زین العابدین

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو

زَیْنُ الْعابدین از مشهورترین لقب‌های امام سجاد(ع) امام چهارم شیعیان است. علت اعطای این لقب را به امام سجاد، کثرت زهد و عبادت گفته‌اند؛[۱] تا آن‌جا که نقل شده در تاریخ اسلام، احدی جز علی بن الحسین(ع) به زین العابدین و سید الساجدین ملقب نشده است.[۲]
در کشف الغمّه آمده که سبب ملقب شدن آن حضرت به لقب «زین العابدین» آن است که شبی امام در محراب عبادت به تهجد ایستاده بود؛ پس شیطان به صورت مار عظیمی ظاهر شد که آن حضرت را از عبادت خود منصرف گرداند، اما حضرت به او ملتفت نشد. پس آمد و انگشت بزرگ پای آن حضرت را در دهان گرفت و گزید به نحوی که آن حضرت را متألم نمود، اما باز متوجه او نگردید. چون از نماز فارغ گشت، دانست که شیطان است، او را سب کرد و لطمه زد و فرمود: دور شو‌ای ملعون، و باز متوجه عبادت خود شد. پس از آن، صدای هاتفی را شنید که سه مرتبه او را ندا کرد: أنْتَ زَینُ الْعابدین، «تویی زینت عبادت‌کنندگان»، پس از این در میان مردم به این لقب مشهور گشت.[۳]

جستارهای وابسته

پانویس

  1. قرشی، حیاة الامام زین‌العابدین، ۱۴۰۹، ج۱، ص۱۴۵و۱۴۶.
  2. قرشی، حیاة الامام زین‌العابدین، ۱۴۰۹، ج۱، ص۱۸۷.
  3. اربلی، کشف الغمة، ۱۴۲۱ق، ج۲، ص۶۱۹.

منابع

  • قرشی، باقر شریف، حیاة الامام زین العابدین، بیروت، دارالاضواء، ۱۴۰۹ق.
  • اربلی، علی بن عیسی، کشف الغمة فی معرفة الأئمة، رضی، ۱۴۲۱ق.