بیداء

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو

بَیداء، بیابانی بی‌آب و علف میان مکه و مدینه.[۱] این بیابان در دو کیلومتری مسجد شجره به سمت مکه قرار دارد.[۲] در روایات واقعه فرو رفتن زمین در این بیابان یکی از نشانه‌های ظهور عنوان شده است.[۳]

نام این مکان در حدیث خَسفِ بَیداء (فرو رفتن در سرزمین بیداء) مطرح شده است که روایات شیعه و اهل سنت آن را از علائم ظهور بیان کرده‌اند.[۴]

در روایتی از امام باقر(ع) آمده است در آخرالزمان، وقتی سپاه سُفیانی وارد سرزمین بیداء می‌شود، منادی از آسمان ندا می‌دهد: «ای دشت! آن قوم را نابود ساز»؛ سپس زمین، لشکر سفیانی را فرو برده و همگی به جز سه نفر از بین می‌روند.[۵]

بر پایه منابع فقهی، نماز خواندن در این بیابان مکروه است و در آینده، عذاب الهی بر این مکان نازل می‌شود.[۶]

پانویس

  1. یاقوت حموی، معجم البلدان، ۱۹۹۵م، ج۱، ص۵۲۳.
  2. شاهرودی، فرهنگ فقه، ۱۳۹۲ش، ج‌۲، ص۱۶۰-۱۶۱.
  3. نعمانی، ترجمه غیبت نعمانی، ۱۳۷۶ش، ص۳۵۶-۳۵۷.
  4. صنعانی، المصنف، بی‌تا، ج۱۱، ح۲۰۷۶۹؛ کوفی، المصنف، ۱۴۰۹ق، ح۱۹۰۶۶؛ کلینی، کافی، ۱۴۰۱ق، ج۸، ص۳۱۰؛ صدوق، خصال، ۱۴۱۶ق، ج۱، ص۳۰۳؛ نعمانی، الغیبة، مکتبة الصدوق، ص۲۵۷، ح۱۵.
  5. نعمانی، الغیبة، مکتبة الصدوق، ص۲۷۹، باب۱۴، ح۶۷.
  6. نجفی، جواهر الکلام، ۱۳۶۲ش، ج۸، ص۳۴۹.

منابع

  • صدوق، محمد بن علی، کتاب الخصال، به کوشش علی اکبر غفاری، قم، نشر اسلامی، چاپ پنجم، ۱۴۱۶ق.
  • صنعانی، عبدالرزاق، المصنف، به کوشش حبیب الرحمن الاعظمی، بی‌جا، المجلس العلمی، بی‌تا.
  • کلینی، محمد بن یعقوب، الکافی، به کوشش علی اکبر غفاری، بیروت،دار التعارف، چاپ سوم، ۱۴۰۱ق.
  • کوفی، ابن ابی شیبه، المصنف، تحقیق سعید اللحام، بیروت، دارالفکر، ۱۴۰۹ق.
  • نجفی، محمدحسن، جواهر‌ الکلام‌ فی‌ شرح‌ شرایع‌ الاسلام، تهران،‌دار الکتب‌ الاسلامیه، ۱۳۶۲ش.
  • نعمانی، محمد بن ابراهیم، کتاب الغیبه، به کوشش علی اکبر غفاری، تهران، مکتبة الصدوق، بی‌تا.
  • نعمانی، محمد بن ابراهیم، ترجمه غیبت نعمانی، غفاری، محمدجواد، تهران، نشر صدوق، ۱۳۷۶ش.
  • هاشمی شاهرودی، سیدمحمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت علیهم السلام، قم، مؤسسه دایرة المعارف فقه اسلامی، ۱۳۹۲ش.
  • یاقوت حموی، ابوعبدالله، معجم البلدان، بیروت،دار صادر، ۱۹۹۵م.