انگشتر سلیمان

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو

انگشتر سلیمان، از نشانه‌ها و نمادهای نبوت وقدرت سلیمان(ع) بوده و از مواریث نبوت به حساب می‌آید كه به انبیاء بعدی منتقل شد تا به امامان شیعه رسید. به باور شیعیان این انگشتر اکنون نزد حضرت مهدی(عج) است و در هنگام ظهور، آن را همراه خواهد داشت. در كتاب‌های تاریخی، قصص انبیا و تفسیر، مطالبی درباره آن آمده که صحیح نیست و از اسرائیلیات است.

ویژگی‌های ظاهری

در روایات فریقین، مطالبی درباره جنس، شکل ونقش روی این انگشتر نقل شده که مهمترین آنان عبارت است از:

  • امام رضا(ع) فرمود:نقش انگشتر حضرت سلیمان(ع)چنین است:«منزه است خداوندی که جنیان را به کلمات خود لجام کرد.»[۵]
  • سلیمان قندوزی حنفی در کتابش می نویسد:"نقش آن اسم اعظم بود كه مركب از حروف مقطعه اوائل سوره های قرآن بود."[۶]
  • ابن عساکر نوشته:" لا اله الا اللّه وحده لاشریك له محمد رسول الله."نقش این انگشتر است.[۷]

ویژگی‌های معنوی

ازمجموع احادیث فریقین استفاده می شوداین انگشتر دارای خصوصیت ویژه‌ای است. مهم‌ترین آنها عبارت است از:

  1. امام صادق(ع) فرمود: «خداوند پادشاهی سلیمان را در انگشترش قرار داده بود. پس هرگاه آن انگشتر را در دست می کرد، جن و انس و شیاطین و همه پرندگان و وحشیان نزد او حاضر می‌شدند، و از او اطاعت می کردند.»[۸]
  2. خاتم حضرت سلیمان از نشانه‌های نبوت و حكومت او بوده، مانند عصای موسی، اما پیامبری و حكومتش به آن وابسته نبود.
  3. این انگشتر جزء مواریث نبوت است که نزد امامان معصوم بوده و گاهی برای حقانیت وصایت و امامت خود به آن احتجاج می كردند. حسین بن موسی بن جعفر می گوید: روزی در دست امام رضا(ع) یك انگشتری از نقره دیدم كه باریك و نازك شده بود. گفتم: شخصی مثل شما چنین انگشتری می پوشد؟ گفت: این، انگشتری سلیمان بن داود است.[۹]
  4. الان نزد حضرت مهدی (ع)است و درعصر ظهور نمایان می‌شود[۱۰] امام باآن کافران و مؤمنان واقعی را تشخیص و جدا می‌سازد.

پانویس

  1. مجلسی، بحار الانوار، ج ۲۶، ص ۲۲۲.
  2. هیثمی، مجمع الزوائد،ج ۵، ص ۱۵۲
  3. بحرانی، مدینة المعاجر،ج ۱، ص ۲۴۵،مجلسی، بحارالانوار،ج ۲۷، ص ۳۴.
  4. ابن شهر آشوب، مناقب آل ابی طالب،ج ۳، ص ۴۴۴.
  5. صدوق، عیون اخبار الرضا، ج ۱، ص ۶۰
  6. قندوزی، ینابیع الموده، ج ۳، باب ۹۷، ص ۵۴
  7. ابن عساكر، تاریخ مدینة دمشق، ج ۲۲، ص ۲۴۵
  8. مجلسی، بحارالانوار، ج۱۴، ص۹۹
  9. مجلسی، بحارالانوار،ج ۲۶،ص ۲۲۲
  10. مجلسی، بحار الانوار، ج ۵۲،ص ۱۹۴، قزوینی ابن ماجة، سنن، ج ۲، ب ۳۱، ص ۱۳۵۱، ح۴۰۶۶، محمد بن عیسی ترمذی، سنن، ج ۵، ص ۲۱.

منابع

  • مجلسی، محمد باقر، بحارالأنوار، تهران، دارالكتب الاسلامیه، ۱۳۹۰ ق.
  • بحرانی، سید هاشم، مدینة المعاجز، تحقیق عزت الله مولائی همدانی، قم، مؤسسة معارف اسلامی، ۱۴۱۳ق.
  • هیثمی، نورالدین علی بن ابی‌بكر، مجمع الزوائد و منبع الفوائد، بیروت، دارالكتب العلمیه،۱۴۰۸ق.
  • ابن شهرآشوب، مناقب آل ابی طالب، تحقیق لجنة من اساتذة النجف الاشرف، نجف، مطبعة الحیدریه، ۱۳۷۶ ق.
  • صدوق، محمد بن علی بن بابویه قمی، عیون اخبار الرضا، بیروت، داراحیاء التراث العربی، ۱۴۰۴ ق.
  • قندوزی، سلیمان حنفی، ینابیع الموده، بیروت، مؤسسة الأعلمی للمطبوعات، [بی تا].
  • ابن عساكر، ابوالقاسم علی بن حسن، تاریخ مدینة دمشق الكبیر، تحقیق علی شیری، بیروت، دارالفكر، ۱۴۱۵ ق.
  • صفار،ابوجعفر محمد بن الحسن، بصائر الدرجات، تهران، مؤسسة الأعلمی، ۱۳۶۲.
  • كلینی، محمد بن یعقوب، الأصول من الكافی، تهران، مكتبة الصدوق، ۱۳۸۱ ق.
  • مفید، محمد بن محمد بن نعمان، الأرشاد فی معرفة حجج الله علی العباد، قم، مكتبة بصیرتی، [بی تا].
  • ابن ماجه،ابوعبدالله محمد بن یزید قزوینی، سنن، تحقیق محمد فؤاد عبدالباقی، داراحیاءالتراث العربی.
  • ترمذی، محمد بن عیسی بن سوره، سنن، تصحیح عبدالرّحمن محمد عثمان، بیروت، دارالفكر، ۱۴۰۳ق.
  • طبرسی، ابو منصور احمد بن علی بن ابی طالب،الإحتجاج، تحقیق ابراهیم بهادری و محمد هادی به، قم،اسوه، ۱۴۲۵ق.

پیوند به بیرون