ام رعله قشیریه
امّ رَعْلَه قشیری از زنان راوی حدیث از پیامبر اسلام(ص) بود. او شاعری فصیح و با سخنوری برجسته دانسته شده است. در یکی از نقلها، او از پیامبر(ص) خواسته بود تا به زنان که در خانهها هستند و به تربیت فرزندان و نظمدهی خانه مشغولاند، راهی برای نزدیک شدن به خداوند بیاموزند. پیامبر(ص) به او پیشنهاد کرد که شب و روز استغفار کنند، ذکر خدا بگویند، از نگاه به نامحرمان بپرهیزند و به آرامی سخن بگویند.
به گفته مورخان بعد از رحلت پیامبر(ص)، امرَعْلَه به مدینه رفت و به شدت غمگین شد. او نزد حسنین(ع) رفت و برای حضرت فاطمه(ع) مرثیهای سرود که در آن از خانه فاطمه بهعنوان مکانی آباد و پربرکت یاد میکند که برای او اندوه و حزن بههمراه داشت.[۱]
به گفته عمر رضا کحاله، زندگینامهنویس عرب، امرَعْلَه، زنی فصیح و بلیغ بود که توانایی سخنوری بالایی داشت.[۲] همچنین، سید محسن امین، شرححالنگار شیعی، در شرححال وی اشاره میکند که وقتی امرَعْلَه پس از وفات پیامبر(ص) به دور حسنین(ع) گشت و حضرت زهرا(ع) را با مرثیهای خطاب قرار داد، این امر نشاندهنده پیوند او با باورهای شیعی و وفاداری به اصول تشیع است.[۳]
جستارهای وابسته
پانویس
- ↑ غروی نایینی، محدثات شیعه، ۱۳۷۵ش، ص۶۹ به نقل از کتاب اسد الغابه، ج۵، ص۵۸۲؛ الإصابة فی تمییز الصحابة، ۱۴۱۵ق، ج۴، ص۴۴۹؛ اعلام النساء، ۱۴۲۱ق، ج۱، ص۴۵۱.
- ↑ غروی نایینی، محدثات شیعه، ۱۳۷۵ش، ص۷۰، به نقل از اعلام النساء، ۱۴۲۱ق، ج۱، ص۴۵۱.
- ↑ غروی نایینی، محدثات شیعه، ۱۳۷۵ش، ص۷۰، به نقل از اعیان الشیعه، ۱۴۰۳ق، ج۳، ص۴۷۸.
منابع
- غروی نایینی، نهله، محدثات شیعه، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ۱۳۷۵ش. (از روی نسخه کتابخانه دیجیتال نور)