سال ۲۳۸ هجری قمری

از ويکی شيعه
پرش به: ناوبری، جستجو
۲۳۷ - سال ۲۳۸ هجری قمری - ۲۳۹
۲ - قرن ۳ هجری قمری - ۴
امامت
امام هادی(ع)
(دوره امامت: ۳۴ سال (۲۲۰ تا ۲۵۴ق)
حکومت‌های سرزمین‌های اسلامی
خلیفه عباسی متوکل
وقایع مهم
به خلافت رسیدن محمد اول، پنجمین خلیفه امویان در اندلس
سرکوب شورش در تفلیس
حمله رومیان به شهر دمیاط
تولدها و وفات‌ها
وفات عبدالرحمن بن حکم، چهارمین خلیفه امویان در اندلس
وفات اسحاق بن راهویه از محدثان مسلمان در نیشابور
وفات عبدالملک بن حبیب از محدثان مسلمان در اندلس

سال ۲۳۸ هجری قمری دویست و سی و هشتمین سال، از سال‌شمار هجری قمری است. از مهمترین رخدادهای این سال، وفات عبدالرحمن بن حکم، چهارمین خلیفه امویان در اندلس و به خلافت رسیدن محمد اول، پنجمین خلیفه امویان در اندلس است.
روز نخست این سال یعنی ۱ محرم مصادف است با سه‌شنبه ۷ تیر سال ۲۳۱ شمسی و ۲۷ ژوئن سال ۸۵۲ میلادی. روز پایانی سال یعنی ۳۰ ذی‌الحجه، مصادف است با یک‌شنبه ۲۵ خرداد سال ۲۳۲ شمسی و ۱۵ ژوئن سال ۸۵۳ میلادی.[۱]

رویدادها

  • به خلافت رسیدن محمد اول در اندلس. بعد از بازپس‌گیری اندلس از عباسیان و احیای خلافت اموی، وی پنجمین خلیفه امویان در اندلس بود.
  • اسحاق بن اسماعیل بن شعیب، کارگزار تفلیس، به کمک بزرگان ارمنی علیه یوسف بن محمد مروزی والی ارمنستان، شورش می‌کند. این شورش به کشته شدن یوسف می‌انجامد. متوکل عباسی سپاهی به آنجا می‌فرستد و شورش را به شدت سرکوب می‌کند.
  • رومیان به شهر «دمیاط» یورش می‌برند و پس از آتش زدن شهر و اسیر کردن زنان و سرقت اموال و انهدام صنایع کشتی‌سازی مصر، عقب‌نشینی می‌کنند. پس از آن، متوکل عباسی دستور می‌دهد تا حصاری برای حفاظت از «دمیاط» بسازند.[۲]

وفات‌ها

  • عبدالرحمن بن حکم، معروف به عبدالرحمن اوسط. وی چهارمین فرمانروای اموی در اندلس بود. انسانی فرهیخته و دانشمند که به عمران و آبادی و ساختن کاخ‌ها و مساجد علاقه داشت. روزگار او، روزگار آرامش و فزونی ثروت و اموال بود. پس از ۳۲ سال حکومت، در ۶۲ سالگی در قرطبه درگذشت و پسرش محمد اول، جانشین او شد.[۳]
  • اسحاق بن راهویه. وی از محدثان مسلمان در نیشابور است و احمد بن حنبل، بخاری، مسلم، ترمذی، نسائی و عده‌ای دیگر از وی نقل حدیث کرده‌اند. کتاب «السنن فی الفقه» از نوشته‌های او است.[۴]
  • عبدالملک بن حبیب. از محدثان اندلسی است که بعد از کسب دانش در مدینه و مصر، راهی اندلس شد و مذهب مالکی را سخت تبلیغ می‌کرد.[۵]

پانویس

  1. باحساب
  2. ترمانینی، عبدالسلام، رویدادهای تاریخ اسلام، ترجمه حجتی و شفیعی، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، ج۱، ص۵۱۶.
  3. به نقل از ترمانینی، عبدالسلام، رویدادهای تاریخ اسلام، ترجمه حجتی و شفیعی، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، ج۱، ص۵۱۷: الاعلام زرکلی، ج ۴، ص ۷۶؛ البیان المغرب، ج ۲، ص ۸۰-۹۳؛ نفح الطیب، ج ۱، ص ۳۲۲؛ تاریخ ابن اثیر، ج ۶، ص ۳۷۸؛ همان، ج ۷، ص ۶۹؛ العبر، ج ۱، ص ۴۲۸؛ عبدالله عنان، دولة الاسلام فی الاندلس، ص ۲۴۷-۲۶۷؛ سید عبدالعزیز سالم، تاریخ المسلمین فی الاندلس، ص ۲۲۸ و پس از آن؛ تاریخ الفکر الأندلسی، ص ۴؛ الحلّة السیراء، ص ۲۳۱-۲۳۳.
  4. به نقل از ترمانینی، عبدالسلام، رویدادهای تاریخ اسلام، ترجمه حجتی و شفیعی، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، ج۱، ص۵۱۶: الاعلام زرکلی، ج ۱، ص ۲۸۴؛ وفیات الاعیان، ج ۱، ص ۱۹۹؛ تاریخ بغداد، ج ۶، ص ۳۴۵؛ العبر، ج ۱، ص ۴۲۶.
  5. به نقل از ترمانینی، عبدالسلام، رویدادهای تاریخ اسلام، ترجمه حجتی و شفیعی، پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی، ج۱، ص۵۱۷: الاعلام زرکلی، ج ۴، ص ۳۰۲؛ نفح الطیب، ج ۱، ص ۲۳۱؛ همان، ج ۲، ص ۲۱۴؛ تذکرة الحفّاظ، ج ۲، ص ۲۷۳؛ معجم البلدان، ج ۱، ص ۲۴۴؛ انباه الرواة، ج ۲، ص ۲۰۶؛ شذرات الذهب، ج ۲، ص ۹۰؛ العبر، ج ۱، ص ۴۲۷؛ تاریخ الفکر الأندلسی، ص ۱۹۳-۱۹۶.

منابع

  • باحساب
  • ترمانینی، عبدالسلام، رویدادهای تاریخ اسلام، ترجمه علی‌اکبر امامی حجتی و مصطفی شفیعی، نشر پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی.