مقاله قابل قبول
بدون ناوبری
استناد ناقص
شناسه ارزیابی نشده
عدم جامعیت

راسخون در علم

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو

راسِخون در علم، بر اساس معنای لغوی شامل کسانی می‌شود که در علم و دانش، ثابت قدم هستند.[۱] قرآن کریم تعبیر راسخون در علم را دو مرتبه استفاده کرده است:[۲]

  • آیه۱۶۲ سوره نساء: خداوند خطاب به پیامبر (ص) می‌گوید راسخان در علم، به آنچه بر تو و پیش از تو نازل شده ایمان دارند.[۳]
  • آیه۷ سوره آل عمران نیز می‌فرماید: «تأویل آیات الهی را جز خدا کسی نمی‌داند و راسخون در علم [ آنان که ] می‌گویند ما بدان ایمان آوردیم».[۴]

در تطبیق معنای راسخون در علم دو دیدگاه وجود دارد:

  • براساس بسیاری از روایات، مراد از «راسخون در علم»، پیامبر(ص) و ائمه(ع) هستند که از تأویل آیات متشابه قرآنی نیز آگاهی دارند.[۵]
  • برخی دیگر از روایات، مراد از «راسخون در علم» را [مطابق با معنای لغوی]، هر کسی می‌دانند که دانش و علم در وجودش استقرار یافته است که پیامبر(ص) و ائمه(ع) مصداق‌های حقیقی و برتر آنان هستند.[۶] بر اساس این روایات، راسخون از تاویل آیات قرآن آگاهی ندارند، بلکه در برابر اسرار غیبی تسلیم هستند.[۷]

پانویس

  1. قرشی، قاموس قرآن، ۱۳۷۱ش، ج۳، ص۸۸.
  2. فرهنگ‌نامه علوم قرآن، ذیل «آیه راسخین».
  3. « لکِنِ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ مِنْهُمْ وَ الْمُؤْمِنُونَ يُؤْمِنُونَ بِما أُنْزِلَ إِلَيْکَ وَ ما أُنْزِلَ مِنْ قَبْلِکَ؛  (ترجمه: لیکن راسخان آنان در دانش ، و مؤمنان ، به آنچه بر تو نازل شده و به آنچه پیش از تو نازل گردیده ایمان دارند»).
  4. « فَأَمَّا الَّذينَ في‏ قُلُوبِهِمْ زَيْغٌ فَيَتَّبِعُونَ ما تَشابَهَ مِنْهُ ابْتِغاءَ الْفِتْنَةِ وَ ابْتِغاءَ تَأْويلِهِ وَ ما يَعْلَمُ تَأْويلَهُ إِلاَّ اللهُ وَ الرَّاسِخُونَ فِي الْعِلْمِ يَقُولُونَ آمَنَّا بِهِ کُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا وَ مايَذَّکَّرُ إِلاَّ أُولُوا الْأَلْبابِ؛  (ترجمه: اما آنها که در دلشان میل به باطل است، به سبب فتنه‏‌جویى و میل به تأویل از متشابهات پیروى می‌‏کنند، در حالى که تأویل آن را جز خداى نمی‌داند و آنان که قدم در دانش استوار کرده‌‏اند می گویند ما بدان ایمان آوردیم همه از جانب پروردگار ماست. و جز خردمندان پند نمی‌گیرند»).
  5. کلینی، اصول کافی، ۱۳۸۷ش، ج۱، ص۵۷۷.
  6. مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ۱۳۸۰ش، ج۲، ص۴۴۱.
  7. نهج البلاغه، ترجمه محمد دشتی، ۱۳۷۹ش، خطبه۹۱، ص۱۵۷.

منابع

  • قرآن کریم، ترجمه استاد آیتی.
  • فرهنگ‌نامه علوم قرآنی، تهران، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، ۱۳۹۴ش.
  • قرشی، علی اکبر، قاموس قرآن، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۷۱ش.
  • کلینی، اصول کافی، ترجمه مهدی آیت اللهی، تهران، نشر جهان آرا، ۱۳۸۷ش.
  • مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، تهران، دارالکتب الاسلامیه، ۱۳۸۰ش.
  • نهج البلاغه، تصحیح و ترجمه محمد دشتی، قم، نشر مشهور، ۱۳۷۹ش.