کاربر:E.amini/صفحه تمرین
| کشور | وضعیت قانونی روزه‌خواری علنی | اشخاص مشمول | مجازات یا پیامد قانونی | مبنای قانونی / توضیح |
|---|---|---|---|---|
 ایران
|
جرم مستقلی با عنوان «روزه‌خواری» در قانون مجازات اسلامی وجود ندارد؛ روزه‌خواری علنی ممکن است تحت مقررات عمومی مربوط به تظاهر به فعل حرام در ملأعام پیگیری شود. | بسته به عنوان قانونی مورد استناد | ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی برای تظاهر به عمل حرام در انظار عمومی یا معابر مجازات پیش‌بینی کرده است. | ماده ۶۳۸ قانون مجازات اسلامی عنوان عام «تظاهر به عمل حرام» در انظار عمومی یا معابر را مورد حکم قرار می‌دهد و روزه‌خواری علنی در برخی رویه‌های قضایی و انتظامی ذیل این عنوان مورد استناد قرار گرفته است. |
 عربستان سعودی
|
خوردن و آشامیدن علنی در ساعات روز رمضان ممنوع است؛ وضعیت آن در قالب مقررات رفتار عمومی و دستورهای اجرایی اعمال می‌شود. | عموم اشخاص حاضر در مکان‌های عمومی | پیامد دقیق بسته به مبنای قانونی و نوع تخلف متفاوت است. | راهنمای رسمی سفر دولت بریتانیا برای عربستان سعودی اعلام می‌کند که در ساعات روز رمضان نباید در ملأعام، از جمله داخل خودرو، غذا خورد، نوشید، سیگار کشید یا آدامس جوید. |
 اردن
|
جرم‌انگاری شده است. | عموم اشخاص | حبس تا یک ماه یا جریمه نقدی | ماده ۲۷۴ قانون مجازات اردن، افطار علنی در ماه رمضان را جرم دانسته است. |
| الگو:Country data کویت | جرم‌انگاری شده است. | عموم اشخاص | جریمه تا ۱۰۰ دینار کویت و/یا حبس تا یک ماه؛ امکان تعطیلی محل عمومی نیز وجود دارد. | قانون شماره ۴۴ سال ۱۹۶۸ درباره تظاهر به افطار در ماه رمضان، افطار علنی در مکان عمومی را جرم می‌داند. |
| الگو:Country data قطر | جرم‌انگاری شده است. | عموم اشخاص | حبس تا سه ماه و/یا جریمه تا ۳۰۰۰ ریال قطر | ماده ۲۶۷ قانون مجازات قطر، خوردن یا آشامیدن علنی در روز رمضان را جرم دانسته است. |
| پرونده:Flag of Oman.svg عمان | جرم‌انگاری شده است. | عموم اشخاص | حبس از ۱۰ روز تا سه ماه | ماده ۲۷۷ قانون جزای عمان، خوردن، آشامیدن یا استعمال موادی را که موجب نقض روزه می‌شود، به‌صورت علنی در ساعات روز رمضان جرم دانسته است. |
 بحرین
|
مقررات محدودکننده برای خوردن و آشامیدن علنی در رمضان وجود دارد. | عموم اشخاص | بسته به مبنای قانونی، امکان جریمه یا حبس وجود دارد. | خوردن، آشامیدن یا استعمال دخانیات در ملأعام در ساعات روز رمضان در منابع رسمی به‌عنوان رفتاری ممنوع یا قابل تعقیب گزارش شده است. |
 مراکش
|
جرم‌انگاری شده است. | اشخاصی که به‌طور شناخته‌شده مسلمان باشند. | حبس از یک تا شش ماه و جریمه نقدی | ماده ۲۲۲ قانون مجازات مراکش، افطار علنی شخصی را که شناخته‌شده مسلمان باشد و بدون عذر شرعی روزه خود را در مکان عمومی بشکند، جرم دانسته است. |
 عراق
|
ممنوعیت از طریق دستور مقام عمومی و مقررات کیفری مربوط به نقض دستورات قانونی. | عموم اشخاص | نقض دستور مقام عمومی می‌تواند مشمول مجازات مقرر در قانون مجازات شود. | وزارت کشور عراق در سال ۲۰۲۳ خوردن و آشامیدن در اماکن عمومی در ساعات روز رمضان را ممنوع اعلام کرد. |
 پاکستان
|
جرم‌انگاری و محدودیت قانونی شده است. | اشخاصی که بنا بر احکام اسلام مکلف به روزه هستند؛ همچنین مقرراتی درباره اماکن عمومی و عرضه غذا وجود دارد. | برای برخی مصادیق، حبس تا سه ماه یا جریمه یا هر دو | «فرمان احترام به رمضان ۱۹۸۱» (Ehtram-e-Ramazan Ordinance) خوردن، آشامیدن یا استعمال دخانیات در اماکن عمومی در ساعات روز رمضان را برای افراد مشمول ممنوع می‌کند. |
| الگو:Country data مالزی | در سطح فدرال و ایالتی، تحت قوانین جزایی شرعی جرم‌انگاری شده است. | عمدتاً مسلمانان و اشخاص مشمول صلاحیت دادگاه‌های شرعی؛ دامنه دقیق بسته به ایالت متفاوت است. | در مناطق فدرال: جریمه تا ۱۰۰۰ رینگیت یا حبس تا شش ماه یا هر دو. | ماده ۱۵ قانون جرائم کیفری شرعی مناطق فدرال ۱۹۹۷، خوردن، آشامیدن یا استعمال دخانیات به‌صورت علنی در ساعات روز رمضان را جرم می‌داند. |
| الگو:Country data مالدیو | جرم‌انگاری شده است. | اشخاصی که قانوناً مکلف به روزه هستند. | مجازات کیفری طبق قانون مجازات مالدیو | ماده ۶۱۱ قانون مجازات مالدیو، خوردن، آشامیدن یا استعمال دخانیات در مکان عمومی در ساعات روز رمضان را برای فرد مکلف به روزه جرم می‌داند. |
| الگو:Country data برونئی | جرم‌انگاری شده است. | عموم اشخاص | جریمه تا ۴۰۰۰ دلار برونئی یا حبس تا یک سال یا هر دو | ماده ۱۹۵ قانون جزای شرعی برونئی، مصرف علنی غذا، نوشیدنی یا دخانیات در ساعات روز رمضان را جرم دانسته است. |
| الگو:Country data امارات متحده عربی | در قانون کیفری فدرال فعلی، جرم مستقلی برای خوردن یا آشامیدن در ملأعام در رمضان وجود ندارد. | عموم اشخاص | در سطح فدرال مجازات کیفری مستقلی برای صرف خوردن و آشامیدن علنی در رمضان مقرر نشده است. | قانون فدرال شماره ۳۱ سال ۲۰۲۱ درباره جرایم و مجازات‌ها جایگزین قانون پیشین شده است. مقررات سابق مربوط به جرم‌انگاری خوردن و آشامیدن در ملأعام در رمضان در قانون فدرال جدید وجود ندارد. |
 مصر
|
جرم مستقلی برای روزه‌خواری علنی در قانون کیفری وجود ندارد. | عموم اشخاص | مجازات کیفری مشخصی برای صرف خوردن یا آشامیدن علنی در رمضان در قانون کیفری پیش‌بینی نشده است. | وزارت کشور مصر اعلام کرده است که در قانون مجازات، قانونی که خوردن یا آشامیدن علنی در ساعات روز رمضان را جرم کند وجود ندارد. |
 تونس
|
جرم مستقلی برای روزه‌خواری علنی در قانون کیفری وجود ندارد. | عموم اشخاص | مجازات کیفری صریحی برای صرف خوردن یا آشامیدن علنی در رمضان در قانون مجازات پیش‌بینی نشده است. | |
 اندونزی
|
قانون کیفری ملی، جرم مستقلی برای روزه‌خواری علنی در سراسر کشور مقرر نکرده است؛ اما در برخی مناطق مقررات محلی وجود دارد. | بسته به مقررات محلی | مجازات در مناطق دارای مقررات محلی متفاوت است. | برخی شهرها و مناطق، برای فعالیت رستوران‌ها و خوردن، آشامیدن یا سیگار کشیدن در اماکن عمومی در ماه رمضان مقررات محلی وضع کرده‌اند؛ این مقررات قابل تعمیم به کل اندونزی نیست. |
| الگو:Country data بنگلادش | جرم مستقلی برای روزه‌خواری علنی در قانون کیفری ملی شناسایی نشده است. | عموم اشخاص | مجازات کیفری مشخصی برای صرف روزه‌خواری علنی در رمضان در قوانین ملی وجود ندارد. | در قوانین ملی بنگلادش مقرره کیفری مستقلی مشابه قوانین برخی کشورهای خاورمیانه که خوردن یا آشامیدن علنی در روز رمضان را جرم بداند، شناسایی نشده است. |
سازمان‌های تبلیغی اسلامی به سازمان‌ها و تشکل‌هایی گفته می‌شود که دعوت و تبلیغ اسلام و ترویج آموزه‌های اسلامی، از اهداف یا فعالیت‌های اصلی آنهاست. این سازمان‌ها و تشکل‌ها در دوره‌های مختلف تاریخ اسلام و در میان سنت‌های گوناگون اسلامی شکل گرفته‌اند. برخی از آنها به صورت مردمی و مستقل از دولت‌ها فعالیت کرده‌اند و برخی دیگر در ارتباط با نهادهای دینی یا ساختارهای رسمی حکومت‌ها شکل گرفته‌اند.
سازمان‌های تبلیغی اهل‌سنت
جماعت تبلیغ
جماعت تبلیغ تشکلی دینی و تبلیغی است که در دههٔ ۱۹۲۰ میلادی به رهبری محمد الیاس کاندِهلوی در منطقهٔ میوات در هند بریتانیا شکل گرفت. فعالیت این جماعت بر دعوت مسلمانان به تقویت دینداری و پایبندی به اعمال و آموزه‌های اسلامی استوار است. تبلیغ چهره‌به‌چهره و اعزام گروه‌های تبلیغی به مناطق مختلف، از شیوه‌های اصلی فعالیت آن به شمار می‌رود.[۱۹]
جماعت تبلیغ بیشتر بر اصلاح دینی فردی و دعوت مسلمانان به انجام اعمال دینی تمرکز دارد و در فعالیت‌های خود از ورود مستقیم به رقابت‌های حزبی و سیاسی پرهیز کرده است.[۲۰] اعضای جماعت در قالب گروه‌های تبلیغی برای دوره‌هایی از محل زندگی خود خارج می‌شوند و در مناطق مختلف به فعالیت می‌پردازند. این جماعت از اواخر سدهٔ بیستم به یکی از شبکه‌های تبلیغی فراملی مسلمانان تبدیل شد و در بخش‌هایی از آسیا، آفریقا، اروپا و آمریکای شمالی گسترش یافت.[۲۱]
رابطة العالم الإسلامی
رابطة العالم الإسلامی سازمانی بین‌المللی است که در سال ۱۹۶۲ میلادی در مکه تأسیس شد و مرکز آن در عربستان سعودی قرار دارد. این سازمان با هدف فعالیت در زمینهٔ دعوت اسلامی، تقویت ارتباط میان مسلمانان و گسترش آموزه‌های اسلامی در سطح بین‌المللی تأسیس شد.[۲۲]
رابطة العالم الإسلامی در کشورهای مختلف از طریق فعالیت‌های دینی و فرهنگی، انتشار آثار، برگزاری برنامه‌های اسلامی و پشتیبانی از فعالیت‌های مرتبط با دعوت اسلامی فعالیت کرده است. پژوهش‌های مربوط به شبکه‌های دینی فراملی عربستان سعودی، این سازمان را از نهادهای مهم این شبکه‌ها در سدهٔ بیستم دانسته‌اند.[۲۳] این سازمان علاوه بر فعالیت‌های تبلیغی، در زمینه‌های فرهنگی و بشردوستانه نیز فعالیت داشته است.[۲۴]
سازمان جهانی جوانان مسلمان
سازمان جهانی جوانان مسلمان (ندوة العالمیة للشباب الإسلامی) سازمانی بین‌المللی است که در سال ۱۹۷۲ میلادی در ریاض تأسیس شد. فعالیت این سازمان بر جوانان مسلمان و تقویت هویت و آموزه‌های اسلامی در میان آنان متمرکز بوده است.[۲۵]
این سازمان از طریق برگزاری نشست‌ها و کنفرانس‌ها، اجرای برنامه‌های مرتبط با جوانان و همکاری با تشکل‌های اسلامی در کشورهای مختلف فعالیت کرده است. سازمان جهانی جوانان مسلمان، در پژوهش‌های مربوط به شبکه‌های دینی فراملی عربستان سعودی، در کنار رابطة العالم الإسلامی بررسی شده است.[۲۶]
جمعیت دعوت اسلامی جهانی
جمعیت دعوت اسلامی جهانی (جمعیة الدعوة الإسلامیة العالمیة) سازمانی تبلیغی بود که در سال ۱۹۷۲ میلادی در لیبی تأسیس شد. این سازمان در دورهٔ معمر قذافی در فعالیت‌های دینی و خارجی حکومت لیبی نقش داشت و فعالیت‌های آن شامل تبلیغ اسلام، آموزش دینی، انتشار آثار اسلامی و حمایت از فعالیت‌های دینی در کشورهای مختلف، به‌ویژه در آفریقا، بود.[۲۷]
این سازمان در زمینهٔ انتشار و ترجمهٔ آثار اسلامی و قرآن و همچنین آموزش نیروهای دینی فعالیت داشت. ارتباط آن با سیاست خارجی حکومت قذافی موجب شد فعالیت‌های دینی و تبلیغی آن با اهداف بین‌المللی دولت لیبی نیز ارتباط پیدا کند.[۲۸]
سازمان‌های تبلیغی شیعه امامیه
سازمان تبلیغات اسلامی
سازمان تبلیغات اسلامی از نهادهای رسمی تبلیغ دینی در جمهوری اسلامی ایران است. این سازمان پس از انقلاب اسلامی ایران و به فرمان روح‌الله خمینی در سال ۱۳۶۰ش برای سامان‌دهی فعالیت‌های تبلیغ اسلامی شکل گرفت.[۲۹]
پیش از شکل‌گیری سازمان با ساختار کنونی، شورای عالی تبلیغات اسلامی در سال ۱۳۶۰ش با هدف ایجاد تشکیلاتی منسجم برای تبلیغات اسلامی تشکیل شده بود. دفتر تبلیغات اسلامی حوزهٔ علمیهٔ قم نیز در شکل‌گیری و سازمان‌دهی فعالیت‌های تبلیغی در این دوره نقش داشت.[۳۰]
بر اساس اساسنامهٔ سازمان، از اهداف آن می‌توان به احیاء و اشاعهٔ معارف و فرهنگ اسلامی، تبیین و ترویج آموزه‌های دینی، سیاست‌گذاری و برنامه‌ریزی در زمینهٔ تبلیغات دینی و حمایت و سامان‌دهی فعالیت‌های تبلیغی اشاره کرد.[۳۱]
دفتر تبلیغات اسلامی حوزهٔ علمیهٔ قم
دفتر تبلیغات اسلامی حوزهٔ علمیهٔ قم از نهادهای تبلیغ دینی وابسته به حوزه علمیه قم است. این دفتر با هدف سازمان‌دهی و گسترش فعالیت‌های تبلیغی روحانیان و اعزام مبلغان به مناطق مختلف شکل گرفت و از نخستین سال‌های پس از انقلاب اسلامی، در سامان‌دهی فعالیت‌های تبلیغ دینی در ایران نقش داشته است.[۳۲]
اعزام مبلغ و پشتیبانی از فعالیت‌های تبلیغی از فعالیت‌های اصلی دفتر بوده است.[۳۳] دفتر تبلیغات اسلامی در سال‌های نخست پس از انقلاب اسلامی در شکل‌گیری ساختارهای تبلیغات دینی کشور نیز مشارکت داشت و در اسناد آن دوره از «دفتر تبلیغات قم» در کنار شورای عالی تبلیغات اسلامی و مبلغان و طلاب نام برده شده است.[۳۴]
انجمن تبلیغات اسلامی
انجمن تبلیغات اسلامی از تشکل‌های تبلیغی شیعه در ایران معاصر بود که فعالیت خود را در دههٔ ۱۳۲۰ش آغاز کرد. این انجمن در فضای مذهبی و اجتماعی ایران پیش از انقلاب اسلامی، از طریق برگزاری سخنرانی‌ها و جلسات دینی و فعالیت‌های فرهنگی و انتشاراتی به تبلیغ و ترویج آموزه‌های اسلامی می‌پرداخت. فعالیت آن در دهه‌های بعد کاهش یافت و با شکل‌گیری ساختارهای جدید تبلیغ دینی، نقش آن در این عرصه محدود شد.[۳۵]
دارالتبلیغ اسلامی
دارُ التَّبلیغ اسلامی مؤسسه‌ای علمی-مذهبی در قم است که سید محمدکاظم شریعتمداری آن را در سال ۱۳۴۴ش با هدف تربیت مبلغ دینی و مقابله با تبلیغات ضد دین و ضدشیعی تأسیس کرد. انتشار مجلات و کتاب، فراهم ساختن امکان تحصیل زنان و طلاب خارجی و آشنایی طلاب با دروس جدید، از فعالیت‌های این مرکز بود. برخی روحانیان و اساتید حوزه، از جمله امام خمینی، به این تشکیلات بدبین بودند و تأسیس آن را در راستای کوشش رژیم پهلوی برای نفوذ به سازمان تعلیم و تبلیغ دینی روحانیت و به انحراف کشاندن طلاب و روحانیان از مبارزه با رژیم شاهنشاهی می‌دانستند.
سازمان دعوت اسماعیلی
دعوت اسماعیلی به ساختار سازمان‌یافتهٔ تبلیغ و گسترش آموزه‌های اسماعیلیه گفته می‌شود. در سنت اسماعیلی، دعوت علاوه بر معنای دعوت دینی، به شبکه‌ای از داعیان با مراتب گوناگون اشاره داشته است که وظیفهٔ آموزش آموزه‌های اسماعیلی و گسترش این مذهب را برعهده داشتند.[۳۶]
دعوت اسماعیلی از سدهٔ سوم هجری/نهم میلادی در مناطق مختلف جهان اسلام گسترش یافت و داعیان اسماعیلی در مناطقی مانند ایران، یمن، شمال آفریقا و بخش‌هایی از آسیای مرکزی فعالیت کردند. در دورهٔ فاطمیان، ساختار دعوت دارای مراتب سازمانی مشخص‌تری شد و داعیان در سطوح مختلف تحت نظارت مقام‌های بالاتر فعالیت می‌کردند.[۳۷]
در این ساختار، مناطق مختلف یا «جزیره‌ها» تحت نظارت داعیان عالی‌رتبه قرار داشتند و داعیان دیگر در سطوح پایین‌تر به تبلیغ و آموزش می‌پرداختند. این ساختار امکان فعالیت دعوت اسماعیلی در مناطق جغرافیایی مختلف و ارتباط میان مرکز دعوت و جوامع محلی را فراهم می‌کرد.[۳۸]
دعوت طیبی و داعی مطلق
پس از انشعاب در جامعهٔ اسماعیلیهٔ مستعلوی پس از مرگ الآمر در سال ۵۲۴ق/۱۱۳۰م، شاخه‌ای که بعدها «طیبی» نام گرفت، ساختار دعوت مستقلی را در یمن ایجاد کرد. در این ساختار، منصب داعی مطلق به‌عنوان عالی‌ترین مقام سازمان دعوت در دورهٔ غیبت امام شکل گرفت.[۳۹]
ذؤیب بن موسی نخستین داعی مطلق طیبی دانسته می‌شود. پس از انتقال مرکز دعوت طیبی از یمن به هند، این ساختار در میان جوامع بهره ادامه یافت. در شاخه‌های مختلف بهره، از جمله بهرهٔ داوودی و بهرهٔ سلیمانی، منصب داعی مطلق همچنان بالاترین مقام دینی و سازمانی جامعه به شمار می‌رود.[۴۰]
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ «قانون مجازات اسلامی ـ تعزیرات و مجازات‌های بازدارنده». مرکز پژوهش‌های مجلس شورای اسلامی. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Saudi Arabia travel advice: Safety and security». Government of the United Kingdom. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Penal Code No. 16 of 1960». WIPO Lex. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Kuwait and Iraq: Ministries of Interior Issue Warnings about Penalties against Persons Eating and Drinking in Public during Ramadan». Library of Congress. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Law No. 11 of 2004 Issuing the Penal Code, Article 267». Al Meezan ـ Qatar Legal Portal. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Penal Law, Royal Decree No. 7/2018». Oman Decree. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Bahrain ـ Safety and security». Government of the United Kingdom. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Code pénal, Article 222» (PDF). وزارت دادگستری مراکش. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Kuwait and Iraq: Ministries of Interior Issue Warnings about Penalties against Persons Eating and Drinking in Public during Ramadan». Library of Congress. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «The Ehtram-e-Ramazan Ordinance, 1981» (PDF). Pakistan Code ـ Ministry of Law and Justice. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Syariah Criminal Offences (Federal Territories) Act 1997». Laws of Malaysia. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Maldives ـ 2023 Report on International Religious Freedom». U.S. Department of State. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Syariah Penal Code, Chapter 275» (PDF). Attorney General's Chambers of Brunei. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Federal Law by Decree No. 31 of 2021 Promulgating the Crimes and Penalties Law». UAE Legislation. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Eating in public during Ramadan fast in Egypt not a crime: Interior ministry». Ahram Online. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Le Code pénal tunisien ne prévoit pas de peine pour manger en public pendant Ramadan». Factoscope. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «Peraturan Daerah Kota Banjarbaru Nomor 04 Tahun 2005». Jaringan Dokumentasi dan Informasi Hukum. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ «The Constitution of the People's Republic of Bangladesh». Bangladesh Laws. دریافت‌شده در ۳۰ سپتامبر ۲۰۲۶.
- ↑ Riyaz Timol, "Tablighi Jamaʿat", in Emad Hamdeh and Natana J. DeLong-Bas (eds.), The Oxford Handbook of Islamic Reform, Oxford University Press, 2026, pp. 647–667.
- ↑ Barbara D. Metcalf, "Living Hadīth in the Tablīghī Jamaʿāt", The Journal of Asian Studies, vol. 52, no. 3, 1993, pp. 584–608.
- ↑ Riyaz Timol, "Tablighi Jamaʿat", in Emad Hamdeh and Natana J. DeLong-Bas (eds.), The Oxford Handbook of Islamic Reform, Oxford University Press, 2026, pp. 647–667.
- ↑ "Muslim World League", in The Oxford Dictionary of Islam, Oxford University Press.
- ↑ Reinhard Schulze, "Transnational Wahhabism: The Muslim World League and the World Assembly of Muslim Youth", in Peter Mandaville (ed.), Wahhabism and the World: Understanding Saudi Arabia's Global Influence on Islam, Oxford University Press, 2022, pp. 93–113.
- ↑ "Muslim World League and World Assembly of Muslim Youth", Pew Research Center, 2010.
- ↑ "World Assembly of Muslim Youth", in The Oxford Dictionary of Islam, Oxford University Press.
- ↑ Reinhard Schulze, "Transnational Wahhabism: The Muslim World League and the World Assembly of Muslim Youth", in Peter Mandaville (ed.), Wahhabism and the World: Understanding Saudi Arabia's Global Influence on Islam, Oxford University Press, 2022, pp. 93–113.
- ↑ "World Islamic Call Society", in The Oxford Encyclopedia of the Islamic World, Oxford University Press.
- ↑ Marcus Yakubovych, "Qaddafi's Hidden History? The Libyan World Islamic Call Society's Editions and Translations of the Qur'an", The Muslim World, 2024.
- ↑ روح‌الله خمینی، «پیام به شورای عالی تبلیغات اسلامی»، ۱۲ تیر ۱۳۶۱، صحیفه امام، ج ۱۶، صص ۳۷۰–۳۷۱.
- ↑ روح‌الله خمینی، «پیام به شورای عالی تبلیغات اسلامی»، ۱۲ تیر ۱۳۶۱، صحیفه امام، ج ۱۶، صص ۳۷۰–۳۷۱.
- ↑ اساسنامهٔ سازمان تبلیغات اسلامی، مواد ۱ و ۳.
- ↑ روح‌الله خمینی، «پیام به شورای عالی تبلیغات اسلامی»، ۱۲ تیر ۱۳۶۱، صحیفه امام، ج ۱۶، صص ۳۷۰–۳۷۱.
- ↑ روح‌الله خمینی، «سخنرانی در جمع اعضای شورای عالی تبلیغات اسلامی»، ۲۶ اردیبهشت ۱۳۶۱، صحیفه امام، ج ۱۶، صص ۲۵۰–۲۵۴.
- ↑ روح‌الله خمینی، «سخنرانی در جمع اعضای شورای عالی تبلیغات اسلامی»، ۲۶ اردیبهشت ۱۳۶۱، صحیفه امام، ج ۱۶، صص ۲۵۰–۲۵۴.
- ↑ Hamid Algar, "Anjoman-e Tablīḡāt-e Eslāmī", Encyclopaedia Iranica, vol. II, fasc. 1, 1985, p. 90.
- ↑ Farhad Daftary, "The Ismaili Da'wa Outside the Fatimid Dawla", Institute of Ismaili Studies.
- ↑ Farhad Daftary, The Isma'ilis: Their History and Doctrines, 2nd ed., Cambridge University Press, 2007.
- ↑ Farhad Daftary, "The Ismaili Da'wa Outside the Fatimid Dawla", Institute of Ismaili Studies.
- ↑ Farhad Daftary, The Isma'ilis: Their History and Doctrines, 2nd ed., Cambridge University Press, 2007.
- ↑ Farhad Daftary, The Isma'ilis: Their History and Doctrines, 2nd ed., Cambridge University Press, 2007.
منابع
- Farhad Daftary, The Isma'ilis: Their History and Doctrines, 2nd ed., Cambridge University Press, 2007.
- Farhad Daftary, "The Ismaili Da'wa Outside the Fatimid Dawla", Institute of Ismaili Studies.
- Riyaz Timol, "Tablighi Jamaʿat", in Emad Hamdeh and Natana J. DeLong-Bas (eds.), The Oxford Handbook of Islamic Reform, Oxford University Press, 2026, pp. 647–667.
- Barbara D. Metcalf, "Living Hadīth in the Tablīghī Jamaʿāt", The Journal of Asian Studies, vol. 52, no. 3, 1993, pp. 584–608.
- "Muslim World League", in The Oxford Dictionary of Islam, Oxford University Press.
- Reinhard Schulze, "Transnational Wahhabism: The Muslim World League and the World Assembly of Muslim Youth", in Peter Mandaville (ed.), Wahhabism and the World: Understanding Saudi Arabia's Global Influence on Islam, Oxford University Press, 2022, pp. 93–113.
- "Muslim World League and World Assembly of Muslim Youth", Pew Research Center, 2010.
- "World Assembly of Muslim Youth", in The Oxford Dictionary of Islam, Oxford University Press.
- "World Islamic Call Society", in The Oxford Encyclopedia of the Islamic World, Oxford University Press.
- Marcus Yakubovych, "Qaddafi's Hidden History? The Libyan World Islamic Call Society's Editions and Translations of the Qur'an", The Muslim World, 2024.
- روح‌الله خمینی، صحیفه امام، ج ۱۶.
- اساسنامهٔ سازمان تبلیغات اسلامی.
- Hamid Algar, "Anjoman-e Tablīḡāt-e Eslāmī", Encyclopaedia Iranica, vol. II, fasc. 1, 1985, p. 90.