکر، ۱۴۱۴ق.
  • ابن ابی‌الحدید معتزلی، شرح نهج البلاغة، انتشارات کتابخانه آیت‌الله مرعشی، قم، ۱۴۰۴ق.
  • بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الأشراف(ج۲)، تحقیق: محمدباقر محمودی، بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، ۱۹۷۴م/۱۳۹۴ق.
  • بلاذری، احمد بن یحیی، انساب الأشراف(ج۴)، تحقیق: عبدالعزیز الدوری، بیروت، جمعیة المستشرقین الألمانیة، ۱۹۷۸م/۱۳۹۸ق.
  • صدوق، علل الشرائع، تحققیق: سید محمدصادق بحرالعلوم، نجف، منشورات المکتبة الحیدریة، ۱۳۸۵ق/۱۹۶۶م.
  • طبری، محمد بن جریر، تاریخ الأمم و الملوک، تحقیق: محمد أبوالفضل ابراهیم، بیروت، دار التراث، ۱۳۸۷ق/۱۹۶۷م.
  • مجلسی، محمدباقر، بحارالأنوار، بیروت، مؤسسة الوفاء، ۱۴۰۴ق.
  • مدرس تبریزی، میرزا محمدعلی، ریحانة الادب، تهران، تهران، انتشارات خیام، ۱۳۶۹ش.
  • یعقوبی، احمد بن ابی‌یعقوب، تاریخ الیعقوبی، بیروت،‌ دار صادر، بی‌تا.