تسنیم
تَسنیم نام چشمهای در بهشت است که مقربان خدا از آن مینوشند.[۱] بنا بر توصیف قرآن کریم، مؤمنان در باغهای پرنعمت الهی بر کرسیهای خود مینشینند و از شرابی سر به مهر به نام رحیق سیراب میشوند. مهر این شراب از مشک است و قرآن دسترسی به آن را سزاوار رقابت و مسابقه مؤمنان میداند.[۲] این شراب با تسنیم آمیخته است.[۳]
به نظر علامه طباطبایی، چشمه تسنیم از شراب رحیق برتر است، زیرا آمیختگی آن با تسنیم، دلپذیری بیشتری به آن میبخشد و مقربان خدا از این چشمه مینوشند. از این رو، مقام آنان بالاتر از نیکانی است که تنها با شراب رحیق سرمست میشوند. با این حال، صرف آمیختگی رحیق با تسنیم و وصف قرآن از این ترکیب، نمیتواند دلیل برتری باشد، مگر آنکه این برتری از طریق برخی روایات یا از معنای کلمه «مقربان» نسبت به «ابرار» اثبات شود.[۴]
رخی منابع توصیف کردهاند که تسنیم نهری است جاری در هوا و هرگاه اهل بهشت بخواهند، در ظرف آنها ریخته میشود.[۵] ابنعباس و ابنمسعود روایت کردهاند که تسنیم نام آبی است که از زیر عرش روان است و بهترین نوشیدنی بهشتی به شمار میآید؛ این چشمه از مصادیق آیه ۱۷ سوره سجده «فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما اُخْفِیَ لَهُم مِنْ قُرَّةِ اَعْیُنٍ» است[۶]
مراغی، نویسنده کتاب تفسیری المراغی، معتقد است از آیات قرآن و نوشتههای اکثر مفسران نمیتوان بهطور قطع دریافت که محتوای چشمه تسنیم آب است یا نوشیدنی دیگر؛ با این حال، برخی مفسران و مترجمان، ناخودآگاه کلمه «آب» را به نام تسنیم افزودهاند.[۷]
پانویس
- ↑ سوره مطففین آیه ۲۷ و ۲۸.
- ↑ سوره مطففین آیه ۲۶.
- ↑ سوره مطففین آیه ۲۷ و ۲۸.
- ↑ علامه طباطبایی، المیزان، ۱۴۱۷ق، ج۲۰، ص ۲۳۹.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ۱۴۱۵ق، ج۱۰، ص ۶۹۳.
- ↑ طبرسی، مجمع البیان، ۱۴۱۵ق، ج۱۰، ص ۶۹۳؛ میبدی، کشف الاسرار، ۱۳۷۱ش، ج ۱۰، ص ۴۱۹؛ ابوالفتوح رازی، روض الجِنان، ۱۴۰۸ق، ج۲۰، ص ۱۹۱ـ۱۹۲.
- ↑ برای نمونه رجوع کنید به مراغی، تفسیر المراغی، ۱۹۸۵م، ج۳۰، ص۸۲.
منابع
- شریف الرضی، محمد بن حسین، نهج البلاغة (للصبحی صالح)، قم، نشر هجرت، چاپ اول، ۱۴۱۴ق.
- ابوالفتوح رازی، حسین بن علی، روض الجنان و روح الجنان فی تفسیر القرآن، تحقیق: محمدجعفر یاحقی، محمدمهدی ناصح، مشهد، بنیاد پژوهشهای اسلامی آستان قدس رضوی، ۱۴۰۸ق.
- ازهری، محمد بن احمد، تهذیب اللغة، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، ۱۴۲۱ق.
- علامه طباطبایی، سید محمدحسین، المیزان فی تفسیر القرآن، قم، دفتر انتشارات اسلامی، ۱۴۱۷ق.
- طبرسی، فضل بن حسن، مجمع البیان فی تفسیر القرآن، بیروت: موسسة الاعلمی للمطبوعات، الطبعة الاولی، ۱۴۱۵ق.
- مراغی، احمد مصطفی، تفسیر المراغی، بیروت، دارالفکر، ۱۹۸۵م.
- میبدی، احمد، کشف الاسرار و عدة الابرار، به همت علیاصغر حکمت، تهران، امیرکبیر، چاپ پنجم، ۱۳۷۱ش.
پیوند به بیرون
- منبع مقاله: دانشنامه جهان اسلام